Help mij nou? Of durf ik niet?

Iemand zei kort geleden tegen mij dat weer richting de tijd van de vallende blaadjes gingen. Direct daarbij zei deze persoon dat het dan waarschijnlijk niet alleen de blaadjes waren. Op dat moment deed het me niet zoveel ,want het is en was nog volop zomer maar een korte tijd later dacht ik terug aan deze opmerking en kwam hij dubbel binnen. Ik dacht toen ja jij zegt dat nu wel zo, maar weet je wel wat het doet met mensen die hiermee te maken hebben gehad? En kun je dit wel zomaar zo makkelijk zeggen? het greep me echt even aan. Nu is het niet wereld vreemd voor mij dit onderwerp, maar wel zwaar beladen. En ik denk dat ik ook niet de persoon ben om daar wat over te schrijven. Maar toch doe ik een poging. Ik zal deze blog ook voor plaatsing eerst laten lezen door iemand die het van zeer nabij heeft meegemaakt.

Want die blaadjes die niet met naam genoemd werden zijn mensen die het in de periode daarvoor heel erg zwaar hebben gehad. Die waarschijnlijk al heel vaak om hulp hebben geroepen, maar niet gehoord zijn. Of het zijn, net als ik, binnenvetters. Mensen die alles maar slikken en opnemen en altijd zeggen dat het goed gaat. Ook al ziet de omgeving ze verder weg drijven, ze blijven zeggen dat het goed gaat. Die anderen die roepen horen ze niet meer, daarvan wordt gezegd vraag niet zoveel aandacht. Ga maar gewoon door, het valt allemaal wel een beetje mee. Maar is dit allemaal wel zo? Is het niet beter om mij de binnenvetter en zij die zoveel aandacht vraagt, er maar gewoon bij te houden? Zijn we niet te vaak gericht op onszelf?

Ik zal een voorbeeld geven; Dit is al jaren geleden, maar wel typisch. Het ging thuis voor de buiten wereld niet helemaal perfect, maar toch het draaide leek het. Alleen achter de voordeur was er veel frustratie over hoe dingen liepen. Hoe de toen nog jonge kinderen zich gedroegen. Hoe alle goed bedoelde tips over de opvoeding van de kinderen binnenkwamen. Werk was niet alles, of te wel er kwam veel op ons en met name mij af. Ik geloof dat het was tijdens de jaardag van mijn wederhelft barste de bom, werd ik boos en liep ik weg. Halverwege deze vlucht bedacht ik mij dat de trein er ook zo aan zou komen en dat het dan allemaal direct klaar zou zijn. Het grijpt me nog aan als ik dit nu zo noteer. Ik wil er verder ook niet meer over kwijt dat aan het einde van deze periode mijn omgeving en ik zelf de conclusie hebben getrokken dat het voor iedereen beter is wanneer je niet rond blijft lopen met frustraties.

Sorry voor het abrupte einde, maar ik kon en kan er nog steeds moeilijk over schrijven, laat staan spreken. Maar wat ik er eigenlijk mee wilde zeggen is dat er gewoon signalen waren dat het niet goed ging met mij. Dat ik ook vaak genoeg geroepen heb dat het klaar was. Echter zijn we allemaal gewoon doorgegaan. Hebben we nooit de tijd genomen om de signalen die we zagen te herkennen en te erkennen. Ik weet dat ik geen goed voorbeeld ben om dit zo te schrijven, maar toch wil ik graag dat er in mijn omgeving meer aandacht komt voor hen die het moeilijk hebben. Want wat doe je als er iemand bij je komt en aangeeft dat het klaar is? Wat doe je als je iemand in je omgeving ziet afdwalen? Laat je ons zwemmen? Of heb je het lef en de liefde om te vragen of het echt goed gaat? En stappen te ondernemen als blijkt dat het niet goed gaat?

Ik merk aan mijzelf dat ik het heel moeilijk vind om dit allemaal op te schrijven. Dat ik moeite heb met de woorden om ze aan het papier toe te vertrouwen. Waarom? Omdat het zo'n zwaar onderwerp is. Omdat ik het zo goed herken als iemand zo diep in de put zit, maar tegelijkertijd snap ik niet dat mijn omgeving dit niet altijd snapt. Overigens met mij gaat het momenteel goed. Ben wel moe, maar het gaat goed. Ondertussen is de trein, hoe ironisch, waarin ik reis bijna bij het punt waar ik mijn eerste (en enige) aanrijding met persoon heb meegemaakt. Mijn keel knijpt een beetje dicht. Mijn gedachten gaan terug naar dat moment...
Gelukkig er is niets gebeurd. De herinnering vervaagt weer en de trein is op bestemming aangekomen. Ik ben ook weer rustig en heb mezelf opnieuw voorgenomen om nog vaker aan mensen te vragen of het echt goed met ze gaat.

En jij als lezer? En u als doener? Laten we er met zijn allen voor zorgen dat het aantal mensen wat zich niet gehoord voelt te verminderen.