Mijn columns en gedachten

Tijdens de auto rit vanmorgen luisterde ik naar een preek van Erik. Tijdens het luisteren was er een auto achter mij die in mijn spiegel telkens dichtbij en dan weer verder weg was. Tijdens rijden heel erg irritant, maar het deed mij denken aan mijn relatie die ik heb met het geloof. Daar heb ik precies hetzelfde. Het ene moment ben ik hier heel erg mee bezig en ben ik heel dichtbij datgene wat ik geloof, om er een volgend moment weer heel ver bij weg te zijn. Dat is heel irritant. Maar ik denk ook de de essentie van het geloof. En juist daar gaat het vaak mis bij mij. Ik had heel veel aandacht voor de woorden die Erik sprak, en kon hem goed volgen. Maar door de auto ben ik eigenlijk de draad kwijt geraakt. Best wel jammer, want ik zou juist hier meer en nog veel meer en beter van willen hebben. Maar heb nu uit eindelijk minder minder gekregen. Al denk ik de strekking van zijn verhaal juist dit is. Al rijdend en verder luisterend deed ik iets wat ik niet zou moeten doen, namelijk mijn ...

  Ik heb leeftijd issues. Ik bedoel dit : Volgend jaar word ik 50, maar als ik naar mijzelf kijk als ik weer eens langs een spiegel kom, nou dan vind ik dat niet. Mijn gevoel zegt dan dat ik nog maar net kom kijken. En dat botst dan weer met de werkelijkheid. Ja en dan gaat mijn brein op hol. Want hoe kan dit? Waarom denk ik dit? Hoe zou ik er dan uit moeten zien in mijn 50e levensjaar? Van die bijzondere gedachten, waar ik dan niet uit kom. Want wat is er in de jaren veranderd dat ik dit nu denk? Ik sprak nog niet zolang geleden een oud-leraar, en die gaf aan dat hij nog steeds les gaf. Hij zei ik was een jong broekie toen ik voor het eerst daar op school kwam. Ik moest dit inderdaad beamen, maar gaf aan dat in mijn ogen de rest van de leraren oud was. Echter toen onze oudste naar het middelbaar onderwijs ging, bleken dezelfde leraren er nog steeds te zijn. Dus? Ze waren eigenlijk nog helemaal niet zo heel erg oud. Ik heb hier al eens over geschreven. Maar ik dwaal af, van mijn is...

Geen idee waarom maar er is iets in dat wil schrijven over het oppakken van zaken, en er dan halverwege mee stoppen of niet afmaken. Dat is zoiets bijzonders en ik merk dat het me de laatste tijd steeds vaker overkomt. Zou dat leeftijd zijn? Of gewoon iets wat een ieder heeft? Of ligt het aan het feit dat ik ADHD/ADD/AHD of iets van dien aard heb? Of ligt het gewoon aan het feit dat ik te druk ben, en geen tijd genoeg voor mezelf neem zoals ik de laatste keer schreef? Ik weet het niet, maar vind het wel vervelend. Ik wil de dingen namelijk graag afmaken en wel op zo'n manier dat het nooit weer terugkomt in de vorm waarin het nu tot mij gekomen is. Een vraag wordt beantwoord en een probleem opgelost. Als het terugkomt, bekend het dus dat ik niet goed genoeg mijn best gedaan heb om het op te lossen. En dan aanlopen tegen het feit dat ik iets oppak en niet goed afmaak, dat gaat fout.  Ik merk dat ik dingen ga uitstellen. Zo van: "O dat kan later ook nog wel, dan heb ik direct iet...

Gisteren liep ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een lange wandeling. Ik vind dat geweldig om te doen. EN deze keer was het bijna op het perfecte af. Mooie vergezichten, mooie landschapsplaten terwijl je voor je uit kijkt. Reeën die voor je uit het bos over het pad springen. Het was een machtig mooie dag om te wandelen. Dan geniet ik optimaal. Vergeet bijna alles wat er in mij omgaat en dat is zo heerlijk. Maar dan, als ik zo halverwege ben en al zoveel gezien heb dan gaat het in mijn gedachten vaak even mis. Dan wordt ik zo ondankbaar kind. Dan wil ik altijd meer dan ik al heb gezien. En dan begin in mijzelf daarover te praten. o van: "Het zou mooi zijn als...." En dat overviel mij gisteren ook. Ik had zoveel mooie dingen gezien. Ik was echt zo dankbaar dat ik het allemaal mocht zien en meemaken, maar toch weer halverwege, het zou mooi zijn als ik nu ook nog een vosje of ijsvogeltje zou kunnen gaan zien. Ik heb mij toen echt een ondankbaar kind gevoelt. Ondankbaar....

  Ik ben begonnen met een cursus emotie beheersen / herkennen. Neeh hij heet omgaan met emoties. Okay ik ben nog maar net begonnen, maar ik loop vast bij de vraag hoe ga jij om met angst? Ik kreeg een filmpje te zien waarin er werd opgepast op een klein kindje. Deze komt naar beneden met de opmerking dat het niet kan slapen omdat er een monster onder het bed zit. Wat doe je? Zeg je niet aanstellen en gewoon gaan slapen? Of zeg je er bestaan geen monsters dus gewoon gaan slapen? Of ga je mee naar boven en kijk je samen onder het bed? Das niet zo moeilijk toch? We gaan naar boven en kijken samen onder het bed, constateren dat er geen monsters zitten blijven vervolgens nog even ter geruststelling en hebben daarmee het probleem opgelost. Maar hoe ga je om met je eigen angst? Wat doe jij als je bang bent? Die vraag kwam eigenlijk best wel hard binnen. En ik ben er nog steeds me bezig, want ik heb eigenlijk geen idee. Jij? Heb jij een idee wat je doet? Hoe langer ik er over nadenk, en ik...

Ik was weer eens aan de wandel in het dorp. Gewoon omdat ik na het werken even moest ontspannen. Even niets doen. Gewoon lopen. Tijdens dit wandelen liep ik met het de "De Wadden, een geschiedenis" Ik hoefde alleen het laatste hoofdstuk nog, en dan zou dit boek ook uit zijn. Dus koppelen, play en gaan. En ik heb het gevolg, maar onderweg overviel mij de gedachte wat zou ik zien als ik nu een helicopterview zou hebben? En wat zou ik zien als ik met een helicopterview naar mijn leven zou kijken? En die gedachte liet mij niet meer los, en nu thuisgekomen ben ik er nog steeds mee bezig. Wat zou ik zien als ik met mijzelf mee zou lopen? Zou ik dan dezelfde dingen van zien die ik beneden ook zie? Of zou ik dingen eerder zien? Zou ik meer zien? Zou mijn leven er van bovenaf net zo uit hebben gezien als dat ik nu meemaak? Bijzondere vragen om je mee bezig te houden. En dus ben ik hierover gaan nadenken. En ik ben de wandeling van vanmiddag nog eens over gaan doen. Geprobeerd om te ki...

Bloemen en planten water geven, nooit gedacht dat die handeling mij aan zou zetten tot het maken van een blog. Het overviel mij toen ik vanavond onze planten buiten voorzien had van wat water. Niet dat ze het allemaal nodig hadden, want in onze afwezigheid was er wel zoveel water naar beneden gekomen dat ze het prima zonder onze hulp hebben overleeft. Maar een aantal welke de hele dag in de zon staan, waren al aardig droog en lieten het kopje beginnend hangen. En dat willen we niet, dus tijd om ze te voorzien van wat water. En juist die vergelijking ging in mijn hoofd zitten. Immers wij hebben ook extra voeding nodig op het moment dat we ons koppie dreigen te laten hangen. Nu weet ik wel dat dit geen water is, maar wel hulp. En uit eigen ervaring, ben ik ook weer op de hoogte dat je het echt nodig bent. Dat bloemen water is echt een wondermiddel, want binnen een kwartier kwamen de planten weer op. Terwijl ze in de zon nog steeds hard moesten werken. Vanavond dus maar wat extra gegeven,...