Mijn columns en gedachten

 Er is een lied met de volgende regels: "Zijn uwe lampen wel gereed? En branden ze wel goed?" Ik heb dit altijd (en nog) met volle overtuiging gezongen als het werd opgegeven. Hetzij in de kerk, het zij tijdens een concert. Maar nu? Nu vraag ik mij echt af of mijn lamp wel gereed was en is? En of ze inderdaad wel goed brand? Want nu ik eindelijk begin te beseffen dat ik het niet alleen kan doen, komt dit boven. Nu ik eindelijk de rust neem om alles te overdenken en te laten landen, denk ik brandde mijn lamp wel goed genoeg? Was ik wel gereed? Had ik inderdaad voldoende olie? Heb ik voldoende brandstof om mijn lamp te laten branden? Of moet ik nog op zoek naar extra olie? Moet ik nog leidingen aanleggen? En een schakelaar voor lamp installeren zodat het niet donker is als de zon weg is? Kan ik op die manier voorkomen dat het donker wordt? Of ben ik al te laat? Ik weet het even niet meer. Brandt mijn lamp voldoende? Is ze gereed om een helder licht te zijn als dat van mij gevra...

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Toen ik vanmiddag aan het wandelen was, luisterde ik weer naar één van mijn favoriete podcasts. Dat is "Scheppingsdrift" Hierin ging het over de wetenschap en het geloof. Een fantastische combinatie. In deze discussie kwam ook de ongelovige Thomas voorbij, en daaraan gekoppeld "Zalig zij die niet zien, maar toch geloven" Dit greep mij op deze witte donderdag. De donderdag van "The Passion" , de donderdag van het laatste avondmaal. Terwijl in een heleboel plaatsen de kerken leeglopen, is in deze periode een verbondenheid. Is "The Passion" iets wat velen van ons samenbrengt. Genieten we schouder aan schouder van de muziek die klinkt, van het verhaal van Jezus in een moderne jas. Kunnen we ons verwonderen over hoe actueel sommige onderdelen van dit verhaal eigenlijk nog steeds zijn. Dat vind ik dan weer bijzonder. Wat dan is er dus toch iets wat ons allemaal samen brengt zonder dat we daar zelf echte invloed op hebben. Herkenbaar vind ik eigenlijk d...

Toen wij afgelopen zaterdag voor het eerst mee hebben gedaan met een wedstrijdje ballonvaren, werd mij gevraagd of er deze week een blog zou komen over ballonvaren en geluksmomentjes. Ik had daar niet direct antwoord op, maar heb gezegd het zou kunnen. Maar verder niets mee gedaan, al moet ik zeggen dat het wel de gehele tijd in mijn hoofd bleef rondspoken. Echt zo'n dingetje. Zo van: "Zou ik dat kunnen?" "Zou ik op deze wijze ook een blog kunnen schrijven?" Op die manier bleef het in mijn hoofd zitten, maar er kwam niets. En dat terwijl het ballonvaren / crewen afgelopen zaterdag echt een geluksmomentje was. Beetje wind, maar dat is een uitdaging. Fantastisch weer, en leuke en fijne mensen om je heen. En het was al zo'n mooie periode. Vrijdag de binnenkant van de bijkeuken gesloopt en zaterdag overdag weer begonnen met opbouwen. En dat resultaat stemde ons allebei tot grote tevredenheid. We waren er echt blij mee. Gewoon gelukkig zeg maar, en dan mag je ook...

Mijn hoofd is een chaos. Er komt niets tot stand en ik heb geen idee wat ik moet  doen. En dus ga ik maar schrijven. Schrijven over de chaos en over de druk die dit veroorzaakt. Immers er komt niet uit mijn handen en daardoor ben ik een hele dure voor mijn baas. Niet dat die zich daar iets van aantrekt, maar toch ik ben nu een hele dure. Toen ik vanmorgen opstond wist ik al dat ik een probleem had, en daar baalde ik direct van. Tja en als dat gebeurd dan is mijn dag al voor een deel verpest. Dan weet ik gewoon dat het helemaal niets word. Ken je dat? Dat je bij het opstaan al weet dat het een baaldag gaat zijn, worden? Of heb je alleen maar dagen dat het goed gaat? Doe mij er dan een paar. Maar goed ik moet wel door dus ik ben gewoon begonnen op mijn werk. Dat is als ik thuiswerk zoals vandaag de slaapkamer uit en rechtdoor. En ook daar op de kamer ging het natuurlijk mis. De dienst telefoon was uit. Echt uit, uit! Dus oplaadsnoer aan de stekker in het stopcontact, en hop dat de te...

  De stoel Toen ik vanmorgen weer in de auto onderweg naar het werk was, heb ik mij weer verbaast hoe mooi de wereld kan zijn als de mist niet perse over de weg hangt. Tussen huis en Zwolle zag ik machtig mooie dingen, maar op de brug over de IJssel werd ik weggeblazen. Zo jammer dat je op zulke momenten geencamera bij je hebt, en niet de mogelijkheid hebt om je auto stil te zetten. Want dit was echt spectaculair. Wolken van mist hangend over het water, net na de brug. Opklimmend omdat ze oplossen en daardoor het water en de rest niet zichtbaar, maar wel de hogere dingen. Maar met name het wolken principe wat je zag. Ongelofelijk. Normaal zie je dat alleen op afstand of als je in het vliegtuig zit. Maar nu naast mij. En dat neem je dan allemaal op als je daar in 2 á 3 seconden voorbij rijdt en ook nog moet opletten hoe je mede weggebruikers zich gedragen. Ik was echt onder de indruk. Ik neem dit weer mee in mijn gedachten en zal vanavond als ik thuis in de stoel ga liggen hier vast...

Vanavond bij tafel lazen we een overdenking over de toekomst en wat er van ons als christen in deze wereld verwacht mag worden. Alsmede hoe jezelf positief kunt latenmerken dat je op bepaalde vlakken anders denkt, en dingen soms ook anders doet. Deze overdenking was n.a.v. een foto van een bushokje.  Het beeld wat gebruikt werd was me volkomen duidelijk, maar de beeldspraak bleef hangen. En na het eten toen de afwas gedaan en ik even in de stoel had gelegen speelde deze beeldspraak nog steeds. En ik heb vervolgens gespeeld met de mogelijkheden van het internet, en kreeg een heel mooi beeld voorgeschoteld. En het idee wat ik hierbij kreeg wil ik jullie niet onthouden. Soms als je aan het lopen bent, en de duisternis valt in, kan het gebeuren dat je in de verte een bushokje ziet wat hel verlicht is. En je hartje springt toch even op. Want dat betekend dat je even kunt rusten. Even mag bijkomen van de wandeling en van het voortslepen van de voeten. Even kunt zitten terwijl het niet do...