Mijn columns en gedachten

Soms als ik het allemaal even iet zie gebeuren, dan zet ik het raam van de studeerkamer open en ga ik met mijn hoofd op mijn armen naar buiten liggen kijken. Gewoon even alles de revue laten passeren om daarna te genieten van alle geluiden die tot mij komen. Geluiden van vogels, van de wind die door de toppen van de bomen gaat, van auto's die voorbij rijden. Geluiden van een radio die op een werkplek aan staat, geluiden die vanaf de bouwplaatsen komen. Het zijn er zoveel. En als je dan op deze manier luistert dan hoor je echt veel hoor. Maar je moet wel alle andere dingen loslaten. Je moet niet bezig zijn met werk of thuis, want dan ben je niet ontspannen. Al die geluiden heb ik vanmorgen ook weer gehoord. Althans? Ik vraag me nu af of ik de auto's wel gehoord heb. Volgens mij waren die er even niet. Maar na 5 minuten kan ik weer verder. Verder met de werkzaamheden, verder met de dag en de dingen die ik moet doen. Het is zo fijn om rustpunten in het leven gekregen hebben. Om so...

De laatste paar weken lig ik ’s avonds in bed en bedenk dan de meest mooie blogs om te schrijven. Of ik bedenk mooie onderwerpen om over te kunnen gaan schrijven. Schrijf ze niet op, want dat kost moeite, en ben ze dus de volgende ochtend vergeten. En eerlijk is eerlijk, dat frustreert mij soms best wel. Maar het domme is dan wel dat ik nog steeds niet geleerd heb om een papiertje of iets dergelijks naast het bed te leggen. Nu weet ik dat ik meestal pas kan schrijven als iets echt vast in mijn hoofd zit, dan komen de woorden vanzelf en hoef ik vaak niet lang na te denken. Maar nu? Nu komen de woorden wel maar ben ik het onderwerp bijna alweer kwijt. En dat is misschien wel een deel van mijn zijn. Dingen die ik erg graag wil onthouden, onthoud ik niet zonder een ezelsbruggetje, en de dingen die in mijn ogen nutteloos zijn onthoud ik. Maar goed het is zo… Toen ik afgelopen zaterdag eindelijk weer eens mocht buitenspelen met een luchtballon, bedacht ik mij in de auto van een passagier, da...

Toen ik van de week in de auto naar Apeldoorn reed overkwam mij weer zo'n moment waarvan ik dacht, daar moet ik over schrijven. Maar zoals zo vaak vergeet ik het dan direct te doen zodra ik tijd heb. In dit geval was het zelfs zo dat ik mezelf geen tijd gaf om het te doen. Tot nu... Ergens op het stuk tussen Groningen en de afslag Tynaarlo keek ik in mijn binnenspiegel, je weet wel dat ding wat aan de vooruit hangt, en zag dat de weg achter mij helemaal leeg was. Dat gebeurd bijna nooit, maar nu was het echt helemaal leeg. In de tegenovergestelde richting reden wel een paar auto's maar was het ook even erg rustig. En plotseling was de vergelijking daar. De vergelijking met mijn brein, met mijn gedachten beter gezegd. Je herkent het wel, je rijd gewoon rustig op de snelweg. Je houdend aan de snelheid en geen haast om ergens op tijd te komen. Gewoon heerlijk cruisend op de cruis-controll en genietend van de dingen om je heen. En opeens zoeft er een auto voorbij, en nog een, en no...

Daar zit ik dan. Op een grote rechtopstaande steen in het gras, aan de rand van het pad naar ons berghuisje. Achter mij, loopt de steile weg naar boven, en voor mij zie ik het dal met de beide dorpen. Nou ja dorpen, zeg maar gewoon kleine steden. De bellen van de koeien klingelen er lustig op los, en de overige natuur gaat ook gewoon rustig zijn gang. En ik? Ik geniet met volle teugen dat ik hier kan en mag zitten. Heel langzaam bekruipt mij het gevoel dat wat wij vandaag gedaan hebben best bijzonder is. Bijzonder omdat we samen de bergen hebben beklommen. Er liep iemand vooruit om te verkennen, en de rest volgde het pad wat verkend was. En als iemand achter leek te blijven, dan bleven we bij elkaar om diegene te steunen. Gleed er iemand uit? We waren er allemaal om hulp te bieden. Bijzonder hoe we op die manier een hecht team werden en waren. Even zo bijzonder was het om op smalle paden, sneeuw te zien liggen. Om tijdens een wandeling in mei sneeuw aan te raken. En als je dan ook ...

 Vandaag weer ervaren dat het liedje wat Henny Huisman zingt bij de surprise show niet klopt. Het onverwachte is niet altijd de mooiste prijs. Het is vaak het diepste dal wat je kan overkomen. Of het brengt je even compleet van slag en ver weg in de gedachten. Mij leidde het vandaag gedurende een half uur even goed af van mijn werk. Het werd nog extra benadrukt omdat ik op de fiets heel erg bij mijzelf gekomen was. Net had ervaren dat ik over bepaalde dingen heen ben. Dat ik daar voor mijzelf grapjes over kan maken. En dan komt er zo'n bericht. Ik snap het niet, laat staan dat ik het begrijp.  Nu hoor ik jullie denken: Waar gaat het over? Maar omwille van mijzelf en anderen ben ik niet van plan hierover uit te weiden. Ik wil alleen schrijven over het feit dat sommige onverwachte dingen kunnen leiden tot mooie dingen, maar dat ik tot op heden vaak het tegenovergestelde ervaar. Dat het juist brengt waar ik niet van uitgegaan ben. En juist daardoor kwam ik in diepe zwarte gaten t...

Biddag voor Gewas en Arbeid de christelijk benaming voor de dag van vandaag. Als je het googelt krijg van o.a. dit te lezen: Veel kerken houden op dankdag een extra kerkdienst, soms voorafgegaan door een gezamenlijke maaltijd. Protestantse kerken kennen ook een Biddag voor Gewas en Arbeid. Tijdens deze dag, die jaarlijks plaatsvindt op de tweede woensdag van maart, vragen gelovigen God om zijn zegen over hun werk. Als je Wikipedia raadpleegt: Biddag voor Gewas en Arbeid en Dankdag voor Gewas en Arbeid zijn twee gedenkdagen in het protestantisme in Nederland, waarin er speciaal gebeden (in het voorjaar) en gedankt (in het najaar) wordt voor de oogst en het werk. Voor mij en mijn gezin betekend het dat wanneer we niet aan het werk zijn, dat we na 's avonds naar de kerk gaan. Dat we daar samen met de kerkelijke gemeente vragen om een zegen voor het komende groei en bloei seizoen. Vragende om een goede oogst zodat er altijd en voor iedereen voldoende voedsel beschikbaar is.  Dit jaar i...

Ik ben stik jaloers op mensen die uit het niets een verhaal of een blog kunnen schrijven. Bij mij duurt dat namelijk tijden. Nu ik probeer om maandelijks minimaal één, de bedoeling was eigenlijk twee, blogs te publiceren merk ik dat er last van heb wanneer ik nog geen blog klaar heb. En dit terwijl er geen krant of tijdschrift of wie dan ook op zit te wachten. Dat is toch raar? Waarom zou je je druk maken over iets wat begonnen is voor jezelf en dat eigenlijk nog steeds is? Het is daarom dat ik denk, hoe kun je zo makkelijk schrijven over dingen die in je opkomen? Of over die dingen waar je tegen aanloopt? En eigenlijk wil ik dit ook kunnen. Ik wil ook achter mijn pc gaan zitten en schrijven over die dingen waar ik een mening over heb. Neeh dat klopt niet, want dat doe ik nu al. Ik heb immers al eens een brief geschreven aan de voorzitter van de tweede kamer. Ik heb al eens iets geschreven over de verkiezingen. Dus ik kan best schrijven over de actualiteit. Neeh het gaat gewoon over he...