Mijn columns en gedachten

 Toen ik weer eens een wandeling liep die mij langs het Boterdiep voerde zag ik daar een kleine boot liggen. De boot was op dat moment niet te gebruiken want ze was voor het merendeel gevuld met water. Te weinig om te zinken, teveel om nog te kunnen varen. Maar ik bedacht me dat het best wel een metafoor zou kunnen zijn voor de manier waarop wij momenteel met het leven om gaan. Wij als mens zijn dat bootje. Normaal gezien zouden we gewoon varen, het kabbelende water om ons heen, en af en toe een beetje gas geven om ergens sneller te zijn. Er zijn geen lekken aan boord, neeh we varen heerlijk in het zonnetje over de verschillende wateren. Niets aan de hand, perfect leven. Maar daar aan de horizon is een wolkje te zien, er lijkt niets aan de hand. Naar mate we verder varen lijkt dit inderdaad te kloppen, het wolkje lijkt te verdwijnen maar met het verdwijnen van komt er wel meer wind te staan. Ons bootje doet het  nog steeds prima, maar heeft iets meer vermogen nodig om tegen de...

 Er zijn dagen dan viert niet het gestuiter hoogtij in mijn hoofd, maar de negativiteit. Die is dan zo groot dat ik boos wordt als ik wel ga stuiteren. Nu tijdens het typen merk ik hoe erg dit in mijn hoofd speelt momenteel. Mijn gedachtegang is zo verschrikkelijk negatief, maar tegelijk wil mijn hoofd ook allerlei andere dingen doen. Dit botst zo erg dat ik steeds bozer begin te worden. En ik wil nog zoveel vandaag... Moet straks nog vergaderen, wil nog even d'r uit op de racefiets, moet nog wandelen met mijn vrouw. Wil nog bezig in de tuin omdat het gestarte project nog niet af is. Moet nog iets van zolder halen. En of ik in de tussentijd ook nog wel even gewoon aan het werk wil zijn. Ik weet het op dit moment even niet meer. Alles blokkeert, en juist dat maakt me boos, bozer, boost. Want waarom moet alles? Waarom mag ik niet gewoon mezelf zijn en de dingen doen zoals ik ze wil doen? Waarom moet ik altijd in dat stomme domme keurslijf lopen? En nu jeukt het ook nog bovenop mijn k...

Mijn wandelingen worden meer en meer momenten van bezinning. Elke keer weer verbaast het mij hoeveel rust er in mij komt als ik ben gaan wandelen. En het maakt niet uit of ik alleen of met mijn vrouw of iemand anders ga. Het is gewoon dat moment van eruit zijn. Weg uit de drukte van het gezinsleven, en weg van de drukte van het moeten. Eigenlijk zo bedenk ik mij net is dat wandelen net een vakantie. Want toen wij in de afgelopen week weg waren, waren we echt op vakantie. We waren dichtbij huis, maar toch heerlijk weg. We waren eruit. We vierden vakantie. 's Morgens uitslapen, warme broodjes eten. Boek lezen als het regent, spelletjes spelen als we er zin aan hebben en niets moet, maar bijna alles mag. Af en toe even naar buiten om te wandelen, een stadje in de buurt bezoeken als toerist. We waren gewoon echt weg. Vanmiddag toen de buien over waren, en de zon tevoorschijn kwam, moest ik eruit. Gewoon even wandelen in het dorp. Gewoonweg even weer een standaard middagwandeling in het...

De vraag die mij tijdens mijn laatste wandeling door de natuur van het Reitdiepdal en Paddepoel overviel was: Waarom wandel ik eigenlijk? Waarom zet ik mijn auto ergens neer en ga dan wandelen? Waarom doe ik dit? Ik zou natuurlijk ook gewoon thuis kunnen blijven. Gewoon niets doen. Beetje veldrijden kijken of voetbal. Beetje bezig zijn met een bouwplaat, een boek lezen. Dus waarom wil ik zo graag door de natuur wandelen. Wat is de drang om buiten te zijn en de ene voet voor de andere te willen zetten? Ik schrijf nu al een tijdje mijn blogs en publiceer ze op de verschillende media, waarom? Waarom heb ik ooit besloten om ze te delen? Ik had ze immers online gezet omdat ik niet wilde dat ze verloren zouden gaan als mijn pc zou crashen. Waarom heb ik besloten ze gaan delen?  Bovenstaande onderwerpen zin een ideaal begin van een blog over waarom. Want ik heb namelijk geen enkel idee meer waarom ik de blogs openbaar gezet heb, en ben gaan delen via de sociale media. Ik heb nog wel een i...

Zo heel soms gebeurd het dat je geleefd wordt door de dingen der tijd. Ook in de afgelopen de week was er weer zo'n moment. Dit moment duurt ook nog wel even denk ik. Want hoe anders wordt het leven als de dokter gelijk heeft. Dan stort mijn wereld in denk ik. Dan weet ik even niet meer waar ik het moet gaan zoeken. Dan snap ik niet dat het mij moet gebeuren, en wanneer ik dit had moeten voelen of merken. Dan wil ook weten of dit een gevolg is van het C-virus, of dat er gewoon aanleg was en ik door mijn gezondere levensstijl, lees meer beweging in het afgelopen jaar, dit zelf naar boven heb gebracht. Waar ik het over heb? Wel naar het schijnt krijgt mijn hart, rikketik zegt de jongste, af en toe te weinig zuurstof. Hierdoor kan een beknellend gevoel op de borst ontstaan, want beschreven kan worden als pijn op de borst. Ik ervoer in de periode nadat ik weer was gaan lopen thuis steeds vaker een drukkend gevoel aan de linkerkant van mijn borst. Af en toe had ik zelfs het idee dat ijn...

 Toen ik vanmiddag weer aan de wandel was overkwam mij datgene wat me dan wel vaker overkomt, namelijk dat ik in gedachten verzonken raak. Dan springen mijn gedachten van hot naar her, of ze blijven bij één onderwerp en diepen dat gedurende de wandeltocht helemaal uit. Meestal kom ik dan uitgeputter thuis dan dat ik ben weggegaan. Nu kwam ik dat vandaag ook, maar dat kwam niet alleen van deze uitputtende gedachten, neeh deze keer speelde ook mee dat ik voor het eerst na de Corona besmetting weer eens een rondje van meer dan 5 kilometer had gelopen. Waar mijn gedachten me deze keer mee naar hadden toegenomen? Dat zal ik jullie vertellen. Ik ben al een tijdje bezig met het lezen in "De kinderen van Spiegelgrund" Dit is een roman die beschrijft in fictieve vorm wat er allemaal gebeurd met Adrian Ziegler. Wat er met hem gebeurd als hij in het paviljoen voor 'nutteloze kinderen' terecht komt. Het is een historisch verhaal wat alleen maar in fictieve vorm geschreven kan wor...

Hoe begin je een eerste blog in een nieuw jaar? Afgezaagd? Of ga je gewoon schrijven? Ik heb besloten dat ik het maar gewoon afgezaagd doe, door iedereen een gelukkig en fijn 2022 te wensen. Ik hoop dat al onze wensen waarheid mogen worden dit jaar. Zo dat was het begin. Afgezaagd misschien, maar het geeft wel een prettig gevoel. Welkom allemaal in het jaar 2022 waarin ik hoop verder te gaan zoals ik in de afgelopen tijd aldoor heb gedaan. Schrijven over datgene wat me in mijn hoofd bezighoudt, en wat ik daardoor wil delen.  De tweede nacht van dit nieuwe jaar was er direct één die direct in het boek der vergetelheid mag wat mij betreft. Al waren de herinneringen die boven kwamen wel grappig. Bleek ik toch nog meer te weten over vroeger dan ik dacht. Maar dat was ook het enige voordeel. Want zoals jullie vast uit eigen ervaring weten, is er niets vervelender dan niet in slaap kunnen komen. Ook al ben je moe genoeg, maar het lichaam wil niet. Bij mij gaat het dan zo dat direct mijn ...