Toen ik vanmiddag weer aan de wandel was overkwam mij datgene wat me dan wel vaker overkomt, namelijk dat ik in gedachten verzonken raak. Dan springen mijn gedachten van hot naar her, of ze blijven bij één onderwerp en diepen dat gedurende de wandeltocht helemaal uit. Meestal kom ik dan uitgeputter thuis dan dat ik ben weggegaan. Nu kwam ik dat vandaag ook, maar dat kwam niet alleen van deze uitputtende gedachten, neeh deze keer speelde ook mee dat ik voor het eerst na de Corona besmetting weer eens een rondje van meer dan 5 kilometer had gelopen. Waar mijn gedachten me deze keer mee naar hadden toegenomen? Dat zal ik jullie vertellen.
Ik ben al een tijdje bezig met het lezen in "De kinderen van Spiegelgrund" Dit is een roman die beschrijft in fictieve vorm wat er allemaal gebeurd met Adrian Ziegler. Wat er met hem gebeurd als hij in het paviljoen voor 'nutteloze kinderen' terecht komt. Het is een historisch verhaal wat alleen maar in fictieve vorm geschreven kan worden is de beschrijving. En inderdaad dit klopt wat mij betreft. Ik kan er moeilijk doorheen komen. Het zijn zulke indringende gebeurtenissen die worden beschreven dat het me gewoon zeer doet als ik het lees.
Ik ben niet zo van de boek beschrijvingen, ik heb liever dat mensen een boek zelf gaan lezen zodat deze nadien een gedeeld iets wordt. Dat geeft mij meer voldoening dan dat ik een ander ga vertellen waar het boek over gaat. Vandaar ook dat ik in het kort de achterzijde van het boek beschreven heb hierboven. Dit verhaal komt bij mij zo hard binnen dat ik het echt niet kan vertellen.
Ik beeld me namelijk in wat er gebeurd zou zijn met mijn eigen kinderen als ik in die tijd had geleefd. Had ik ze ook naar Spiegelgrund kunnen brengen? Of had ik ze altijd bij me gehouden. Ik denk het laatste, maar ik kan het niet beloven omdat ik er niet geweest ben. Ik kan me nu niet voorstellen dat mensen zo met kinderen om kunnen gaan. Dat je ze zo kunt onteren. Dat je zo'n gevoel van nutteloos kunt geven dat het zo in je geest gaat zitten dat je denkt dat het echt zo is. Ik kan me geen voorstelling maken dat je als volwassen mens denk dat je door het bestuderen van kinderen met down, met verminderd verstand, met beperking, denkt het volmaakte ras te kunnen kweken! Wat dat was de reden van Spiegelgrund. En deze kinderen werd voorgehouden dat de grote leider van ze hield, dat hij hun beschermer was. Dat hij ervoor zou zorgen dat ze niets zou overkomen.
Ik lees per dag ongeveer 3 á 4 bladzijden van dit boek, en kan dan gewoon weg niet verder. Dan ben ik er alweer zo door gegrepen dat ik niet de moed kan opbrengen om verder te lezen. Eigenlijk ben ik gewoon te geraakt. En hier dacht ik over na terwijl ik mijn rondje liep vanmiddag. Ik bedacht me dat er nu nog steeds mensen zijn die de eerder genoemde groep kinderen 'nutteloos' vind. Dit vind dat je geen ouder mag worden van zo'n kind. En met dat ik dat bedacht kon ik opeens veel minder hard lopen. Werd mij de adem even afgesneden. Ik bedacht me dat we eigenlijk in 77 jaar tijd heel veel bijgeleerd lijken te hebben, maar ook weer niet. En dat maakte mij weer zo verdrietig, dat ik het helemaal niet leuk meer vond.
Gelukkig eindigde de tocht met een uitbundige zwaai naar één van de fietsdames. Het voelde zo fijn om elkaar op afstand te kunnen begroeten dat ik mijn eerdere opkomende verdriet weer vergat en opgeluchter terug naar huis kon lopen.
Ik hoop dat degene die meeleest besluit om het boek "De kinderen van Spiegelgrund" ook eens te gaan lezen, en dan hetzelfde ervaart als ik. Dat we er dan eens samen over na kunnen spreken. Ik wens jullie toe dat we allemaal gezond mogen blijven, en dat we onze kinderen nooit hoeven afstaan voor onderzoek.
Reacties
Een reactie posten