Toen ik weer eens een wandeling liep die mij langs het Boterdiep voerde zag ik daar een kleine boot liggen. De boot was op dat moment niet te gebruiken want ze was voor het merendeel gevuld met water. Te weinig om te zinken, teveel om nog te kunnen varen. Maar ik bedacht me dat het best wel een metafoor zou kunnen zijn voor de manier waarop wij momenteel met het leven om gaan. Wij als mens zijn dat bootje. Normaal gezien zouden we gewoon varen, het kabbelende water om ons heen, en af en toe een beetje gas geven om ergens sneller te zijn. Er zijn geen lekken aan boord, neeh we varen heerlijk in het zonnetje over de verschillende wateren. Niets aan de hand, perfect leven.
Maar daar aan de horizon is een wolkje te zien, er lijkt niets aan de hand. Naar mate we verder varen lijkt dit inderdaad te kloppen, het wolkje lijkt te verdwijnen maar met het verdwijnen van komt er wel meer wind te staan. Ons bootje doet het nog steeds prima, maar heeft iets meer vermogen nodig om tegen de ontstane golfjes in te varen. De spetters slaan nu tegen onze boeg aan, en hoewel de meeste weer gewoon in het water terecht komen zijn er toch steeds meer die in onze boot komen. Maar iets aan de hand, het zijn er nog zo weinig dat niets hoeven verplaatsen. Het is alleen af en toe een beetje hinderlijk. We kunnen nog steeds gewoon door. Doordat we ook af en en toe een brug moeten passeren, komt er niet heel veel water in de boot.
Al varende zijn we ondertussen aangekomen bij een plaats waar we even de benen kunnen strekken. De boor wordt aangemeerd en we strekken de benen. Er is ook een kleine terras aan het water, en hier lessen we onze dorst en nemen ook direct iets hartigs erbij. Na dit nuttige met het aangename te hebben verenigd is het tijd om de boot weer op te zoeken. Ondertussen is de wind ook weer gaan liggen en kunnen we weer heerlijk verder. Heel zachtjes kabbelt het water weer onder ons door. Als we niet oppassen dan worden onze ogen zwaar en vallen we al boot besturend in slaap, en dat is niet de bedoeling. Iets meer snelheid maar dus, we moeten immers nog wel even.
En zoals zo vaak als het zo mooi gaat is het opeens mis. De motor hapert, de wind neemt weer toe en to overmaat van ramp betrekt de hele lucht nu. En dan gebeurd het onvermijdelijke. Het komt met bakken uit de hemel, en we hebben helaas geen mogelijkheid tot schuilen wat we hebben een open boot. Gelukkig is de motor wel weer aan geslagen, maar door dat het water nu van boven en van beneden komt dreigt de boot in de golven weg te zinken. Middels hozen proberen we het binnenkomende water terug te gooien. Hoewel het lijkt alsof het niet werkt, komt er toch steeds minder water in de boot. Gelukkig is het wel opgehouden met regenen waardoor het nu alleen nog opspattend water is wat de boot binnenkomt.
Na een zware inspanning is de boot nagenoeg weer leeg en zijn we ongemerkt ook bijna op onze eind bestemming. Na wat kleine handelingen kan de boot aan de kant worden vast gemaakt en kunnen we met onze natte kleren gauw naar huis. Gauw even douchen, warm worden en dan op de bank even bijkomen van dit avontuur.
Het leven is echt net dit boot tochtje. Als er niets gebeurd dan kabbelt het water gewoon onder ons door. Soms lijkt er tegenslag te gaan komen, maar dat verdampt soms zomaar. Maar dan komt er wat tegenslag, het gaat allemaal gewoon door maar het kost wat meer moeite. We krijgen bagage mee, maar dit kunnen we gebruiken en het kost ons geen moeite. We kunnen af en toe even uit stappen en de boel de boel laten. Dingen vergeten en vergeven, loslaten en daarna weer door. En juist op die momenten gaat het bijna mis. We denken er te zijn, en krijgen dan in sommige gevallen juist te maken met tegenslagen. Harde wind en zware regen en moeten erg veel moeite doen om niet te zinken. Gelukkig zijn er redmiddelen en komen we, welles waar met een nat pak, weer aan in de haven. Kunnen we uitstappen mogen we heerlijk uit te rusten van het leven.
Hoe verder ik in de metafoor kwam hoe meer ik er van overtuigd was dat het bootje zo voor mij was neergelegd. Ik heb er even over moeten nadenken hoe ik dit het beste op kon schrijven, maar denk dat ik het op bovenstaande manier op de beste wijze heb gedaan. Ik heb mijn les eruit getrokken en probeer met de nodige tegenwind rustig mijn weg te vervolgen. Hoop dat ik straks niet te nat in de haven aan kom.
Reacties
Een reactie posten