Zo heel soms gebeurd het dat je geleefd wordt door de dingen der tijd. Ook in de afgelopen de week was er weer zo'n moment. Dit moment duurt ook nog wel even denk ik. Want hoe anders wordt het leven als de dokter gelijk heeft. Dan stort mijn wereld in denk ik. Dan weet ik even niet meer waar ik het moet gaan zoeken. Dan snap ik niet dat het mij moet gebeuren, en wanneer ik dit had moeten voelen of merken. Dan wil ook weten of dit een gevolg is van het C-virus, of dat er gewoon aanleg was en ik door mijn gezondere levensstijl, lees meer beweging in het afgelopen jaar, dit zelf naar boven heb gebracht.
Waar ik het over heb? Wel naar het schijnt krijgt mijn hart, rikketik zegt de jongste, af en toe te weinig zuurstof. Hierdoor kan een beknellend gevoel op de borst ontstaan, want beschreven kan worden als pijn op de borst.
Ik ervoer in de periode nadat ik weer was gaan lopen thuis steeds vaker een drukkend gevoel aan de linkerkant van mijn borst. Af en toe had ik zelfs het idee dat ijn hele borstkas ingedrukt werd. Ik weet dit aan het herstellen van Covid, maar het voelde niet prettig. Mijn vrouw had al een paar keer gezegd dat ik er mee heen moest gaan, maar ik schoof dit telkens vooruit. Want het was vanzelf gekomen en het was er ook niet telkens. Maar het werd steeds vervelender en het ging in mijn hoofd zitten, en omdat ik dit niet meer wil heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts.
Toen de tijd daar was ben ik heen gegaan en heb me zitten opvreten in de wachtkamer. Want, wie kent het niet, je hebt een afspraak om 8.20u. Ziet geen afwijkende dingen, maar wordt pas om 8.40 geroepen door de dokter. Oeh dat is voor mij een klein aandachtspuntje. Ik word daar een beetje kriegel van. Maar goed in de spreekkamer kreeg ik uiteraard de vraag wat ik kwam doen. Had een raar antwoord in gedachten, maar heb dit achterwege gelaten en heb de dokter verteld wat ik voel en hoelang ik dit al voelde. Dan krijg je de tegenvragen, kleine onderzoeken en de voorlopige conclusie. Mijn bloeddruk was perfect overigens, dus dat was het niet. Wel verdacht hij mijn lichaam van angina pectoris, of in et Nederlands, hartkramp.
Ik kan je vertellen dat het zelfs voor mij een heel apart gevoel is wat er dan door je heen gaat. Immers ik rook al meer dan 10jr niet meer. Ik drink niet overmatig veel, fiets veel, liep in het afgelopen jaar nog meer. Eet in mijn ogen voldoende fruit en ja ik snoep dan wel teveel dat is dan wel weer zo. Maar ik ben nog zo jong voor zoiets. Ik kreeg een recept voor nitroglycerine, dit kon ik 's middags ophalen bij de apotheek en zodra ik mail van hem had gehad kon ik een afspraak maken voor een fietstest. En zo ben ik naar huis gegaan. Echt ik snapte hem niet, en ik kon er met mijn kop ook niet bij. Ik ging immers heen voor de bevestiging dat het te maken had met mijn herstel van Covid. Wachtend op de mail heb ik mijn vrouw op de hoogte gebracht en alvast rondgekeken op de website van Certe. Toen de telefoon ging om 1230u met in display huisarts snapte ik er niets van. Alles was toch klaar? Echter wilde herr dokter nog even vertellen dat de nitroglycerine klaar lag bij de apotheek en dat hij het toch anders ging doen. Hij stuurde mij door naar de cardioloog. Ik heb hem bedankt en was toen de weg helemaal kwijt.
Ondertussen loop ik nog steeds elke middag. Nog steeds niet de afstanden die ik gewend was om te lopen, maar ik loop. Het vervelende is echter dat men nu over bezorgd is over mij. Want de dokter had inspanning verboden. Wandelen gelukkig niet, maar echte inspanning voorlopig even wel. Dus zeggen de kids nu: Euh pas op hoor dit kost inspanning enne dat kan echt even niet. Of: Helaas papa u kunt niets doen want dat gaat ten koste van uw hart. De lieverds, ze helpen zo goed mee... En mijn vrouw? Vorige week was ze bang dat er wat was nadat ik 10 minuten onder douche stond. Was ze bang dat ik veel te ver was gegaan toen ik in een voor mij rustig tempo 5km had gelopen. Ze leven allemaal heel goed mee, maar laat me maar gewoon gaan. Laat me zelf de grappen maar maken dat het niet goed is voor mijn hart, dat er niets aan de hand is. Dat het gewoon een schreeuw om aandacht is en zo. Dat kan ik veel beter handelen dan dit.
Nog erger is het dat ik bovenstaand verhaal eerst nog aan mijn ouders en schoonouders moet gaan vertellen voordat ik het als blog kan plaatsen. Als ik het daar vertel zijn er nog meer mensen ongerust. Dat hoeft helemaal niet. Ik heb klachten die komen van een stom virus. Ik heb gewoon pech en dat zal ook gaan blijken uit de komende onderzoeken. Dat moet gewoon want ik wil straks weer op de racefiets. Ik wil weer kilometers draaien op de woensdag en af en toe op de dins- of donderdag. Toertochten rijden, lange afstanden lopen. Genieten van alle mooie dingen in de natuur. Ik wil weer aan de ballonmand hangen enzo. Dus er is niets waar jullie je zorgen om moeten maken toch?
Weet je we gaan het allemaal nog meemaken. Misschien moeten we inderdaad de beide ouders maar op de hoogte stellen. Dan kan deze blog eruit en kan ik gewoon verder. Dan weet je wanneer je me ziet lopen met een stok waarom dit is. Reken er maar op dat ik jullie op de hoogte zal houden wat er uitkomt bij de cardioloog. Ik ben er namelijk van overtuigt dat ik gelijk heb, dat het afkomstig is van het virus. Dat mijn lichaam gewoon op deze manier laat weten dat ik te snel wil en ga. Dus we gaan ervoor, lopen jullie mee?
Reacties
Een reactie posten