Er zijn dagen dan viert niet het gestuiter hoogtij in mijn hoofd, maar de negativiteit. Die is dan zo groot dat ik boos wordt als ik wel ga stuiteren. Nu tijdens het typen merk ik hoe erg dit in mijn hoofd speelt momenteel. Mijn gedachtegang is zo verschrikkelijk negatief, maar tegelijk wil mijn hoofd ook allerlei andere dingen doen. Dit botst zo erg dat ik steeds bozer begin te worden. En ik wil nog zoveel vandaag... Moet straks nog vergaderen, wil nog even d'r uit op de racefiets, moet nog wandelen met mijn vrouw. Wil nog bezig in de tuin omdat het gestarte project nog niet af is. Moet nog iets van zolder halen. En of ik in de tussentijd ook nog wel even gewoon aan het werk wil zijn. Ik weet het op dit moment even niet meer. Alles blokkeert, en juist dat maakt me boos, bozer, boost. Want waarom moet alles? Waarom mag ik niet gewoon mezelf zijn en de dingen doen zoals ik ze wil doen? Waarom moet ik altijd in dat stomme domme keurslijf lopen? En nu jeukt het ook nog bovenop mijn kop.....
Ik snap dat je bovenstaande allemaal niet wilt lezen. Ik snap dat je denkt wat heb ik aan deze informatie. Waarom moet ik lezen wat er in jou hoofd omgaat. Je hoeft het niet hoor. Je mag het doen. Het geeft niet als je bent gestopt met lezen. Het maakt mij niet uit, want ik blijf toch wel schrijven. Ik blijf toch wel doorgaan met het delen van wat er in mijn hoofd en in mijn lijf gebeurd. Het is mijn uitlaatklep, mijn manier om alles weer gestroomlijnd te krijgen. Om terug te keren in het gewenste keurslijf, en weer in de pas te lopen. Ik vind het niet erg.
En weer gaat het van de hak op de tak, dit verhaal. Maar aan de andere kant dat is ook precies dat gene wat er gebeurd in mijn hoofd als ik zo ben. En dat maakt me nog steeds boos. Maar er zijn ook gelukkige dingen, misschien moet ik die voor mijzelf even gaan benoemen? Misschien klaart dat de lucht, en kan ik daar de onrust mee laten verdwijnen.
Mijn wandeling bij de hartendokter heeft opgeleverd dat ik gewoon gezond ben! Daarmee viel er een stukje last van mij weg. Het was me toch meer in het hoofd gaan zitten als dat ik had gedacht. En nu ik daar aan denk, komt er weer die glimlach op mijn gezicht. Net als dat ik een brede glimlach krijg als ik denk aan het feit dat de inspanning geleverd voor de hoge subsidie hun resultaat hebben opgeleverd.
Zojuist even gestaan in de zon en genoten van de warmte op mijn gezicht. Wat een heerlijkheid. Wat een genot om dit te kunnen doen. Eigenlijk valt alle ellende waar ik mee bezig was in mijn hoofd momenteel steeds verder van me af, en merk ik dat ik steeds rustiger wordt. Begrijp me goed, het is niet zo dat ik nu alle dingen waar ik mee bezig was zijn opgelost. Nee ik denk dat de bureauladen in mijn hoofd weer aardig gevuld zijn geworden. Maar wel op een geordende manier.
Zal me gaan voorbereiden op de digitale vergadering. Nadien ga ik me lekker omkleden en een stukje rijden op de racefiets, om daarna een hapje te gaan eten. Ik denk dat ik er qua werk na de vergadering maar mee stop, even de rust behouden die ik nu begin te ervaren. Geeft mij ook de mogelijkheid om die dingen af te maken waar ik aan ben begonnen.
Hiermee is dan ook voor mijzelf weer bewezen dat het schrijven me datgene brengt wat ik op dat moment het meeste kan gebruiken, RUST. Al is dit laatste woord natuurlijk zeer betrekkelijk als je kijkt naar het wereld toneel.
Reacties
Een reactie posten