Mijn wandelingen worden meer en meer momenten van bezinning. Elke keer weer verbaast het mij hoeveel rust er in mij komt als ik ben gaan wandelen. En het maakt niet uit of ik alleen of met mijn vrouw of iemand anders ga. Het is gewoon dat moment van eruit zijn. Weg uit de drukte van het gezinsleven, en weg van de drukte van het moeten. Eigenlijk zo bedenk ik mij net is dat wandelen net een vakantie. Want toen wij in de afgelopen week weg waren, waren we echt op vakantie. We waren dichtbij huis, maar toch heerlijk weg. We waren eruit. We vierden vakantie. 's Morgens uitslapen, warme broodjes eten. Boek lezen als het regent, spelletjes spelen als we er zin aan hebben en niets moet, maar bijna alles mag. Af en toe even naar buiten om te wandelen, een stadje in de buurt bezoeken als toerist. We waren gewoon echt weg.
Vanmiddag toen de buien over waren, en de zon tevoorschijn kwam, moest ik eruit. Gewoon even wandelen in het dorp. Gewoonweg even weer een standaard middagwandeling in het dorp maken. En tijdens die wandeling kwam dezelfde rust als tijdens de vakantie naar boven. Niets moest, bijna alles kon en het was zo fijn om buiten te zijn. Ja het was koud, maar de wind ging steeds verder liggen, de warmte kan steeds dichtbij. Het was echt gewoon heerlijk om gedurende een kleine 45 minuten de ene voet voor de andere te zetten.
Het was ook tijdens deze wandeling dat ik mijn gedachten over de huidige gang van zaken in de wereld de vrije loop liet. Het begon met het gekke idee dat ik eigenlijk best wel bij de besprekingen in Minsk zou willen zitten. Eigenlijk wel zou willen voorzitten zelfs. Want dan kon ik de vraag stellen die me op de lippen ligt. Want invasie van Oekraïne wordt gerechtvaardigd vanwege het aan de macht zijn van nazi's. Ik zou dan de vraag stellen: Als het waar is wat u zegt, wanneer komen dan de duizenden gevangenen vrij die u vasthoudt omdat ze commentaar hebben op uw praktijken? Het antwoord op die vraag zou dan direct ook het antwoord zijn op de vraag wie nazi praktijken hanteert.
Ik ben bijna 4 km bezig geweest met dit vraagstuk, en dat terwijl ik er eigenlijk helemaal niet zoveel mee bezig wil zijn. Ik ben er dus ook niet uit gekomen. Ik bleef echt zitten met de vraag hoe je op een makkelijke manier iets kan rechtvaardigen voor jezelf. Dat het dus helemaal niets uitmaakt hoe een ander over je denkt. Als jij als wereldleider vind dat het niet klopt wat er om je heen gebeurd, dan zeg je tegen jezelf dat zijn nazi's, die horen niet aan de macht dus we sturen een vredesmacht. Daar kan ik dus niet bij en dat snap ik dus niet. En met dat ik het nu hier neerzet, bedenk ik mij dat dit een politiek gekleurde blog is geworden en daar ben ik niet van. Want ik snap de reactie van de wereld ook niet. Het is momenteel een hoop geblaf, maar bijten? Geen hond. Dus blijven we afhankelijk wat ons wordt verteld, blijven we gas importeren. Blijven we luisteren naar een land waar iemand roept het is vals, en daarmee bijna een burgeroorlog ontketend.
Toen ik thuis gekomen was was er niets meer over van de rust die de wandeling aan het begin op riep. Er waar meer sprake van vermoeidheid. Tja en dan gaan er allerlei dingen mis. Dan valt er een deel van de groeten die in pan hadden gemoeten op de kookplaat, krijg je het plasticje niet goed van het doosje. Luisteren de kinderen niet zo goed naar je als je zou willen. En alles wat vermoeidheid nog meer met je doet. Echt verschrikkelijk. Gelukkig was het eten lekker, was er koffie en waren de gemaakte foto's tijdens de vakantie redelijk. Daarmee verdween de vermoeidheid, en kwam er weer een beetje rust terug.
En toen dacht ik, misschien is het goed om nu op papier te zetten. En nu heb je het resultaat gelezen.
Ik ga zo meteen heerlijk op de bank zitten en met mijn vrouw meekijken naar de tv. Heerlijk verder uitrusten van een geweldige vakantie en een fijne wandeling.
Reacties
Een reactie posten