Mijn columns en gedachten

Aan het einde van het jaar is het een goede gewoonte om terug te kijken. Terug te kijken naar wat er het afgelopen jaar allemaal gebeurd is. Maar ik ben niet echt de persoon om dit te doen. Meestal laat dat ik datgene wat gebeurd is, gebeurd zijn en ga verder om nieuwe dingen te leren. Fouten die ik gemaakt heb, wil ik niet weer maken. Niet worden herinnerd aan dingen die ik niet goed gedaan heb. Gewoon vergeten, en door. Slechte eigenschap? Vast. Makkelijk voor jou, maar vervelend voor je omgeving. Vast. Maar waarom in het verleden leven al het heden zulke mooie dingen laat zien. En wie weet wat de toekomst brengt. Maar al typend voor het grote open raam wat uitkijkt op de tuin, denk ik nu dat het misschien wel goed zou kunnen werken om terug te kijken dit jaar in. Want het is net als de blaadjes die van de bomen in onze tuin op de grond gevallen zijn. Ze liggen op de grond, losgekomen van de boom. Geen eigen leven meer maar wel voedzaam voor de grond. En de boom? Ze is bezig om zicht...

 Elke morgen weer droom ik er van dat de zon opkomt en gaat stralen, dat ik ven kan genieten van haar warmte en dan aan het werk kan. Maar elke morgen weer zie ik alleen maar de grijze, van motregen zwangere lucht. Wordt ik depri van het gevoel dat het weer een lange dag achter het beeldscherm gaat worden. Weer een dag zonder mijn collega's.  Het is natuurlijk niet zo dat er helemaal geen zon opkomt 's morgens, maar de laatste dagen voelt het wel zo. Het voelt heel erg of ook de natuur ons in de steek laat, terwijl dit normale luchten zijn in deze periode van het jaar. Gisteren nog scheen tussen de buien door gewoon de zon, en was het lekker buiten. Maar die grijze, van motregen zwangere lucht 's morgens maakt me zo depri. Dat de natuur mij niet in de steek laat zie ik elke keer weer als ik naar buiten kijk. Want de koolmezen zijn heel druk. Maar waarmee? Want ze hamsteren niet. Ze leggen geen winter voorraad aan, maar toch vliegen ze af en aan op de leibomen die we achteri...

Ik schrijf mijn gedachten en gevoelens hier omdat ik het fijn vind om op deze wijze dingen van me te laten afglijden. Echter is het de vraag of het toegevoegde waarde heeft voor anderen. Ik ben daar nu mee bezig inmijn hoofd omdat ik weer vele dingen van me af moet laten glijden. Ik begin dan met schrijven en bedenk dan als eerste dat ik het idee heb dat ik anderen verveel en lastig val met mijn zorgen. Maar nu ik mijn kleine typefoutjes heb verbeterd bedenk ik me dat iedereen die dit niet wil lezen, dit niet leest en verder gaat. Gelukkig weer een zorg minder. Als ouder is het best wel moeilijk om je te verplaatsen in je kinderen. Dit geldt zeker als je kinderen deels op je lijken. Ze doen dan de foute dingen die jij ook al deed, waardoor de goede dingen niet opvallen. Of ze doen de dingen op een manier zoals je niet gewent bent dat ze doen, waardoor er continue strubbelingen zijn. En juist die laatste dingen vreten energie. Je wil het beste voor ze, en denkt ze met tips en het aanbie...

Hoe sterk is de eenzame wandelaar? Die van de fietser ken ik maar deze? Ik loop weer redelijk wat af tegenwoordig, maar elke keer opnieuw valt het me op dat, net als op de fiets, mijn gedachten de vrije loop hebben. Soms heel positief, maar niet onregelmatig de negatieve kant op. En juist dat laatste geeft mij de kriebels. Hoe sterk is de eenzame wandelaar? Nu heb ik van nature al een beetje een negatieve inslag, dus gedachten zoals hierboven beschreven werken niet echt mee als ze opkomen. Maar gelukkig gaat het nooit zoals gepland, er gebeurd altijd wel iets. Niet extreem maar gewoon heel klein, maar dat vind ik fijn. Een zonnestraal, een glimlach van een tegenligger, een onverwachte vogel... Dat geeft mij op dat moment weer genoeg energie om weer blijer door te gaan. Al wandelend, al typend wandelend, ben ik ondertussen alweer verder dan gedacht. Af en toe even aan de kant vanwege een voertuig, dan even stilstaan vanwege mooi plaatje. Dat geeft zoveel energie dat ik daarna nog hard...

 De tijd gaat waar je ook bent De tijd is je leidende ster Welke schijnt je hele leven door Die je laat voelen en bewegen Mijn dromen zijn ver weg Die van jou een deel Van geheime sprookjes Gedroogd op de vleugels van een mysteriemolen Windmolen, windmolen, blijf draaien Laat me de weg zien, breng me vandaag Windmolen, windmolen, harten verlangen Verlangen naar liefde en een kans om vrij te zijn Voel je niet alleen en depressief Uiteindelijk komt er iemand Om je struikelende geest te kalmeren Om het weg te houden van de boze storm Windmolen... Bovenstaande is vrij vertaald naar Windmill van Helloween. Ik moest aan het nummer denken toen vanmorgen aan de wandel was. De wind in de rug waardoor ik harder liep dan gedacht, om vervolgens na een bocht de wind in de zij te hebben. Hier zag ik ook weer van dichtbij de grote windmolen die ons dorp rijk is. Privé neergezet, man wat een gevaarte is dat, maar wat een heerlijk ijkpunt om te zien waar de wind wegkomt. Maar goed ik liep daarlangs...

Er zijn van die momenten in je leven die je liever overslaat maar die telkens terugkomen. Bij mij is dat het niet kunnen verwerken van tegenslagen die ik niet gepland heb. Dingen die niet werken zoals ik van ze verwacht. Als dat gebeurd ben ik de rest van de dag van de kaart, of beter gezegd van slag. Dan kan er nadien nog zoveel goed goed gaan, maar dat weegt niet op tegen datgene wat er misging. Het meest vervelende van dit alles is eigenlijk wel het feit dat mijn omgeving dan zoveel last van mij heeft. Ik weet dit, herken dit maar kan er niet zoveel aan doen. Weet nadien ook eigenlijk hoe ik dit weer goed moet of kan maken, en ga daarom dan meestal ook maar gewoon weer mijn eigen gang in de hoop dat anderen dit dan ook doen. Ik hoop dat het na verloop van tijd dan weer rustig wordt in ons huis, zodat iedereen niet langer om mij op zijn tenen of eieren hoeft lopen. Eigenlijk is bovenstaand plaatje wel een goed afspiegeling van wat zich dan afspeelt in mijn hoofd. Misschien zou een pl...

     Wat ik niet begrijp is dat er zoveel gezeurd moet worden als een groep een vernieuwde cao wordt afgesloten. Waarom accepteer je niet gewoon dat er een groep is die er iets bij krijgt? En ja ik heb het over ons ambtenaren. Heb je mij gehoord over de loonsverhoging die de gemeente ambtenaren kregen? Of over de zoveelste loonsverhoging van de leraren? Of over de loonsverhoging die het zorgpersoneel kreeg en krijgt? Of over de loonsverhoging die de militairen hebben gehad en nog krijgen? Nee toch? Nou dan, laat mij dan ook met rust. Ik bedoel we krijgen €363 thuiswerkvergoeding, €225 bruto en 0,7% voor..... 6 maanden. Dit betekend dat we voor 9 maanden +/- €40 p/m erbij krijgen, en een eenmalig bonus van €225 bruto, wat netto dus +/- €120 is. Wat weer betekend dat het over 6 maanden gerekend €20 is en dan nog die 0,7% Nou dat is in mijn geval +/- €28 bruto p/m, dus ongeveer €20 netto. Waar komen we dan op uit? +/- €80 per maand.  €80 gunnen jullie mij niet? Want ik ...