Hoe sterk is de eenzame wandelaar? Die van de fietser ken ik maar deze? Ik loop weer redelijk wat af tegenwoordig, maar elke keer opnieuw valt het me op dat, net als op de fiets, mijn gedachten de vrije loop hebben. Soms heel positief, maar niet onregelmatig de negatieve kant op. En juist dat laatste geeft mij de kriebels. Hoe sterk is de eenzame wandelaar?
Nu heb ik van nature al een beetje een negatieve inslag, dus gedachten zoals hierboven beschreven werken niet echt mee als ze opkomen. Maar gelukkig gaat het nooit zoals gepland, er gebeurd altijd wel iets. Niet extreem maar gewoon heel klein, maar dat vind ik fijn. Een zonnestraal, een glimlach van een tegenligger, een onverwachte vogel... Dat geeft mij op dat moment weer genoeg energie om weer blijer door te gaan.
Al wandelend, al typend wandelend, ben ik ondertussen alweer verder dan gedacht. Af en toe even aan de kant vanwege een voertuig, dan even stilstaan vanwege mooi plaatje. Dat geeft zoveel energie dat ik daarna nog harder doorloop. Nu werkt vandaag de muziek ook nog eens mee. De glimlach wordt steeds groter. Mijn vraag betreffende hoe sterk de eenzame wandelaar is zou ik nu beantwoorden met heel sterk.
Maar negatief effect hiervan is dat ik me nu al afvraag hoe gaat het zijn als ik straks thuis ben? Kan ik het dan ook nog steeds aan? Het grappige is dat nu gebeurd wat ik hiervoor schreef. Binnen 100 meter nadat ik me afvroeg hoe het zou gaan thuis, was de negatieve gedachte weg door het zien van een hele mooie gaai. Gewoon uit het niets was deze opeens daar.
De glimlach terug op mijn gezicht en op naar huis. Wat een heerlijke wandeling en ik ben sterk als ik alleen wandel, maar sterker als ik open ben als het minder goed gaat. Dus hoe sterk is de eenzame wandelaar? Zo sterk als de laatste voetstap van zijn wandeling. Heerlijk om zo tijdens het wandelen ook nog na te denken over mijzelf en de dingen die ik doe.
Zo nu ben ik bijna thuis en ik voel me echt wel sterk. Dus weer een heerlijke basis om er vandaag weer een mooie dag van te maken samen met collega's en samen met het gezin.
Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan? Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Reacties
Een reactie posten