Doorgaan naar hoofdcontent

Klaagzang van een thuiswerkende ambtenaar

     Wat ik niet begrijp is dat er zoveel gezeurd moet worden als een groep een vernieuwde cao wordt afgesloten. Waarom accepteer je niet gewoon dat er een groep is die er iets bij krijgt? En ja ik heb het over ons ambtenaren. Heb je mij gehoord over de loonsverhoging die de gemeente ambtenaren kregen? Of over de zoveelste loonsverhoging van de leraren? Of over de loonsverhoging die het zorgpersoneel kreeg en krijgt? Of over de loonsverhoging die de militairen hebben gehad en nog krijgen? Nee toch? Nou dan, laat mij dan ook met rust. Ik bedoel we krijgen €363 thuiswerkvergoeding, €225 bruto en 0,7% voor..... 6 maanden. Dit betekend dat we voor 9 maanden +/- €40 p/m erbij krijgen, en een eenmalig bonus van €225 bruto, wat netto dus +/- €120 is. Wat weer betekend dat het over 6 maanden gerekend €20 is en dan nog die 0,7% Nou dat is in mijn geval +/- €28 bruto p/m, dus ongeveer €20 netto. Waar komen we dan op uit? +/- €80 per maand. 


€80 gunnen jullie mij niet? Want ik heb niets gedaan wat dit rechtvaardigt? Nee ik moet inleveren, aan de zorg want die werken hard? Prima dat ze hard werken, maar dat doen wij ook. Ja ze zorgen voor onze gezondheid als we het zelf niet meer kunnen, maar daarom hoef je hun toch niet te vergelijken met ons meneer Wilders? Hou op! Want weet u meneer Wilders wat ik in de afgelopen 7 maanden heb moeten doormaken? Dacht het niet, want u zit mooi in een ivoren toren in Den Haag en mag klagen over het feit dat u een groep mensen ophitst die zich vervolgens op u willen wreken. Dit laatste praat ik niet goed, maar zeg wel dat het een gevolg is van uw eigen woorden. Maar goed ik dwaal af! Weet iemand wat wij hebben moeten meemaken? Al 7 maanden fysiek geen collega gezien, al 7 maanden niet even langslopen om te vragen hoe het gaat. Al 7 maanden alleen maar kijken naar een scherm als je wilt overleggen. Al 7 maanden alles alleen doen, en geen schouderklopje krijgen als je iets goed doet, of even een gesprekje als je eens iets niet helemaal goed hebt gedaan. Al 7 maanden van je bed naar je werkplek en weer terug omdat je het als je thuis moet werken niet los kunt laten.


Ken je dat? Herken je dat als klager? Heb je dat zelf ook? Of mocht je in de afgelopen 7 maanden wel gewoon naar kantoor of andere werkplek? Mocht en kon je wel fysiek met collega's in gesprek? En was het niet nodig om je internet op te schroeven omdat je anders niet mee kon doen met de vergaderingen? Dus maandelijks meer betalen. 


Ik word als ik niet oppas steeds bozer over het gezeur over de nieuwe kortlopende cao voor ambtenaren, en dat is iets wat ik niet wil. Dus stop ik maar met deze klaagzang en ga maar weer verder aan het werk thuis. Thuis waar ik de afgelopen maanden ook mijn blogs kon en mocht schrijven. Thuis waar nu het licht brand omdat ik er ben. Thuis waar ik ben als mijn kinderen uit school komen. Thuis waar mijn klokken tikken zoals ze nergens anders doen. Thuis... Heerlijk om daar nu nog te mogen en te kunnen werken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Verlichting

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...