Doorgaan naar hoofdcontent

Tuinzicht

 Elke morgen weer droom ik er van dat de zon opkomt en gaat stralen, dat ik ven kan genieten van haar warmte en dan aan het werk kan. Maar elke morgen weer zie ik alleen maar de grijze, van motregen zwangere lucht. Wordt ik depri van het gevoel dat het weer een lange dag achter het beeldscherm gaat worden. Weer een dag zonder mijn collega's. 


Het is natuurlijk niet zo dat er helemaal geen zon opkomt 's morgens, maar de laatste dagen voelt het wel zo. Het voelt heel erg of ook de natuur ons in de steek laat, terwijl dit normale luchten zijn in deze periode van het jaar. Gisteren nog scheen tussen de buien door gewoon de zon, en was het lekker buiten. Maar die grijze, van motregen zwangere lucht 's morgens maakt me zo depri.


Dat de natuur mij niet in de steek laat zie ik elke keer weer als ik naar buiten kijk. Want de koolmezen zijn heel druk. Maar waarmee? Want ze hamsteren niet. Ze leggen geen winter voorraad aan, maar toch vliegen ze af en aan op de leibomen die we achterin de tuin hebben staan. En zo af en toe komt er eentje met een noodgang op het achterraam aan vliegen, om vervolgens heel kort af te draaien naar de boom aan het einde van het pad. 


Eigenlijk is het gewoon een lust om naar te kijken momenteel. De koolmezen die druk zijn, de merels die rondwoelen in de met bladeren bedekte tuin. Het roodborstje wat af en toe even komt snoepen van de pindakaaspot die aan de schutting hangt. De spreeuwen die maar niet bij ons huis weggaan. En af en toe komt onze gaai ook nog even kijken. Maar die vertrekt gauw weer, want er hangt nog geen doppinda ketting.


En terwijl ik dit allemaal noteer, laat een zacht briesje de laatste blaadjes van de drie bomen bewegen. Bewegen de blad loze takken van de leibomen heel zachtjes heen en weer, en denk ik wat is het heerlijk om lekker warm in huis te zitten. Bedenk ik mij dat het eigenlijk best wel fijn is om lekker warm te blijven, en niet door de koude, donkere wereld naar het werk te hoeven fietsen. 


Eigenlijk is mijn uitzicht op de tuin welke wordt beschenen door de grijze van motregen zwangere lucht dus helemaal zo slecht nog niet. Is het maar gewoon een uitzicht, maar wel een uitzicht op een tuin waar volop dingen gebeuren. Dit doet me weer terugkeren naar de werkelijkheid. Want dit uitzicht is mijn werkplek en er moet vandaag gewoon gewerkt worden. 


Fijne werkdag allemaal, en geniet af en toe even van je uitzicht.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...