Mijn columns en gedachten

Ik snap Jibbe wel. Want eigenlijk voel ik het ook wel zo. Alleen gaat het in onze gevallen wel over iets anders. Hetgeen Jibbe bedoeld is dat hij straks niet meer verschijnt in het ND, door een verandering van koers, en hetgeen ik bedoel is dat ik niet meer begrijp waar we in de wereld mee bezig zijn. Maar toch we voelen allebei hetzelfde. Onrechtvaardigheid! Waarom? Wat is er mis met ons? We doen toch niets verkeerd? Of moeten we, en kunnen alleen maar doen wat ons van bovenaf opgelegd wordt? Ik pas! Ik ben echt niet van plan om ook maar iets aan te passen van datgene wat ik nu doe. Kom op zeg! Zijn ze nu helemaal van de... Sorry dat mag ik niet zeggen, alleen maar denken. Het past mij niet om zo te schrijven over de mensheid. Wat mij wel past is dat ik er absoluut voor pas om eenzelfde maatschappij te gaan krijgen als bijvoorbeeld Zuid-Afrika. Wat een kolder van de mensheid om Ik maak bijna fout waar Jibbe me voor wil waarschuwen. Ik zal m'n eigen denkwijze gewoon voor mij houden...

Er moet me iets van het hart, het virus loopt bijna op het einde zeker? Of is het gewoner geworden? Opeens zijn er namelijk allemaal andere nieuwsberichten die het nieuws beheersen. Maar om nou te zeggen dat je daar zo vrolijk van wordt? En de berichtgeving welke aan het virus gerelateerd is wordt nou ook niet echt vrolijk van. Ik snap het niet meer. Waar is de eensgezindheid van begin maart gebleven? Waar is de wil om met z'n allen te doen wat ons wordt gevraagd gebleven? Is het echt zo dat een minderheid van de mensen zorgt dat de meerderheid zich beduveld voelt? Wat ik zeg, ik begrijp het niet meer. Nu ben ik niet zo'n Amerika fan, dat komt met name doordat alles groter, beter moet. Wij Amerikanen kunnen alles beter en hebben alles beter dan jullie daar in Europa. Bovendien is vanuit het verleden al gebleven dat jullie niet zonder ons kunnen dus... Nou ik ben van mening dat zij net zo afhankelijk van ons zijn, als wij van hen. Echter op ding moet ik de huidig zittend presid...

Het einde van de maand nadert en ik heb geloof ik deze maand een tweetal blogs geschreven. Eentje ging over weekend stress en het andere over de draai naar positief denken. Welnu ik heb middels de als tweede genoemde de eerste proberen om te draaien, of beter terug te draaien. En ik heb het idee dat het me wel gelukt is. Vorig weekend was heel gezellig en ik had absoluut geen drang om aan het werk te willen zijn en ik heb opeens heel erg veel zin aan het komend weekend. Wat heerlijk. Wat betreft de positieve gedachten gang, merk ik dat er in de wereld nog een hoop valt te verbeteren. Dus moeten we vanuit onszelf gewoon door blijven gaan met het positief oppakken van alle dingen die er gebeuren. Het spreekwoord niet klagen maar dragen is wat mij betreft volkomen van toepassing. Natuurlijk is het het vervelend dat niet alles alweer mag, maar bekijk het eens van een andere kant. Wat kunnen we blij zijn dat er al zoveel dingen weer mogen. Immers we sporten alweer buiten, we mogen weer ...

Wat ik van mijzelf momenteel niet begrijp is dat ik het weekend vervelend begin te vinden. Voorheen was er niets aan de hand, vond ik het heerlijk om een paar dagen niet bezig te zijn met werk, maar nu? Man ik ben alle structuur die er anders is op eens helemaal kwijt. Alles is opeens anders, heel raar. Je zou toch denken dat er wat dat betreft niets veranderd is in de afgelopen weken. Want het werk gaat gewoon door, en het contact met mensen gaat gewoon door. Dus geen idee wat er gaande is, maar dat ik het vervelend en raar vind is zeker. Maar ondanks deze veranderingen lopen we de laatste weken op de zaterdag en zondag wel erg mooie wandelroute met z'n tweeën. Heerlijk door de natuur dwalen. Genieten van vogels, bloemen en planten. Mooie luchten en de warmte van de zon. Maak foto's met m'n telefoon tijdens het wandelen die ik met m'n gewone camera nog nooit gemaakt heb. Daar geniet ik zo van, dat ik er over denk om van al deze foto's maar een aparte map ga maken...

Ik ben er klaar mee, spuugzat van en wil er eigenlijk ook zo weinig mogelijk van horen. Neeh ik steek mijn hoofd niet in het zand, dat mogen anderen doen, ik wil er gewoon niets meer over horen. Want het is alleen maar negatief, afkrakend en nooit genoeg. Dus nogmaals ik ben er zat van! Ik kan het niet veranderen, maar misschien kan ik wel een andere geluid iets positiefs in de wereld proberen te brengen. En misschien willen jullie als lezers hier ook wel aan mee werken, maar dat laat ik aan jullie zelf over. Deze pandemie die nu over de wereld raast, heeft voor mij een voordeel. Ik wandel elke avond samen met mijn vrouw, of ik wandel alleen. Ik zie opeens andere dingen in het dorp waar ik woon. Dingen die ik voorheen ook wel zag, maar niet zoals ik ze nu zie. Ik maak foto's van plaatsen, waar ik later naar terug kijk en denk is dat bij ons? Wat mooi. Ik leer mensen beter kennen nu. Weet langzaamaan precies wie belangstelling heeft voor een ander en wie niet. Merk aan mijzelf dat...

Ik denk dat ik niet de enige ben die deze crisis meer dan zat is. Maar mijn reden om hem zat te zat is wel een andere dan dat de meeste zullen hebben. Ik ben haar zat omdat ze ervoor zorgt dat er alleen maar negatieven berichten over komen. Vandaag zoveel doden te betreuren, zoveel mensen besmet en zoveel mensen op de IC. Tevens beginnen de berichten van verschillende hoesters en spuwers door te sijpelen, en begint de jeugd in de verschillende landen zich uit verveling ook te roeren. Allemaal negatieve berichten. Nooit, okay bijna nooit hoor je, vandaag zijn er zoveel mensen van de IC afgegaan, zijn er zoveel mensen ontslagen uit het ziekenhuis en zoveel mensen genezen verklaard van Covid-19. Ja af en toe mag je horen dat een hoogwaardigheidsbekleder het op het nippertje overleeft heeft, dat een grote Amerikaanse ster het overleeft heeft. Of dichterbij huis, dat een komiek op de weg terug is na ernstig ziek te zijn geweest. Natuurlijk het zijn mooie berichten, maar het zijn niet de p...

Weer een week van afzondering van klasgenoten, collega's, vrienden en vage kennissen. Weer een met alleen maar ouders, kinderen, broer en zussen. Weer een week met strijd om het huiswerk maken en wanneer. Weer een week met strijd om de hoeveelheid tijd op de telefoon. Weer een week voorbij dat ik denk, eigenlijk hebben we het zo slecht nog niet. Maar ook een week dat ik denk hoelang nog? Want het weer wordt steeds mooier, de zon steeds warmer en de neiging om grote tochten te gaan rijden wordt al sterker. Ik wil eruit. De drie schermen voor mijn neus komen me eigenlijk nu de neus uit. En het grote besef daarvan kwam gisteravond. Nadat we waren uitgegeten en ik buitenshuis alles had opgeruimd zat ik nog even met mijn jongste dochter op de bank achter het huis. Genietend van de laatste zonnestralen, en het viel me op hoe opvallend stil het was. Het enige geluid afkomstig van vogels. Dit was zulk een aparte gewaarwording op een doordeweekse avond, dat het me eigenlijk bang te moede ...