Ik denk dat ik niet de enige ben die deze crisis meer dan zat is. Maar mijn reden om hem zat te zat is wel een andere dan dat de meeste zullen hebben. Ik ben haar zat omdat ze ervoor zorgt dat er alleen maar negatieven berichten over komen. Vandaag zoveel doden te betreuren, zoveel mensen besmet en zoveel mensen op de IC. Tevens beginnen de berichten van verschillende hoesters en spuwers door te sijpelen, en begint de jeugd in de verschillende landen zich uit verveling ook te roeren. Allemaal negatieve berichten.
Nooit, okay bijna nooit hoor je, vandaag zijn er zoveel mensen van de IC afgegaan, zijn er zoveel mensen ontslagen uit het ziekenhuis en zoveel mensen genezen verklaard van Covid-19. Ja af en toe mag je horen dat een hoogwaardigheidsbekleder het op het nippertje overleeft heeft, dat een grote Amerikaanse ster het overleeft heeft. Of dichterbij huis, dat een komiek op de weg terug is na ernstig ziek te zijn geweest. Natuurlijk het zijn mooie berichten, maar het zijn niet de positieve berichten die ik graag wil horen. Ik wil berichten horen waardoor we weer hoop krijgen, berichten waardoor we besluiten om ook de laatste loodjes uit te willen zitten. Berichten waarvan de jeugd denkt, we mogen bijna weer een paar dingen doen die we "vroeger" ook mochten.
Ik mis de berichtgeving over andere dingen dan Covid-19. Ik mis de berichtgeving over de ondernemer die in deze periode toch besluit om zijn zaak te openen bijvoorbeeld. Of berichtgevingen over andere dingen die er nu spelen. Ik mis het "gewone" leven. Ik mis het gek doen omdat het kan. Natuurlijk ik ben hartstikke blij met het feit dat we vandaag heerlijk gezellig eieren gezocht hebben (voor het eerst in 22jr) Natuurlijk ben ik hartstikke blij met het feit dat we nu samen elke dag een afstand lopen. Maar ik wil zo graag weer naar een normale manier van doen. Ik weet wel dat het dit jaar niet meer normaal gaat worden. Die 1,5 meter blijft nog wel even, maatregelen op school en werk blijven nog wel even. Concert en andere voorstellingen zullen voorlopig op een andere manier invulling gaan vinden. Voetbal zal ook in een minder vol stadion gaan plaatsvinden. EN mijn eigen hobby zal nog een hele puzzel gaan worden.
Neeh ik ben het echt zat... En of dit nu het Covid-19 virus is dat ik zat ben of de genomen maatregelen, zal ik in het midden laten. Want daar ben ik voor mezelf nog niet echt uit, maar dat ik het zat ben is zeker. Maar we zullen het moeten volhouden, want alleen dan wordt er echt naar ons geluisterd, alleen dan kunnen we een vuist maken. We zullen ons hoe moeilijk ook moeten neerleggen bij het feit dat we voorlopig geen familie en vrienden van dichtbij zullen gaan zien. Dat we niet heel ver op vakantie kunnen gaan. We zullen ons erbij moeten neerleggen dat het thuiswerken zoals het nu gebeurd voorlopig wel eens de nieuwe standaard zal kunnen gaan worden.
Ik schreef al dat ik de gewone berichtgeving miste, maar of dat ook echt zo is? Een aardbeving hier, een orkaan daar. Een tornado met zovele doden, een aanslag uit naam van een geloof? Tja wat is dan beter? Meer dan 5000 per dag doden door een virus wat niet bedwongen kan worden in de moderne westerse wereld? Ik weet het niet meer. Ik ben het gewoon zat. Het is Pasen geweest. Het feest van de opstanding van Jezus Christus, die door zijn opstanding hoop bracht voor christenen toen en nu. Ondanks het feit dat er velen zich terug begeven nar de kerkdiensten (ze zijn immers online) vraag ik me af of er in de afgelopen tijd zoveel hoop is geweest. Bij mij niet. Ik ben bang en terneergeslagen. Zat en chagrijnig van de ontstane situatie. En ik ben me daardoor ook zeer bewust van de mineur die in deze blog doorklinkt, maar het is niet anders. Ik hoop op betere tijden! Ondanks mijn negatieve stemming hoop ik dat jullie gezond blijven en dat we elkaar weer zullen ontmoeten in betere tijden.
Nooit, okay bijna nooit hoor je, vandaag zijn er zoveel mensen van de IC afgegaan, zijn er zoveel mensen ontslagen uit het ziekenhuis en zoveel mensen genezen verklaard van Covid-19. Ja af en toe mag je horen dat een hoogwaardigheidsbekleder het op het nippertje overleeft heeft, dat een grote Amerikaanse ster het overleeft heeft. Of dichterbij huis, dat een komiek op de weg terug is na ernstig ziek te zijn geweest. Natuurlijk het zijn mooie berichten, maar het zijn niet de positieve berichten die ik graag wil horen. Ik wil berichten horen waardoor we weer hoop krijgen, berichten waardoor we besluiten om ook de laatste loodjes uit te willen zitten. Berichten waarvan de jeugd denkt, we mogen bijna weer een paar dingen doen die we "vroeger" ook mochten.
Ik mis de berichtgeving over andere dingen dan Covid-19. Ik mis de berichtgeving over de ondernemer die in deze periode toch besluit om zijn zaak te openen bijvoorbeeld. Of berichtgevingen over andere dingen die er nu spelen. Ik mis het "gewone" leven. Ik mis het gek doen omdat het kan. Natuurlijk ik ben hartstikke blij met het feit dat we vandaag heerlijk gezellig eieren gezocht hebben (voor het eerst in 22jr) Natuurlijk ben ik hartstikke blij met het feit dat we nu samen elke dag een afstand lopen. Maar ik wil zo graag weer naar een normale manier van doen. Ik weet wel dat het dit jaar niet meer normaal gaat worden. Die 1,5 meter blijft nog wel even, maatregelen op school en werk blijven nog wel even. Concert en andere voorstellingen zullen voorlopig op een andere manier invulling gaan vinden. Voetbal zal ook in een minder vol stadion gaan plaatsvinden. EN mijn eigen hobby zal nog een hele puzzel gaan worden.
Neeh ik ben het echt zat... En of dit nu het Covid-19 virus is dat ik zat ben of de genomen maatregelen, zal ik in het midden laten. Want daar ben ik voor mezelf nog niet echt uit, maar dat ik het zat ben is zeker. Maar we zullen het moeten volhouden, want alleen dan wordt er echt naar ons geluisterd, alleen dan kunnen we een vuist maken. We zullen ons hoe moeilijk ook moeten neerleggen bij het feit dat we voorlopig geen familie en vrienden van dichtbij zullen gaan zien. Dat we niet heel ver op vakantie kunnen gaan. We zullen ons erbij moeten neerleggen dat het thuiswerken zoals het nu gebeurd voorlopig wel eens de nieuwe standaard zal kunnen gaan worden.
Ik schreef al dat ik de gewone berichtgeving miste, maar of dat ook echt zo is? Een aardbeving hier, een orkaan daar. Een tornado met zovele doden, een aanslag uit naam van een geloof? Tja wat is dan beter? Meer dan 5000 per dag doden door een virus wat niet bedwongen kan worden in de moderne westerse wereld? Ik weet het niet meer. Ik ben het gewoon zat. Het is Pasen geweest. Het feest van de opstanding van Jezus Christus, die door zijn opstanding hoop bracht voor christenen toen en nu. Ondanks het feit dat er velen zich terug begeven nar de kerkdiensten (ze zijn immers online) vraag ik me af of er in de afgelopen tijd zoveel hoop is geweest. Bij mij niet. Ik ben bang en terneergeslagen. Zat en chagrijnig van de ontstane situatie. En ik ben me daardoor ook zeer bewust van de mineur die in deze blog doorklinkt, maar het is niet anders. Ik hoop op betere tijden! Ondanks mijn negatieve stemming hoop ik dat jullie gezond blijven en dat we elkaar weer zullen ontmoeten in betere tijden.
Reacties
Een reactie posten