Doorgaan naar hoofdcontent

Iedereen gelijk

Er moet me iets van het hart, het virus loopt bijna op het einde zeker? Of is het gewoner geworden? Opeens zijn er namelijk allemaal andere nieuwsberichten die het nieuws beheersen. Maar om nou te zeggen dat je daar zo vrolijk van wordt? En de berichtgeving welke aan het virus gerelateerd is wordt nou ook niet echt vrolijk van. Ik snap het niet meer. Waar is de eensgezindheid van begin maart gebleven? Waar is de wil om met z'n allen te doen wat ons wordt gevraagd gebleven? Is het echt zo dat een minderheid van de mensen zorgt dat de meerderheid zich beduveld voelt? Wat ik zeg, ik begrijp het niet meer.

Nu ben ik niet zo'n Amerika fan, dat komt met name doordat alles groter, beter moet. Wij Amerikanen kunnen alles beter en hebben alles beter dan jullie daar in Europa. Bovendien is vanuit het verleden al gebleven dat jullie niet zonder ons kunnen dus... Nou ik ben van mening dat zij net zo afhankelijk van ons zijn, als wij van hen. Echter op ding moet ik de huidig zittend president een groot compliment maken. En ik verbaas mij erover dat ik dit in de afgelopen jaren niet eerder gezien heb. Hij heeft de meest geweldige tactiek van regeren, namelijk die van verdeel en heers. Daardoor is het land nu in zulk een grote onenigheid gekomen dat hij straks als grote verzoener iedereen bij elkaar kan brengen en dus nog 4 jaar kan zitten. Verdeel en heers.

Wij zouden als Europeanen beter moeten weten dan we nu doen. Wat denken wij te bereiken met onze protesten hier? Ze gaan er daar echt niet anders over denken hoor. Als je dat wel denkt dan wordt het tijd dat je onder je steen vandaan komt, want dat gaat echt niet gebeuren. Als je iets wilt veranderen in de denkwijze hier in Europa dan ben ik het met je eens dat je daar tegen mag protesteren. Maar dat doen je niet door van alles te slopen, echt niet. Dat doe je door massaal de straat op te gaan, je te houden aan de regels en dingen plat te leggen op een rustige en vreedzame manier. Dan pas komt  het aan bij de mensen die er ook ver gaan. Nu wordt iedereen alleen maar bozer en bozer, dit lokt weer reactie uit en dus staan staat en burgers op een (verkeerde) harde manier tegenover elkaar. Jammer

Ik zag overigens een filmpje voorbij komen waarin een blanke winkeleigenaar doodgeschopt werd. Maar daar heb ik niemand over gehoord. Is dat wel normaal? Ik vraag het mij af. Misschien moeten we eerst eens naar onszelf kijken en dan pas naar een ander. Misschien moeten we allemaal eindelijk onze eigen mening eens volgen in plaats van kudde gedrag te vertonen. Want als je vervolgens vraagt waarom, krijg je een antwoord euhm euhm euhm ja omdat hij het ook deed. Neeh dan heb ik meer respect voor de gemiddelde drugskoerier. Waarom deed u het? Omdat ik geld nodig had en ze anders mijn familie zouden pakken. Klaar geen gezeur. 

Ik ben van mening dat iedereen er toe doet. Zwart, rood, geel, groen, paars of blank het interesseert me niet. Zolang je normaal doet dan doe je er toe. Zelfs als je dat niet kunt dan nog doe je er toe, maar zul je minder respect van me krijgen. Als ik namelijk niet op die manier met mensen omga, dan wordt er ook niet normaal met mij om gegaan. Want als deze hype over racisme weer voorbij is, gaan we dan met z'n allen de straat op omdat de gehandicapte mens links wordt gelaten? Dat ze niet normaal worden aangekeken? Dan ze er niet toe zouden doen? Of gaan de straat op omdat niet iedereen evenveel verdient? Dacht het niet, want een kleine minderheid zorgt ervoor dat de grote meerderheid zich in het nauw gedreven voelt. Stop er mee mensen, laat je niet meevoeren. Tooon gewoon het respect aan een ander wat deze verdient ongeacht ras, kleur of geaardheid. Stop ermee iemand te beoordelen op uiterlijk of intelligentie. Maar doe weer net als je deed in begin maart. Toen we veel en mooi en goed aandacht hadden voor elkaar, denk daar nu aan terug en wees lief.

Zo bovenstaande moest ik even kwijt. Wil je reageren? Graag, maar houdt het wel netjes anders heeft deze blog nog geen zin gehad.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...