Doorgaan naar hoofdcontent

Een klein protest

Het einde van de maand nadert en ik heb geloof ik deze maand een tweetal blogs geschreven. Eentje ging over weekend stress en het andere over de draai naar positief denken. Welnu ik heb middels de als tweede genoemde de eerste proberen om te draaien, of beter terug te draaien. En ik heb het idee dat het me wel gelukt is. Vorig weekend was heel gezellig en ik had absoluut geen drang om aan het werk te willen zijn en ik heb opeens heel erg veel zin aan het komend weekend. Wat heerlijk.

Wat betreft de positieve gedachten gang, merk ik dat er in de wereld nog een hoop valt te verbeteren. Dus moeten we vanuit onszelf gewoon door blijven gaan met het positief oppakken van alle dingen die er gebeuren. Het spreekwoord niet klagen maar dragen is wat mij betreft volkomen van toepassing. Natuurlijk is het het vervelend dat niet alles alweer mag, maar bekijk het eens van een andere kant. Wat kunnen we blij zijn dat er al zoveel dingen weer mogen. Immers we sporten alweer buiten, we mogen weer familie opzoeken. We kunnen weer in iets grotere groepen samen komen. Moet ik nog doorgaan?

Het enige wat ikzelf behoorlijk negatief vind is dat wij de ondernemers moeten gaan helpen om het verlies wat ze hebben geleden te compenseren? Hoezo? Waarom moet jullie verlies door middel van toeslag op ons afgewenteld worden? Ons inkomen is deze periode ook niet gestegen, ik denk zelf in dat in het gemiddelde huishouden het inkomen zelfs gedaald is. Immers iedereen werkt en leert vanuit huis. Dus de kosten voor het internet zijn gestegen. Abonnementen voor Netflix, Videoland en dergelijk maar aangeschaft om iedereen in het huis tevreden te houden. De kosten van eten en drinken in de winkels zijn in de afgelopen periode ook niet gedaald, maar eerder gestegen. Dus ons inkomen is er niet meer van geworden. Dus ondernemers stop met het willen heffen van een Corona-toeslag. Vraag de gemeente of provincie of regering om geld maar niet de burgers.

Nu was ik niet heel positief in bovenstaand stukje, maar ik meen het wel. Want aan de positieve kant staan namelijk wel de ondernemers in de bouwsector, in de klein metaal sector. Die zijn niet gestopt. Die moesten wel doorgaan. De weg en waterbouw ging ook door. Wat als zij opeens een toeslag gingen heffen omdat ze door moesten gaan? Omdat ze nu geen projecten meer hebben omdat deze naar voren werden getrokken? Dan denk ik dat de hele wereld op zijn kop stond.
Ik vind en vond het geweldig dat ik de installateur die ik nodig had gewoon kon bellen. Heerlijk dat ik de schilder die ik nodig had gewoon kon bellen. Ik ben dankbaar dat zij wel door wilden en konden gaan. Ik ben dankbaar dat het winkelpersoneel gewoon doorging met werken en dat ze voorraad konden houden door chauffeurs die bleven rijden. Dus laten we daar meer mee bezig zijn, i.p.v een toeslag heffen omdat we anders te weinig inkomen hebben.

Eigenlijk is bovenstaande een klein protest tegen datgene wat ik vandaag in de krant las. Eigenlijk strookt het helemaal niet het positief willen zijn, maar h et moest me even van het hart.
Ik wil afsluiten met het feit dat we vanaf maandag weer op terrassen kunnen zitten als het mooi weer is. Dat we weer koffie met appelgebak kunnen eten als we een grote fietstocht doen. Dat we in de komende dagen kunnen mogen genieten van mooi weer. Daar word ik blij van en doet me dankbaar zijn dat we hiervan kunnen en mogen genieten. Laten we er dan ook met zijn allen voor zorgen dat dit zo blijft.

Fijne Pinksterdagen!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...