Weer een week van afzondering van klasgenoten, collega's, vrienden en vage kennissen. Weer een met alleen maar ouders, kinderen, broer en zussen. Weer een week met strijd om het huiswerk maken en wanneer. Weer een week met strijd om de hoeveelheid tijd op de telefoon. Weer een week voorbij dat ik denk, eigenlijk hebben we het zo slecht nog niet. Maar ook een week dat ik denk hoelang nog? Want het weer wordt steeds mooier, de zon steeds warmer en de neiging om grote tochten te gaan rijden wordt al sterker. Ik wil eruit.
De drie schermen voor mijn neus komen me eigenlijk nu de neus uit. En het grote besef daarvan kwam gisteravond. Nadat we waren uitgegeten en ik buitenshuis alles had opgeruimd zat ik nog even met mijn jongste dochter op de bank achter het huis. Genietend van de laatste zonnestralen, en het viel me op hoe opvallend stil het was. Het enige geluid afkomstig van vogels. Dit was zulk een aparte gewaarwording op een doordeweekse avond, dat het me eigenlijk bang te moede werd.
Eigenlijk is het wel heel mooi dat het zo stil kan zijn, want je hoort dingen die je anders alleen 's morgensvroeg hoort als je op de fiets zit naar het werk. Als de wereld aan het ontwaken is. Nu wordt de wereld niet echt buiten wakker. Want iedereen is bang genoeg gemaakt om niet besmet te worden. En dat is goed, maar ik zou het mooier hebben gevonden als iedereen mee ging genieten van de prachtige natuur die nu aan het ontluiken is. Dat iedereen gewoon in zijn achtertuin ging zitten en een half uurtje ging kijken en luisteren. Gewoon stil zitten luisteren. Luisteren naar alles wat er nu om je heen gebeurd. Kijken of je dingen kunt ontdekken die je nog niet eerder hebt ontdekt.
Zo wil ik eigenlijk het graven van een mol en een worm ontdekken, maar ik vrees dat ik daar de oren niet voor heb. En wat ik eigenlijk bedoel zal ik uitleggen door te vertellen wat gisteren gebeurde. Onze zoon kwam thuis, en moest direct na thuiskomst zijn auto naar de garage brengen. Bij binnenkomst liet hij een fot zien van een vogel die hij had zien zitten voor het huis. Een heel erg mooie putter. Als het niet zo rustig was geweest op straat had hij deze nooit gezien. Dat bedoel ik. Ga nu het zo heerlijk rustig geworden is nu eens genieten van de dingen die je anders niet ziet. Kijk om je heen, luister en denk vervolgens een na over vraag waarom je dit niet eerder hebt gedaan.
En weer heb ik een blog geplaatst over het rondgaande virus. Over iets wat verschrikkelijk veel mensen raakt, wat zorgt voor verdriet en moeite. Wat zorgt voor pijn en een onzekere toekomst, maar wat ook zorgt voor mooie dingen. Wat ervoor zorgt dat mensen weer naar een ander willen omkijken. En omdat er zoveel mooie dingen gebeuren is het fijn om dit ook heel dichtbij te kunnen mogen ontdekken. Ik wens jullie allemaal veel plezier op de ontdekkingsreis.
De drie schermen voor mijn neus komen me eigenlijk nu de neus uit. En het grote besef daarvan kwam gisteravond. Nadat we waren uitgegeten en ik buitenshuis alles had opgeruimd zat ik nog even met mijn jongste dochter op de bank achter het huis. Genietend van de laatste zonnestralen, en het viel me op hoe opvallend stil het was. Het enige geluid afkomstig van vogels. Dit was zulk een aparte gewaarwording op een doordeweekse avond, dat het me eigenlijk bang te moede werd.
Eigenlijk is het wel heel mooi dat het zo stil kan zijn, want je hoort dingen die je anders alleen 's morgensvroeg hoort als je op de fiets zit naar het werk. Als de wereld aan het ontwaken is. Nu wordt de wereld niet echt buiten wakker. Want iedereen is bang genoeg gemaakt om niet besmet te worden. En dat is goed, maar ik zou het mooier hebben gevonden als iedereen mee ging genieten van de prachtige natuur die nu aan het ontluiken is. Dat iedereen gewoon in zijn achtertuin ging zitten en een half uurtje ging kijken en luisteren. Gewoon stil zitten luisteren. Luisteren naar alles wat er nu om je heen gebeurd. Kijken of je dingen kunt ontdekken die je nog niet eerder hebt ontdekt.
Zo wil ik eigenlijk het graven van een mol en een worm ontdekken, maar ik vrees dat ik daar de oren niet voor heb. En wat ik eigenlijk bedoel zal ik uitleggen door te vertellen wat gisteren gebeurde. Onze zoon kwam thuis, en moest direct na thuiskomst zijn auto naar de garage brengen. Bij binnenkomst liet hij een fot zien van een vogel die hij had zien zitten voor het huis. Een heel erg mooie putter. Als het niet zo rustig was geweest op straat had hij deze nooit gezien. Dat bedoel ik. Ga nu het zo heerlijk rustig geworden is nu eens genieten van de dingen die je anders niet ziet. Kijk om je heen, luister en denk vervolgens een na over vraag waarom je dit niet eerder hebt gedaan.
En weer heb ik een blog geplaatst over het rondgaande virus. Over iets wat verschrikkelijk veel mensen raakt, wat zorgt voor verdriet en moeite. Wat zorgt voor pijn en een onzekere toekomst, maar wat ook zorgt voor mooie dingen. Wat ervoor zorgt dat mensen weer naar een ander willen omkijken. En omdat er zoveel mooie dingen gebeuren is het fijn om dit ook heel dichtbij te kunnen mogen ontdekken. Ik wens jullie allemaal veel plezier op de ontdekkingsreis.
Reacties
Een reactie posten