Mijn columns en gedachten

Gisteren liep ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een lange wandeling. Ik vind dat geweldig om te doen. EN deze keer was het bijna op het perfecte af. Mooie vergezichten, mooie landschapsplaten terwijl je voor je uit kijkt. Reeën die voor je uit het bos over het pad springen. Het was een machtig mooie dag om te wandelen. Dan geniet ik optimaal. Vergeet bijna alles wat er in mij omgaat en dat is zo heerlijk. Maar dan, als ik zo halverwege ben en al zoveel gezien heb dan gaat het in mijn gedachten vaak even mis. Dan wordt ik zo ondankbaar kind. Dan wil ik altijd meer dan ik al heb gezien. En dan begin in mijzelf daarover te praten. o van: "Het zou mooi zijn als...." En dat overviel mij gisteren ook. Ik had zoveel mooie dingen gezien. Ik was echt zo dankbaar dat ik het allemaal mocht zien en meemaken, maar toch weer halverwege, het zou mooi zijn als ik nu ook nog een vosje of ijsvogeltje zou kunnen gaan zien. Ik heb mij toen echt een ondankbaar kind gevoelt. Ondankbaar....

  Ik ben begonnen met een cursus emotie beheersen / herkennen. Neeh hij heet omgaan met emoties. Okay ik ben nog maar net begonnen, maar ik loop vast bij de vraag hoe ga jij om met angst? Ik kreeg een filmpje te zien waarin er werd opgepast op een klein kindje. Deze komt naar beneden met de opmerking dat het niet kan slapen omdat er een monster onder het bed zit. Wat doe je? Zeg je niet aanstellen en gewoon gaan slapen? Of zeg je er bestaan geen monsters dus gewoon gaan slapen? Of ga je mee naar boven en kijk je samen onder het bed? Das niet zo moeilijk toch? We gaan naar boven en kijken samen onder het bed, constateren dat er geen monsters zitten blijven vervolgens nog even ter geruststelling en hebben daarmee het probleem opgelost. Maar hoe ga je om met je eigen angst? Wat doe jij als je bang bent? Die vraag kwam eigenlijk best wel hard binnen. En ik ben er nog steeds me bezig, want ik heb eigenlijk geen idee. Jij? Heb jij een idee wat je doet? Hoe langer ik er over nadenk, en ik...

Ik was weer eens aan de wandel in het dorp. Gewoon omdat ik na het werken even moest ontspannen. Even niets doen. Gewoon lopen. Tijdens dit wandelen liep ik met het de "De Wadden, een geschiedenis" Ik hoefde alleen het laatste hoofdstuk nog, en dan zou dit boek ook uit zijn. Dus koppelen, play en gaan. En ik heb het gevolg, maar onderweg overviel mij de gedachte wat zou ik zien als ik nu een helicopterview zou hebben? En wat zou ik zien als ik met een helicopterview naar mijn leven zou kijken? En die gedachte liet mij niet meer los, en nu thuisgekomen ben ik er nog steeds mee bezig. Wat zou ik zien als ik met mijzelf mee zou lopen? Zou ik dan dezelfde dingen van zien die ik beneden ook zie? Of zou ik dingen eerder zien? Zou ik meer zien? Zou mijn leven er van bovenaf net zo uit hebben gezien als dat ik nu meemaak? Bijzondere vragen om je mee bezig te houden. En dus ben ik hierover gaan nadenken. En ik ben de wandeling van vanmiddag nog eens over gaan doen. Geprobeerd om te ki...

Bloemen en planten water geven, nooit gedacht dat die handeling mij aan zou zetten tot het maken van een blog. Het overviel mij toen ik vanavond onze planten buiten voorzien had van wat water. Niet dat ze het allemaal nodig hadden, want in onze afwezigheid was er wel zoveel water naar beneden gekomen dat ze het prima zonder onze hulp hebben overleeft. Maar een aantal welke de hele dag in de zon staan, waren al aardig droog en lieten het kopje beginnend hangen. En dat willen we niet, dus tijd om ze te voorzien van wat water. En juist die vergelijking ging in mijn hoofd zitten. Immers wij hebben ook extra voeding nodig op het moment dat we ons koppie dreigen te laten hangen. Nu weet ik wel dat dit geen water is, maar wel hulp. En uit eigen ervaring, ben ik ook weer op de hoogte dat je het echt nodig bent. Dat bloemen water is echt een wondermiddel, want binnen een kwartier kwamen de planten weer op. Terwijl ze in de zon nog steeds hard moesten werken. Vanavond dus maar wat extra gegeven,...

Gisteren heb ik een wandeling gemaakt, down memory lane. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het bijzonder vond hoeveel herinneringen er boven kwamen bij het passeren van sommige punten tijdens deze wandeling. Soms deed het gewoon even zeer. Zeer omdat ik dacht aan vroeger. Vroeger toen het inmijn ogen er anders aan toe ging dan nu. Vroeger toen wij onwetende van de toekomst dingen deden. Vroeger... Ik kwam ook langs punten waar ik iets miste. Een voetpad bij de lagere school, een compleet schoolgebouw, en een zandbak die er niet meer is. Ik kwam ook langs een laantje waar ik vroeger altijd van vond dat het heel  lang was, maar nu, nu ik groot, en ouder ben vond ik het maar kort. Ik dacht huh? Dit was toch veel langer? Echter bleek er niets veranderd, op een paar bosjes aan de zijkant na. Vroeger... Wij hadden in onze buurt een tweetal schoolgebouwen staan. Eentje is zoals ik al schreef volledig afgebroken, en het ander zou hetzelfde lot ondergaan. Echter blijkt deze er nog steeds te ...

 Er is een lied met de volgende regels: "Zijn uwe lampen wel gereed? En branden ze wel goed?" Ik heb dit altijd (en nog) met volle overtuiging gezongen als het werd opgegeven. Hetzij in de kerk, het zij tijdens een concert. Maar nu? Nu vraag ik mij echt af of mijn lamp wel gereed was en is? En of ze inderdaad wel goed brand? Want nu ik eindelijk begin te beseffen dat ik het niet alleen kan doen, komt dit boven. Nu ik eindelijk de rust neem om alles te overdenken en te laten landen, denk ik brandde mijn lamp wel goed genoeg? Was ik wel gereed? Had ik inderdaad voldoende olie? Heb ik voldoende brandstof om mijn lamp te laten branden? Of moet ik nog op zoek naar extra olie? Moet ik nog leidingen aanleggen? En een schakelaar voor lamp installeren zodat het niet donker is als de zon weg is? Kan ik op die manier voorkomen dat het donker wordt? Of ben ik al te laat? Ik weet het even niet meer. Brandt mijn lamp voldoende? Is ze gereed om een helder licht te zijn als dat van mij gevra...

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...