Mijn columns en gedachten

 Ergens in de afgelopen jaren heb ik geschreven over de eenzame wandelaar, en ook over hoe sterk deze als fietser zou zijn. Welnu ik bedacht toen uiteindelijk dat je net zo sterk bent als je laatste voetstap of pedaalslag. Vandaag voeg ik daaraan toe, net zo sterk als de laatste glimlach die je kreeg. Want door de glimlach werd ik weer vrolijk en was ik niet meer zo down. Was ik weer mijzelf en niet één of andere gemaakte, aanwezige eenzaat in een gezelschap. Nu weten de meeste van jullie ondertussen dat ik niet altijd even vrolijk ben. Dat ik niet altijd de gezelligste ben, en dat ik regelmatig een negatieve invloed ondervindt. Dit is iets waar ik mee moet leren leven, en vaak gaat dat ook best wel goed. Echter vandaag was dit best wel moeilijk. Had ik weer van die momenten dat ik het allemaal niet zo fijn meer vond. Dat mijn omgeving niet geaccepteerd werd en dat alles stom, dom en minderwaardig was. Ondanks deze negatieve invloeden ben ik er aan het einde van de middag toch maar...

Ken je dat gevoel dat je iets heel graag wilt? Maar dat het niet lukt of mag? Of het gevoel dat je iets zoekt, maar niet kunt vinden? Ik heb dat met een muziek stuk. In mijn hoofd hoor ik het spelen, en denk ik de woorden te weten, maar ik kan het niet vinden. Ik heb al mijn speellijsten op Spotify al doorgekeken maar nergens staat deze tussen. In de hoop dat ik hem toch ergens over het hoofd gezien heb, ben ik maar weer overnieuw begonnen met luisteren. En eerlijk gezegd is dat ook wel leuk hoor. Ik heb alweer muziek gehoord waarvan ik denk, heey dat is lang geleden. Maar nog steeds niet het nummer wat ik zoek, en welke ik wil delen. Gisteren tijdens het jaarlijkse teamuitje had ik ook al zoiets. Ik wilde heel erg graag met een karretje over het zand rijden, maar doordat het zo'n geweldig mooie dag was zonder wind ging dit niet door. Tevens bleek bij aankomst bij de locatie waar we dit zouden, doen mijn lichaam toch nog te reageren op de val van een avond eerder. En dus ben ik op ...

Soms zijn er van die momenten in je leven die je bij blijven. Gisteravond was er zo'n moment. Terwijl de hele wereld zijn adem inhield of The Queen zou leven of sterven, waren mijn zoon en ik toe aan ons avond eten. Ik had de hele middag al geluisterd en gekeken naar de BBC en was er heilig van overtuigd dat The Queen reeds was overleden, en zo dacht ook zoonlief. We hebben ons eten opgeschept en zijn gezamenlijk voor de tv gaan eten. Heerlijk discussiërend over die dingen die ze lieten en vertelden. Nadat het eten op, en het toetje naar binnen was gewerkt was het tijd voor het vast ritueel de stukje uit de bijbel en een korte overdenking. Ik wil jullie deze niet onthouden dus dat staat hieronder: Handelingen 2: 29 Volksgenoten, u zult mij wel toestaan dat ik over de aartsvader David zeg dat hij gestorven en begraven is; zijn graf bevindt zich immers nog steeds hier. 30  Maar omdat hij een profeet was en wist dat God hem onder ede beloofd had dat een van zijn nakomelingen zijn troo...

Mij is altijd geleerd om geen oordeel te hebben over anderen totdat je weet hoe de vork in de steel zit. Wel ik geef direct toe dat mij dat in vele gevallen niet altijd lukt. Maar mijn oordeel over zwarte auto's van een bepaald merk laat ik niet meer afhangen van hoe de bestuurder denkt of iets van dien aard. Verschrikkelijke mensen zijn het gewoon. Toen wij afgelopen vrijdag terug naar huis reden vanaf onze heerlijke vakantie bestemming in Denemarken, werden wij onderweg bij Hamburg geconfronteerd met file vorming vanwege werkzaamheden. Nu is mijn navigatie dan zo ingesteld dat deze probeert om de file te vermijden. Zo ook deze keer. Hierdoor werden wij echter dwars door de stad gestuurd. Op zich niet zo erg, als je de tijd hebt om om je heen te kijken, maar dat had ik niet. Dus met volle aandacht links, rechts, rechtdoor, stoppen en optrekken. En tot onze grote vreugde schoten we mooi op. Tot het moment dat ik dacht dat de navigatie mij een optie gaf die er niet was. Neeh ik ben ...

Het is komkommertijd, dat is die tijd dat iedereen en alles met vakantie is en dat er geen nieuws is omdat niemand iets doet denken ze. Terwijl er in deze tijd naar mijn idee juist net zoveel gebeurd als anders. Alleen willen de media het niet zien. Willen de mensen het niet horen, want het is immers vakantietijd. En juist dit inspireert mij om nu een blog te schrijven. Een blog over de vakantie. Over de tijd dat er bijna geen collega's aan het werk zijn. Dat er bijna geen verkeer op de weg is. Dat de scholen dicht zijn. De warme bakkers het 's morgens smoordruk hebben omdat iedereen opeens een warm broodje bij het ontbijt wil. Over die tijd hebben we het. Ik heb er helemaal niets meer mee. Ik merk aan alles dat ik het zelfs vervelend begin te vinden. Want meestal ben ik aan het werk terwijl iedereen weg is. Ben ik één van degenen die alle ellende van vlak voor de vakantie op mag lossen om dan vervolgens dagen achtereen geen fluit te doen te hebben. En als ik dan eindelijk weg ...

Geachte mevrouw de voorzitter, er moet me als rechtschapen burger iets van het hart. Het kan namelijk niet zo zijn dat wij als rechtschapen burger telkens weer zitten te kijken en te luisteren naar duur betaalde Kamerleden die maar te pas en te onpas mogen roepen wat ze willen, er daar vervolgens geen straf voor krijgen. Wij krijgen minimaal een belediging van een ambtenaar in functie als bon, terwijl er bij u in de Kamer voorzitter, dingen gezegd worden waarvoor wij burgers ons zeer diep schamen. Tevens schamen wij ons als rechtschapen burgers voor de manier van omgaan met elkaar bij u in de Kamer. Is het dan mevrouw de voorzitter, helemaal niet mogelijk dat u zich laat voorstaan op uw recht als voorzitter? Kunt u dan helemaal niets doen aan deze manier van omgaan met elkaar? Het kan toch niet zo zijn dat er in uw Kamer dingen gebeuren die in het dagelijks leven niet kunnen? Of is uw Kamer een afspiegeling geworden van de huidige maatschappij? Zijn er daarom zoveel partijen? Mevrouw d...

Het is een goede gewoonte om van alles aan je ouders, of anderen in je omgeving te vragen. En dat doen we allemaal dan ook met enige regelmaat, behalve degene natuurlijk die het niet doen. Het niet doen omdat ze denken alles zelf wel te kunnen enzo... Neeh geef mij dan maar gewoon degene die alles vraagt. Ook al is het soms verschrikkelijk, is het vervelend en vermoeiend. Want dan weet je tenminste zeker dat ze iets doen wat in overleg gebeurd is. Dus dat vragen is gewoon een goed idee. Dat je tijdens dit vragen soms ook wel eens een antwoord krijgt wat je niet bevalt, dat is best wel moeilijk. Dat is iets wat met name jonge kinderen en pubers tot ergernissen brengt. Want dat gegeven antwoord dat wil je namelijk in die leeftijd helemaal niet horen. Dat antwoord dat bestaat gewoon niet, dat wil men dan gewoon weg niet horen. Gemakshalve gaat men voorbij aan het feit dat ze zelf op de leeftijd van ongeveer 2 jaar dit antwoord telkens gaf aan een vragensteller. Maar goed ook op latere lee...