Doorgaan naar hoofdcontent

Niet te snel oordelen

Mij is altijd geleerd om geen oordeel te hebben over anderen totdat je weet hoe de vork in de steel zit. Wel ik geef direct toe dat mij dat in vele gevallen niet altijd lukt. Maar mijn oordeel over zwarte auto's van een bepaald merk laat ik niet meer afhangen van hoe de bestuurder denkt of iets van dien aard. Verschrikkelijke mensen zijn het gewoon.

Toen wij afgelopen vrijdag terug naar huis reden vanaf onze heerlijke vakantie bestemming in Denemarken, werden wij onderweg bij Hamburg geconfronteerd met file vorming vanwege werkzaamheden. Nu is mijn navigatie dan zo ingesteld dat deze probeert om de file te vermijden. Zo ook deze keer. Hierdoor werden wij echter dwars door de stad gestuurd. Op zich niet zo erg, als je de tijd hebt om om je heen te kijken, maar dat had ik niet. Dus met volle aandacht links, rechts, rechtdoor, stoppen en optrekken. En tot onze grote vreugde schoten we mooi op. Tot het moment dat ik dacht dat de navigatie mij een optie gaf die er niet was. Neeh ik ben niet echt eigenwijs. Resultaat? Invoegen in een bestaande rij met auto's die om de 2 minuten weer stilstond vanwege een rood verkeerslicht, en vanwege het moeten invoegen in een bestaande file. Gelukkig ben ik meegaand en de meeste Duisters ook, dus wij verstonden elkaar. Na wat gezwaai heen en weer werden wij toegelaten tot de wachtende rij voor het rode licht. Eenmaal als eerste bij het licht aangekomen, mocht ik even wachten met een Belgische camper achter mij. Licht op groen en proberen om in te voegen bij de file zonder het kruispunt te blokkeren. Wat schetst onze grote verbazing? Van rechts komt een zwarte lage auto met een logo met vier ringen aangereden, zeg maar gescheurd. Deze rechtse baan was voor rechtdoor bedoeld, maar werd kennelijk vaker gebruikt door dit soort automobilisten om de rij te vermijden en versneld in te voegen. Helaas vriend was mijn eerste gedacht jij komt niet voor mij in de rij en met mijn rechterhand een paar keer flink op de claxon probeerde ik tot dicht op de voorganger te komen. Echter was deze vriend brutaler dan ik gedacht had en werd met vele gebaren tegen mij ervoor gezorgd dat hij tussen mij en mijn voorganger kwam te staan. Gelukkig konden wij na enkele ogenblikken verder en zag ik hem gelukkig verdwijnen van voor mij. Tijdens het verder rijden zag ik deze bestuurder meer van deze fratsen uithalen in de file totdat er een vrachtauto groter en sterker was. Nadat de deze frustratie uit het systeem was verdwenen reden we heerlijk rustig verder en kwamen we al dichter bij huis. Totdat we vlak voor Leer weer in een file vanwege werkzaamheden kwamen te staan. Onze oosterburen doen dat schijnbaar altijd in de zomer, en schijnbaar is dat heel normaal. Nu moet ik zeggen dat het ook prima rijden is naast dit soort werkzaamheden, maar daar gaat het nu niet om. Ik zorg ervoor dat onze auto in de juiste baan staat om straks niet te hoeven invoegen, en ook een deel van de baan voor hulpverkeer vrij te laten. Wat schetst mij grote verbazing? Uit de rij achter ons breekt weer een zwarte auto uit. Weer zo één met 4 ringen in het logo, en deze probeert vol gas langs te file op te rukken om maar als eerste in te voegen. Helaas vriendin, want deze keer een jonge vrouwelijke bestuurder, niet bij mij. Beetje gas bij en dicht op de voorganger en geen ruimte om in te voegen.

Dit was echter tegen haar zin en ze ging te keer... Maar moest toch genoegen nemen met een plek achter mij (ghegheghe) Dat dit echt tegen haar zin was bleek 50 meter verder. Want daar kwam er een baan van rechts bij en op dit punt besloot mevrouw om hoek om naar rechts te gaan en met een bloedgang over de vluchtstrook 100 meter verder op in te voegen, want helaas was er daar een vrachtwagen waar ze niet om heen kon. De vrachtwagenchauffeur achter ons en ik hebben dezelfde blikken en gebaren uitgewisseld. En vanuit de auto klonk het uit verschillende kelen wat een MUTS!

Overigens hulde aan de vrachtauto's van afgelopen vrijdag. Man man man wat hebben die rond Hamburg en Leer een geduld gehad moeten hebben. Want het was echt een grote puinhoop en de automobilisten hebben geen zin om achter deze jongens en meiden te rijden. Ze proberen echt alles om er maar niet achter te hoeven invoegen. 

Dus mijn vooroordeel tegen zwarte auto's met ongeacht wat voor bestuurder is afgelopen vrijdag alleen maar bevestigd geworden. Want schijnbaar is het het zo dat je brutaal, of beter de brutaalste, moet zijn om aan het verkeer deel te nemen. Dat je altijd vooraan moet staan, en dat je overal duidelijk moet laten zien dat je meer durft dan een ander mag. De vraag is echter of dit ook daadwerkelijk zo is. Het antwoord laat zich raden, maar het mooiste zou zijn dat je dit soort verkeersdeelnemers na dit soort acties vervolgens uit de brand moet helpen omdat ze een probleem hebben. En dat je ze dan kunt laten zien dat gewone deelname beter loont. Maar helaas in 99 van de 100 gevallen werkt het zo niet. Werkt het zoals het afgelopen vrijdag ging. Wat levert het op? 5 minuten eerder thuis en hartkloppingen bij de ander? Of moet je perse de auto stoppen? Schoppen en slaan tegen de auto en de andere bestuurder uitkafferen? Of in het ergste geval neersteken of schieten? Of moeten we het maar gewoon accepteren? Af en toe een middelvinger, armgebaren en andere dingen accepterend? Ik weet het niet. Ik weet dat ik voorlopig ervoor zorg dat ik uit de buurt van zwarte auto's blijf die een logo met 4 ringen voeren, want je weet nooit wat je gaat gebeuren.

Ik hoor een vraag naar boven komen nadat ik bovenstaande nogmaals heb doorgelezen. Neeh ik ben niet gefrustreerd in het verkeer. Ik heb hier en daar wel wat moeiten met sommige dingen, maar ik ben in het verkeer niet gefrustreerd. Ik wil dit ook niet zijn, want dan verlies ik de verantwoordelijkheid van het bestuurder zijn uit het het oog. Maar het niet gefrustreerd zijn wil niet zeggen dat ik me alles zo maar laat gebeuren. Wat ik absoluut wel heb is dat ik tijdens mijn verkeersdeelnames heel vaak denk dat het anders kan. Maar ik ken vaak niet als wel de oorzaak van de acties dus, probeer ik maar niet te oordelen en dat is moeilijker dan ik denk. 

Met dat ik nu klaar ben met schrijven vraag ik mij ten zeerste af wat ik met dit verhaal moet. Wel of niet plaatsten? En wanneer ik het wel plaats, wat voor plaatje zoek je er dan bij? En wanneer ik het niet plaats? Waarom niet? Dingen overkomen je. Mijn schrijven is iets waarvan ik denk dat dit ook zo is, en daarom heb ik besloten om het epistel wel te plaatsen. Gewoon om te laten zien en lezen dat je dingen ook moet kunnen plaatsen als je iets is overkomen waarvan je niet weet waarom het je overkomt. Of waarom je er over schrijft. Dus oordeel niet eerder dan dat je weet waarom, of althans probeer dit.   

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...