Het is een goede gewoonte om van alles aan je ouders, of anderen in je omgeving te vragen. En dat doen we allemaal dan ook met enige regelmaat, behalve degene natuurlijk die het niet doen. Het niet doen omdat ze denken alles zelf wel te kunnen enzo... Neeh geef mij dan maar gewoon degene die alles vraagt. Ook al is het soms verschrikkelijk, is het vervelend en vermoeiend. Want dan weet je tenminste zeker dat ze iets doen wat in overleg gebeurd is. Dus dat vragen is gewoon een goed idee.
Dat je tijdens dit vragen soms ook wel eens een antwoord krijgt wat je niet bevalt, dat is best wel moeilijk. Dat is iets wat met name jonge kinderen en pubers tot ergernissen brengt. Want dat gegeven antwoord dat wil je namelijk in die leeftijd helemaal niet horen. Dat antwoord dat bestaat gewoon niet, dat wil men dan gewoon weg niet horen. Gemakshalve gaat men voorbij aan het feit dat ze zelf op de leeftijd van ongeveer 2 jaar dit antwoord telkens gaf aan een vragensteller. Maar goed ook op latere leeftijd, meest al in de late puberjaren wordt dit antwoord regelmatig gegeven aan een vragensteller.
Tijdens de de werkzame periode, zou men dit antwoord wel vaker mogen geven wat mij betreft aan een leidinggevende die teveel eist. Of aan een wederhelft die teveel wil, of aan een vriend die telkens vraagt of je tijd hebt. Maar dat is ons mensen probleem, niet iedereen durft dat op latere leeftijd nog. Waar het met ongeveer twee jaar "normaal" is en ook in de late puberjaren normaal gevonden wordt, is het tijdens het volwassen worden opeens een erg moeilijke zin geworden. Raar maar waar, helaas
Toen mijn jongste dochter vanmiddag een gesprek met mijn aanknoopte toen ze uit school thuis kwam gebruikte ik het ook maar weer eens. Uiteraard was ze het er niet mee eens, maar het bracht mij tot het schrijven van dit epistel. Want ik kwam er achter dat het wel heel vaak eigenlijk van toepassing is. Heel vaak bij vragen van kinderen kun je het gewoon gebruiken. Kun je een hele discussie voorkomen door dit gewoon tegen ze te zeggen. Dat vervolgens er allemaal ellende kan ontstaan ga ik nu even aan voorbij. Mooi is wel dat de jeugd het niet verwacht als je alles hiermee afdoet.
Waar ik het nu al een aantal alinea over heb? Nou gewoon het zinnetje: "Nee, gewoon nee!" Ideaal en overal voor te gebruiken. Voor die vriend die voor de honderdste keer komt vragen of je heel even wilt komen; Voor die dochter van 19 die weer eens op woensdagavond om 300u thuis wil komen; Voor de baas die weer komt vragen of jij a.u.b. even die en die avond voor die collega wil gaan werken. Het is een heerlijk zinnetje. Maar het kan je ook in de problemen brengen, dus advies? Niet te vaak gebruiken. Ga bewust om met het zinnetje, want het zal je helpen en er voor zorgen dat je uit de problemen blijft.
Dus wanneer er straks weer een vraag voorbij komt waar je geen zin aan hebt omdat je iets anders wilt doen? Nee, gewoon nee!
Reacties
Een reactie posten