De glimlach die hielp

 Ergens in de afgelopen jaren heb ik geschreven over de eenzame wandelaar, en ook over hoe sterk deze als fietser zou zijn. Welnu ik bedacht toen uiteindelijk dat je net zo sterk bent als je laatste voetstap of pedaalslag. Vandaag voeg ik daaraan toe, net zo sterk als de laatste glimlach die je kreeg. Want door de glimlach werd ik weer vrolijk en was ik niet meer zo down. Was ik weer mijzelf en niet één of andere gemaakte, aanwezige eenzaat in een gezelschap.

Nu weten de meeste van jullie ondertussen dat ik niet altijd even vrolijk ben. Dat ik niet altijd de gezelligste ben, en dat ik regelmatig een negatieve invloed ondervindt. Dit is iets waar ik mee moet leren leven, en vaak gaat dat ook best wel goed. Echter vandaag was dit best wel moeilijk. Had ik weer van die momenten dat ik het allemaal niet zo fijn meer vond. Dat mijn omgeving niet geaccepteerd werd en dat alles stom, dom en minderwaardig was.

Ondanks deze negatieve invloeden ben ik er aan het einde van de middag toch maar even uitgegaan om te wandelen. De bedoeling was de paddestoelen te vinden die rest van de familie eerder in de week had gevonden. Maar had ik mijzelf voorgenomen, ik wil ze wel vinden, maar niet weer hetzelfde rondje lopen. Al in mijzelf gekeerd begonnen aan deze ontdekkingstocht, en zowaar vond ik de paddestoelen. Terwijl ik bezig ben om deze te fotograferen, komt er een jong stel aan met dezelfde belangstelling voor... Dus ik heb gewezen op de mooiste paddestoelen en samen op lopend ontspon zich een fijn gesprek over de paddestoelen.

Op het moment dat ik rechtsaf ging en wij afscheid namen, kreeg ik de glimlach van die de rest van de dag ervoor zorgde dat het negatieve wat er was als sneeuw voor de zon verdween. Hierdoor was het de rest van de wandeling nog fijner lopen en bleek de natuur nog mooiere cadeautjes in petto te hebben dan gedacht.

De wandeling langs bomen, vogels en koolzaad was fijn. De zon gaf heerlijke warmte. Al denkend aan die mooie glimlach kwam ik weer thuis en waren weer blij met mij. Was ik weer blij met thuis en hebben we heerlijk gegeten.

Zo is de eenzame fietser, en de alleen lopende wandelaar niet alleen afhankelijk van de laatste trap of voetstap maar wat mij betreft ook zeker van een glimlach.