Mijn columns en gedachten

Het was weer eens zover, de zon scheen en ik was niet te houden om naar buiten te gaan om er van te genieten. Eigenlijk zou je dan op de racefiets moeten gaan, maar ik vind het wandelen momenteel leuker en het is makkelijker met werk. Tijdens het wandelen dwaalden mijn gedachten weer eens alle kanten op tot dat deze bleven steken op datgene wat er nu allemaal aan de hand is hier in ons kleine kikkerlandje. Dat landje wat altijd de braafste van de klas wil zijn en vind dat het het door haar uitgevonden polderen de beste oplossing is in alles. Wel ik ben het daar niet mee eens. Nu schrijf ik ook niet vaak over de dingen die spelen in de wereld. Ik vind dat moeilijk, maar ook gevaarlijk. Ik laat liever mijn licht schijnen over de dingen die mij overkomen, en waar ik last van heb. Maar deze keer dan  maar even niet. Want mijn gedachten bleven steken op de G's. Ik zag zag een bos maar de bomen niet meer. Ik snapte er toen ik er over na ging denken helemaal niets meer van. Nu hoor ik jul...

Ik probeer nog steeds elke dag een wandeling te maken, heb ons dorp wel gezien eigenlijk maar ja waar moet je heen als je maar een uurtje hebt... Zo ook vandaag. Mijn gedachten gaan en gingen met me op de loop en daarom besloot ik om er maar even uit te gaan. De lucht grijs en bijna zwanger van de regen, kon mij er niet van weerhouden om te gaan. Dus de jas gepakt, nou dikke vest, schoenen aan én vast en gaan. Toen ik na ongeveer een anderhalve kilometer twee dames uit de gemeente tegen kwam werden mijn gedachten ruw verstoord. Moet jij niet werken? Was de eerste vraag. Jawel hoor antwoordde ik schuldbewust en kijkend naar mijn dienst telefoon. Maar ik heb de vrijheid om mijn eigen uren in te delen. O je werkt thuis? Was direct daarop de conclusie. Inderdaad antwoordde ik, terwijl ik eigenlijk heel graag verder wilde. Oh nou dan snappen wij het wel, want het is ook zo gezond dat wandelen. Toen had ik me stil moeten houden en doorlopen... Maar ja Ik moest natuurlijk wel even zeggen dat ...

  Ik ben een beetje blijven hangen in mijn vorige blog. Ik ben de afgelopen dagen een beetje in gedachten verzonken geweest. Af en toe een beetje terug in de tijd gelezen, gedacht en gekeken. En het gekke is als je dat doet terwijl je aan de wandel bent, dan mis je dingen die om je heen gebeuren. Maar toen ik het deed terwijl ik op de fiets zat in de afgelopen week, toen kwamen er dingen terug die ik niet had verwacht. Ik zag mezelf weer fietsen op hetzelfde fietspad, maar nu niet alleen maar samen met mijn vrouw en schoonfamilie. Maar hoe goed ik ook verder mijn best deed, ik kom me verder niets van de desbetreffende vakantie herinneren. Dat is dan wel weer typisch. Mijn gedachten gang terug in de tijd is ook wel confronterend. Ik probeer dingen terug te halen maar het meeste blijft hangen. Blijft steken in een grijs gebied. Net alsof het nog niet los mag komen ofzo. Nu heb ik niet zoveel herinneringen aan Texel, maar wel aan de reizen daar naar toe. Met de bus en een klein kind, ...

Tijdens mijn jaardag woensdag krijg ik een appje van iemand die schreef "En dan ineens ben jij jarig" Ze schreef nog veel meer, maar het feit dat ze ook nog uitlegde dat het zo gaat, dagen, weken maanden die voorbij vliegen zette mij wel even aan het denken. Want het is inderdaad zo. De de dagen, weken en maanden vliegen inderdaad voorbij. Voor mijn gevoel was het gisteren nog dat ik met iemand sprak die ik al maanden niet gezien heb. Dat ik in gedachten koffie gehaald heb voor iemand die al anderhalf jaar niet meer bij ons is. Het gaat inderdaad zo, de dagen, weken en maanden vliegen voorbij. En voor je het weet zijn het jaren en hoeft het niet meer. Dat is een rare gedachte en gewaarwording als je erbij nadenkt. En juist dat laatste wil ik niet teveel doen. Want dan kunnen er opeens wel heel veel momenten de laatste zijn. Dus ja ze vliegen allemaal snel voorbij, maar niet zo snel dat we telkens stil zouden moeten staan bij de laatste. Woensdag jarig, donderdag een afscheids...

  Help me even want ik weet het niet meer zou op dit moment de enige juiste vraagstelling zijn als ik iemand zou hebben om te vragen. Echter zijn de mensen die nog thuis zijn nog allemaal in diepe rust en is ook de telefoon geduldig stil, dus er is niemand om te vragen. Daarom ben ik maar gaan typen. Typen als remedie tegen eenzaamheid en onwillekeurige downheid die een mens soms kan overkomen. Ik zeg niet dat het me op vrolijkt, maar het zal me allicht iets minder bezig laten zijn met deze dingen. Want nu moet ik nadenken over de woorden die ik typ en zit ik niet op mijn stoel te zitten en voor me uit te kijken. Luisterend naar de klanken die uit de radio komen en de geluiden die van buiten naar binnen doordringen. Overigens is het soms ook wel heel erg lekker om gewoon even voor je uit te staren en niets anders te doen dan geluiden op te nemen. Je kunt dan soms dingen horen waarvan je je niet bewust bent dat dat in je omgeving hoorbaar is. Ik raad je aan om dit eens te doen, en b...

Tijdens de wandeling die ik vandaag maakte keek ik op een gegeven moment van afstand naar het dorp waar ik woon. Mijn overviel op dat moment een gevoel van nostalgie, of beter ik kreeg voor mijzelf een blik terug in de tijd. Ik liep in het heden maar met de gedachten in het verleden. Terug naar het de dorpen waar ik groot geworden ben. Terug naar mijn lagere school periode waarin van alles gebeurde. Waar we zagen dat het dorp veranderde. Wijzelf merkten dat doordat we met de school van twee locaties terug verhuisden naar één grote locatie. We kwamen opeens andere kinderen tegen op school. Kinderen die anders op "de andere" locatie zaten. Op de hogere klassen locaties. We gingen lopen van school naar gym. Ik zag weer de bouwlocaties in de buurt van ons huis, daar waar we na 1600u 's middags heengingen omdat dan de werklui vrij waren. Buizen zoeken om pijltjes en besjes mee te schieten. Lockers van de steigers die we vonden gebruikten we om ons toegang te verschaffen in de ...

Dankzij mijn liefdevolle vrouw ben ik begonnen met lezen in de serie "De Dwergen" een heerlijke verhaal lijn over Dwergen, tovenaars, mensen, elfen, orcs en al het andere wat je kunt verzinnen. Ik houd ervan. Gewoon wegdromen in een boek waarbij je je eigen ideeën over de verschillende werelden kunt inbeelden en er is niemand die zegt dat het niet klopt wat je denkt. Bovendien vind ik het heerlijk om dit soort fantasie verhalen te lezen getuigende de andere series die ik heb gelezen. Welke? De Tovenaarsring, Koningen en Tovenaars, Het Magisch Koninkrijk, Kinderen van de Dageraad, Het Erfgoed van Shannara. Dit zijn volgens mij wel voldoende voorbeelden om aan te geven dat ik van fantasie boeken houd. Nogmaals gewoon wegdromen tijdens het lezen in een wereld die alleen jij je kunt voorstellen. Een wereld bedacht door een schrijver die er een beeld bij had tijdens het schrijven, en die hoopt dat zijn beelden bij je binnenkomen en je meevoeren in het verhaal. En eerlijk is eerlij...