Mijn columns en gedachten

  Ik ben een beetje blijven hangen in mijn vorige blog. Ik ben de afgelopen dagen een beetje in gedachten verzonken geweest. Af en toe een beetje terug in de tijd gelezen, gedacht en gekeken. En het gekke is als je dat doet terwijl je aan de wandel bent, dan mis je dingen die om je heen gebeuren. Maar toen ik het deed terwijl ik op de fiets zat in de afgelopen week, toen kwamen er dingen terug die ik niet had verwacht. Ik zag mezelf weer fietsen op hetzelfde fietspad, maar nu niet alleen maar samen met mijn vrouw en schoonfamilie. Maar hoe goed ik ook verder mijn best deed, ik kom me verder niets van de desbetreffende vakantie herinneren. Dat is dan wel weer typisch. Mijn gedachten gang terug in de tijd is ook wel confronterend. Ik probeer dingen terug te halen maar het meeste blijft hangen. Blijft steken in een grijs gebied. Net alsof het nog niet los mag komen ofzo. Nu heb ik niet zoveel herinneringen aan Texel, maar wel aan de reizen daar naar toe. Met de bus en een klein kind, ...

Tijdens mijn jaardag woensdag krijg ik een appje van iemand die schreef "En dan ineens ben jij jarig" Ze schreef nog veel meer, maar het feit dat ze ook nog uitlegde dat het zo gaat, dagen, weken maanden die voorbij vliegen zette mij wel even aan het denken. Want het is inderdaad zo. De de dagen, weken en maanden vliegen inderdaad voorbij. Voor mijn gevoel was het gisteren nog dat ik met iemand sprak die ik al maanden niet gezien heb. Dat ik in gedachten koffie gehaald heb voor iemand die al anderhalf jaar niet meer bij ons is. Het gaat inderdaad zo, de dagen, weken en maanden vliegen voorbij. En voor je het weet zijn het jaren en hoeft het niet meer. Dat is een rare gedachte en gewaarwording als je erbij nadenkt. En juist dat laatste wil ik niet teveel doen. Want dan kunnen er opeens wel heel veel momenten de laatste zijn. Dus ja ze vliegen allemaal snel voorbij, maar niet zo snel dat we telkens stil zouden moeten staan bij de laatste. Woensdag jarig, donderdag een afscheids...

  Help me even want ik weet het niet meer zou op dit moment de enige juiste vraagstelling zijn als ik iemand zou hebben om te vragen. Echter zijn de mensen die nog thuis zijn nog allemaal in diepe rust en is ook de telefoon geduldig stil, dus er is niemand om te vragen. Daarom ben ik maar gaan typen. Typen als remedie tegen eenzaamheid en onwillekeurige downheid die een mens soms kan overkomen. Ik zeg niet dat het me op vrolijkt, maar het zal me allicht iets minder bezig laten zijn met deze dingen. Want nu moet ik nadenken over de woorden die ik typ en zit ik niet op mijn stoel te zitten en voor me uit te kijken. Luisterend naar de klanken die uit de radio komen en de geluiden die van buiten naar binnen doordringen. Overigens is het soms ook wel heel erg lekker om gewoon even voor je uit te staren en niets anders te doen dan geluiden op te nemen. Je kunt dan soms dingen horen waarvan je je niet bewust bent dat dat in je omgeving hoorbaar is. Ik raad je aan om dit eens te doen, en b...

Tijdens de wandeling die ik vandaag maakte keek ik op een gegeven moment van afstand naar het dorp waar ik woon. Mijn overviel op dat moment een gevoel van nostalgie, of beter ik kreeg voor mijzelf een blik terug in de tijd. Ik liep in het heden maar met de gedachten in het verleden. Terug naar het de dorpen waar ik groot geworden ben. Terug naar mijn lagere school periode waarin van alles gebeurde. Waar we zagen dat het dorp veranderde. Wijzelf merkten dat doordat we met de school van twee locaties terug verhuisden naar één grote locatie. We kwamen opeens andere kinderen tegen op school. Kinderen die anders op "de andere" locatie zaten. Op de hogere klassen locaties. We gingen lopen van school naar gym. Ik zag weer de bouwlocaties in de buurt van ons huis, daar waar we na 1600u 's middags heengingen omdat dan de werklui vrij waren. Buizen zoeken om pijltjes en besjes mee te schieten. Lockers van de steigers die we vonden gebruikten we om ons toegang te verschaffen in de ...

Dankzij mijn liefdevolle vrouw ben ik begonnen met lezen in de serie "De Dwergen" een heerlijke verhaal lijn over Dwergen, tovenaars, mensen, elfen, orcs en al het andere wat je kunt verzinnen. Ik houd ervan. Gewoon wegdromen in een boek waarbij je je eigen ideeën over de verschillende werelden kunt inbeelden en er is niemand die zegt dat het niet klopt wat je denkt. Bovendien vind ik het heerlijk om dit soort fantasie verhalen te lezen getuigende de andere series die ik heb gelezen. Welke? De Tovenaarsring, Koningen en Tovenaars, Het Magisch Koninkrijk, Kinderen van de Dageraad, Het Erfgoed van Shannara. Dit zijn volgens mij wel voldoende voorbeelden om aan te geven dat ik van fantasie boeken houd. Nogmaals gewoon wegdromen tijdens het lezen in een wereld die alleen jij je kunt voorstellen. Een wereld bedacht door een schrijver die er een beeld bij had tijdens het schrijven, en die hoopt dat zijn beelden bij je binnenkomen en je meevoeren in het verhaal. En eerlijk is eerlij...

Ik loop al drie dagen aan te hikken tegen het feit dat ik iets wil schrijven over een zelf lerend en zelfdenkend. Maar ik vind er steeds maar niet de juiste woorden voor. Heb wel mooie strips hierover gezien, maar weet nog niet hoe ik deze het beste kan gebruiken in mijn blog. Misschien moet ik ze gewoon in het achterhoofd houden en nu doorgaan met schrijven, want ik ben toch al begonnen. En eerlijk gezegd gaf de jongste mij zojuist ook een voorzetje... Want hoe zelf lerend ben je met 14 jaar? Het is koud en regenachtig, beetje wind erbij en je zou denken dat we in de herfst leven in plaats van de laatste dagen van de zomer. En wat doet ze? Ze trekt een T-shirtje aan waarbij de helft van de tijd de navel zichtbaar is. Dan heb je niet naar buiten gekeken en ben je niet bezig geweest met het weer. Dan ben je meer bezig geweest met hoe je denkt dat een ander wil dat je er uit ziet. Overigens zal dit laatste niet helemaal waar zijn bij haar, want deze doet waar ze zelf zin aan heeft, en ee...

Toen ik vanmorgen mijn wandeling maakte, was dat om mijn hoofd eens leeg te maken. Neeh ik moet zeggen, om mijzelf in mijn hoofd een beetje rust te gunnen. Echter moet je dan niet beginnen met je wandeling naast de Friese straatweg in Groningen. Je krijgt dan absoluut nog geen rust, en eerlijk gezegd wist ik dit wel. Echter bleek het een ideaal startpunt in mijn hoofd een metafoor opgang te brengen. De drukte van de auto's die langs mij raasden deed mij beseffen dat dit 5 weken geleden was. Alle dagen heel druk met werk en alles wat daarbij komt kijken. En maar gaan, gaan en nergens een momentje van rust. Niet anders dan wanneer er sprake was van een pech geval. Toen ik na bijna twee kilometer rechtsaf sloeg kwam ik terecht in de rustige en weidse natuur. Hier hoorde je nog wel de razende auto's maar de geluiden hiervan klonken steeds verder weg. Met andere woorden toen ik op vakantie ging (rechtsaf sloeg) kwam het werk steeds meer op de achtergrond terecht. Was er steeds minde...