Mijn columns en gedachten

 De tijd gaat waar je ook bent De tijd is je leidende ster Welke schijnt je hele leven door Die je laat voelen en bewegen Mijn dromen zijn ver weg Die van jou een deel Van geheime sprookjes Gedroogd op de vleugels van een mysteriemolen Windmolen, windmolen, blijf draaien Laat me de weg zien, breng me vandaag Windmolen, windmolen, harten verlangen Verlangen naar liefde en een kans om vrij te zijn Voel je niet alleen en depressief Uiteindelijk komt er iemand Om je struikelende geest te kalmeren Om het weg te houden van de boze storm Windmolen... Bovenstaande is vrij vertaald naar Windmill van Helloween. Ik moest aan het nummer denken toen vanmorgen aan de wandel was. De wind in de rug waardoor ik harder liep dan gedacht, om vervolgens na een bocht de wind in de zij te hebben. Hier zag ik ook weer van dichtbij de grote windmolen die ons dorp rijk is. Privé neergezet, man wat een gevaarte is dat, maar wat een heerlijk ijkpunt om te zien waar de wind wegkomt. Maar goed ik liep daarlangs...

Er zijn van die momenten in je leven die je liever overslaat maar die telkens terugkomen. Bij mij is dat het niet kunnen verwerken van tegenslagen die ik niet gepland heb. Dingen die niet werken zoals ik van ze verwacht. Als dat gebeurd ben ik de rest van de dag van de kaart, of beter gezegd van slag. Dan kan er nadien nog zoveel goed goed gaan, maar dat weegt niet op tegen datgene wat er misging. Het meest vervelende van dit alles is eigenlijk wel het feit dat mijn omgeving dan zoveel last van mij heeft. Ik weet dit, herken dit maar kan er niet zoveel aan doen. Weet nadien ook eigenlijk hoe ik dit weer goed moet of kan maken, en ga daarom dan meestal ook maar gewoon weer mijn eigen gang in de hoop dat anderen dit dan ook doen. Ik hoop dat het na verloop van tijd dan weer rustig wordt in ons huis, zodat iedereen niet langer om mij op zijn tenen of eieren hoeft lopen. Eigenlijk is bovenstaand plaatje wel een goed afspiegeling van wat zich dan afspeelt in mijn hoofd. Misschien zou een pl...

     Wat ik niet begrijp is dat er zoveel gezeurd moet worden als een groep een vernieuwde cao wordt afgesloten. Waarom accepteer je niet gewoon dat er een groep is die er iets bij krijgt? En ja ik heb het over ons ambtenaren. Heb je mij gehoord over de loonsverhoging die de gemeente ambtenaren kregen? Of over de zoveelste loonsverhoging van de leraren? Of over de loonsverhoging die het zorgpersoneel kreeg en krijgt? Of over de loonsverhoging die de militairen hebben gehad en nog krijgen? Nee toch? Nou dan, laat mij dan ook met rust. Ik bedoel we krijgen €363 thuiswerkvergoeding, €225 bruto en 0,7% voor..... 6 maanden. Dit betekend dat we voor 9 maanden +/- €40 p/m erbij krijgen, en een eenmalig bonus van €225 bruto, wat netto dus +/- €120 is. Wat weer betekend dat het over 6 maanden gerekend €20 is en dan nog die 0,7% Nou dat is in mijn geval +/- €28 bruto p/m, dus ongeveer €20 netto. Waar komen we dan op uit? +/- €80 per maand.  €80 gunnen jullie mij niet? Want ik ...

Wat is dat toch met de huidige mensheid? De een slaat de ander neer omdat hij het niet eens is met de uitslag van een Covid-test, een ander roept op tot protest omdat de regering niet eerlijk is. En een derde vindt dat we maar weer in een lockdown moeten zodat alles uitgeband wordt. Stapel krankjorum , totaal mesjogge, knettergek meer superlatieven wil ik maar niet neerzetten. Want als zelfs burgemeesters gaan twijfelen of ze de opdrachten vanuit Den Haag wel moeten accepteren, denk ik dat het tijd wordt dat er veranderingen komen. Man man waar zijn we mee bezig... Dat het een rare wereld is bedacht ik mij gistermiddag op de fiets ook al. Want daar waar ons seizoen als amateur fietsers over is, zijn de profs net halverwege. Zij die anders mogen denken aan trainen in warme oorden mogen nou de mooiste koersen van het haar nog rijden. Door regen, wind, zonnewarmte en kou. Zouden ze het anders willen? Vast! Ze hadden vast graag de klassiekers gereden in het voorjaar. Maar wat zullen ze bli...

Ik zeg niet dat ik eenzaam ben Dat zeg ik omdat ik mensen ken Maar het voelt wel heel erg zo Vrienden zien we bijna niet Dat geeft ons allemaal veel verdriet Maar het is nu eenmaal zo Collega's verdwijnen stilletjes Omdat er geen mogelijkheid tot afscheid is Familie wordt begraven Zonder dat er een echt afscheid is Ziekte om ons heen Ik zou willen dat het verdween Maar helaas het blijft nog even zo Dus voorlopig eenzaam zijn, Vriendloos, maar niet onvriendelijk Want eenmaal zal het over zijn Afstand houden moeten we voorlopig nog Het daarom dat ik ik gedichtje blog Laten we nog even volhouden gaan Dan is de ziekte over een paar maand bij ons vandaan Dan kunnen we weer alles doen Dan mogen we weer vriendelijk zijn Oh oh wat heerlijk en wat fijn

 Als je jezelf de druk oplegt om per maand minimaal twee blogs te schrijven, en dan over je eigen wel en wee kom je wel eens in de knoei. Helemaal als het schrijven normaal gebeurd als je een ingeving hebt, of wanneer iets je stoort of heel erg bezighoudt. En laat dat laatste nu net het geval niet zijn en die ingeving? Nou neeh, ik ben blanco geloof ik. Nu heb ik dat wel vaker gehad en dan rolde er als nog een blog uit nadat ik begon met typen, maar nu heb ik echt geen onderwerp. In huis is het weer normaal, want iedereen is weg. Ze zijn naar school, genieten nog van de vakantie, of zijn aan het werk. Dus ik kan ook gewoon bezig zijn met het werk. Weer heerlijk alleen, luisteren naar m'n eigen muziek en lange gesprekken per Whatsapp call doen met m'n vriendin en collega. Maar hoe graag we dat laatste ook doen, er begint iets in te sluipen van nog steeds? Kunnen we nu nog niet  naar kantoor? Kunnen we nu nog niet even weer fysiek elkaar zien? Ook hierin sluipt dus de frustratie...

Ik kwam vandaag bijgevoegd statement tegen van een Amerikaanse basketballer welke geen t-shirt droeg met black lives matter en die gewoon bleef staan terwijl alles en iedereen om hem heen knielde. "For me Black lives are supported through the gospel. All lives are supported through the gospel," he said. "We all have things that we do wrong and sometimes it gets to a place that we're pointing fingers at who's wrong is worst. Or who's wrong is seen, so I feel like the Bible tells us that we all fall short of God's glory. That will help bring us closer together and get past skin color. And get past anything that's on the surface and doesn't really get into the hearts or men and women." Ik kan niet anders dan respect hebben voor dit statement, en eerlijk gezegd sta ik er volledig achter. Hij slaat als iemand die in God gelooft de spijker op zijn kop. Dus wat mij betreft leer van deze sporter en stop met de discussie en ga als christen verder met ...