Als je jezelf de druk oplegt om per maand minimaal twee blogs te schrijven, en dan over je eigen wel en wee kom je wel eens in de knoei. Helemaal als het schrijven normaal gebeurd als je een ingeving hebt, of wanneer iets je stoort of heel erg bezighoudt. En laat dat laatste nu net het geval niet zijn en die ingeving? Nou neeh, ik ben blanco geloof ik. Nu heb ik dat wel vaker gehad en dan rolde er als nog een blog uit nadat ik begon met typen, maar nu heb ik echt geen onderwerp.
In huis is het weer normaal, want iedereen is weg. Ze zijn naar school, genieten nog van de vakantie, of zijn aan het werk. Dus ik kan ook gewoon bezig zijn met het werk. Weer heerlijk alleen, luisteren naar m'n eigen muziek en lange gesprekken per Whatsapp call doen met m'n vriendin en collega. Maar hoe graag we dat laatste ook doen, er begint iets in te sluipen van nog steeds? Kunnen we nu nog niet naar kantoor? Kunnen we nu nog niet even weer fysiek elkaar zien? Ook hierin sluipt dus de frustratie een beetje toe.
Deze frustratie is net als m'n humeur. Ik zou heel gezellig moeten zijn. Immers ik kan alle dagen thuis en zorgen voor iedereen die me dierbaar is, en ondertussen kan ik gewoon doorwerken. Ik mag genieten met volle teugen van het weer. De zon mag schijnen, de temperaturen zijn weer normaal en er valt weer af en toe regen. Dus nogmaals ik zou heel vrolijk moeten zijn... Maar ik ben het niet echt. Ik heb denk ik een beetje last van verlatingsangst of zo. Want ik zie m'n collega's niet, hoor m'n collega's bijna niet en ook in huis is opeens niemand meer. Ik zit weer alleen. Voor iedereen is het weer "normaal" behalve voor mij. En ik ben bang dat dit voorlopig ook nog niet over is...
Hoe ik verder moet? Geen idee. Ik denk dat ik de fiets even weer moet vinden, en niet maar 1 keer in de week, maar gewoon weer alle dagen. Kijken of ik niet "gewoon" weer om 6.15u op de fiets kan zitten voor een ritje van een kilometer of 20 om vervolgens na het douchen gewoon aan het te gaan. Misschien kom ik dan ook wel weer terug in m'n oude ritme. Dan gaat het vast ook weer iets beter. Overigens wil ik wel benadrukken dat het nu niet per se slechter gaat, maar het is gewoon onbestendig. Voel me alleen, nu iedereen weg is en het weer stil is in huis.
Ik had het zojuist al even over de frustratie en ik merk om me heen in de samenleving dat mensen ook al verder gefrustreerd raken. Mensen willen weer "normaal" doen. Ik snap dat maar ik ben het eens met de "oude" man met zijn ingestuurde brief: Houd nog even vol! Want als we nu volhouden is het straks weer mogelijk om normaal te doen, en dan kan iedereen weer vrolijk doen. Dus probeer ik me maar uit mijn lichtelijke verlatingsangst te trekken en vast te gaan houden aan het feit dat er weer een tijd komt dat het allemaal weer mogelijk is, en ik heb besloten om vanaf volgende week een poging te gaan doen om 's morgens voor het werk aan een paar kilometer te gaan fietsen. Gewoon een begin maken met het terug gaan naar het oude.
Ik wens jullie allemaal heel veel succes in de komende tijd en hoop dat het jullie mag lukken om ook weer langzaam terug te kunnen mogen keren naar het oude...
Reacties
Een reactie posten