Doorgaan naar hoofdcontent

Terugkeer

 Als je jezelf de druk oplegt om per maand minimaal twee blogs te schrijven, en dan over je eigen wel en wee kom je wel eens in de knoei. Helemaal als het schrijven normaal gebeurd als je een ingeving hebt, of wanneer iets je stoort of heel erg bezighoudt. En laat dat laatste nu net het geval niet zijn en die ingeving? Nou neeh, ik ben blanco geloof ik. Nu heb ik dat wel vaker gehad en dan rolde er als nog een blog uit nadat ik begon met typen, maar nu heb ik echt geen onderwerp.


In huis is het weer normaal, want iedereen is weg. Ze zijn naar school, genieten nog van de vakantie, of zijn aan het werk. Dus ik kan ook gewoon bezig zijn met het werk. Weer heerlijk alleen, luisteren naar m'n eigen muziek en lange gesprekken per Whatsapp call doen met m'n vriendin en collega. Maar hoe graag we dat laatste ook doen, er begint iets in te sluipen van nog steeds? Kunnen we nu nog niet  naar kantoor? Kunnen we nu nog niet even weer fysiek elkaar zien? Ook hierin sluipt dus de frustratie een beetje toe. 


Deze frustratie is net als m'n humeur. Ik zou heel gezellig moeten zijn. Immers ik kan alle dagen thuis en zorgen voor iedereen die me dierbaar is, en ondertussen kan ik gewoon doorwerken. Ik mag genieten met volle teugen van het weer. De zon mag schijnen, de temperaturen zijn weer normaal en er valt weer af en toe regen. Dus nogmaals ik zou heel vrolijk moeten zijn... Maar ik ben het niet echt. Ik heb denk ik een beetje last van verlatingsangst of zo. Want ik zie m'n collega's niet, hoor m'n collega's bijna niet en ook in huis is opeens niemand meer. Ik zit weer alleen. Voor iedereen is het weer "normaal" behalve voor mij. En ik ben bang dat dit voorlopig ook nog niet over is...


Hoe ik verder moet? Geen idee. Ik denk dat ik de fiets even weer moet vinden, en niet maar 1 keer in de week, maar gewoon weer alle dagen. Kijken of ik niet "gewoon" weer om 6.15u op de fiets kan zitten voor een ritje van een kilometer of 20 om vervolgens na het douchen gewoon aan het te gaan. Misschien kom ik dan ook wel weer terug in m'n oude ritme. Dan gaat het vast ook weer iets beter. Overigens wil ik wel benadrukken dat het nu niet per se slechter gaat, maar het is gewoon onbestendig. Voel me alleen, nu iedereen weg is en het weer stil is in huis.


Ik had het zojuist al even over de frustratie en ik merk om me heen in de samenleving dat mensen ook al verder gefrustreerd raken. Mensen willen weer "normaal" doen. Ik snap dat maar ik ben het eens met de "oude" man met zijn ingestuurde brief: Houd nog even vol! Want als we nu volhouden is het straks weer mogelijk om normaal te doen, en dan kan iedereen weer vrolijk doen. Dus probeer ik me maar uit mijn lichtelijke verlatingsangst te trekken en vast te gaan houden aan het feit dat er weer een tijd komt dat het allemaal weer mogelijk is, en ik heb besloten om vanaf volgende week een poging te gaan doen om 's morgens voor het werk aan een paar kilometer te gaan fietsen. Gewoon een begin maken met het terug gaan naar het oude.


Ik wens jullie allemaal heel veel succes in de komende tijd en hoop dat het jullie mag lukken om ook weer langzaam terug te kunnen mogen keren naar het oude... 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...
Een reactie posten
Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...
Een reactie posten
Meer lezen