Doorgaan naar hoofdcontent

Het kleine begin

Ik kwam vandaag bijgevoegd statement tegen van een Amerikaanse basketballer welke geen t-shirt droeg met black lives matter en die gewoon bleef staan terwijl alles en iedereen om hem heen knielde.

"For me Black lives are supported through the gospel. All lives are supported through the gospel," he said. "We all have things that we do wrong and sometimes it gets to a place that we're pointing fingers at who's wrong is worst. Or who's wrong is seen, so I feel like the Bible tells us that we all fall short of God's glory. That will help bring us closer together and get past skin color. And get past anything that's on the surface and doesn't really get into the hearts or men and women."

Ik kan niet anders dan respect hebben voor dit statement, en eerlijk gezegd sta ik er volledig achter. Hij slaat als iemand die in God gelooft de spijker op zijn kop. Dus wat mij betreft leer van deze sporter en stop met de discussie en ga als christen verder met je leven. Ga dingen dingen doen die belangrijker zijn, en leef je leven als christen zodat iedereen kan zien wat er daadwerkelijk toe doet.

Ik kan eerlijk zeggen dat het voor mij niet uitmaakt welke kleur, ras, geloof, of seksuele voorkeur je hebt. Als je gewoon normaal doet, doe ik normaal tegen jou. Of te wel, jij respecteert mij en ik respecteer jou. Zoiets heet volgens mij verdraagzaamheid. Iets wat we in de afgelopen periode heel goed hebben gekund, maar momenteel volledig weer vergeten zijn. Ik kan genieten van beelden waarin de gevangenen de bewaker redden tijdens zijn hartfalen. Ik kan genieten van de chauffeur die met zijn handelen ervoor zorgt dat een ouder persoon gewoon over kan steken. Of van een biker die in de winkel iemand helpt die ergens niet bij kan. Ik geniet met volle teugen als we elkaar helpen in plaats van elkaar afzeiken. 

Natuurlijk mag je iemand minder graag mogen, maar je hoeft niet direct te zeggen dat hij hier niet thuis hoort of dat zijn leven er niet toe doet. Ik hoop dat mijn Turkse, Marokkaanse, Arubaanse, Bosnische, Armeens, Russische, Amerikaanse, Britse en weet ik nog veel waar vandaan nog meer, vrienden het volkomen met mij eens kunnen zijn. Beter verdraagzaam zijn naar elkaar dan elkaar de hersens inslaan of doodzwijgen. Ik ben voorstander om de wereld een klein beetje mooier te maken door mij ons zelf te beginnen dan altijd maar naar de ander te wijzen. 

Wat denk jij? Ben je het met me eens? Dan kunnen we er samen aan beginnen door naar onszelf te kijken en de wereld te verbeteren door bij ons zelf te beginnen. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Verlichting

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...