Mijn columns en gedachten

Tijdens onze afgelopen vakantie kwamen wij ook in een winkel terecht waarvan wij niet hadden verwacht dat deze zo groot was. Aan de buitenkant was namelijk niet te zien, dat het drie etages en een kelder betrof, alsmede dat het twee huizen waren waar je door heen  kon struinen. Echt struinen. Ik ben niet echt de persoon voor brokkant, maar wat ik hier gezien heb? Man ik zo er bijna verliefd op kunnen worden. Het enige nadeel van de winkel was, alles lag heel dicht op elkaar. Het was veel, heel erg veel. In deze winkel kwamen wij een klok tegen die wij beiden erg mooi vonden,, en wij hebben deze dus ook gekocht. Zelfs de jongste kon het bekoren dat we dit deden, dus we hadden alle vertrouwen in de reactie van thuis. En inderdaad ook de achtergebleven kinderen blijken de klok geweldig te vinden. Met name het geluid dat de klok maakt vinden ze zowel mooi als apart. Wat voor klok wij hebben gekocht? Eigenlijk moet je maar gewoon even langskomen om hem te zien, maar ik zal proberen een ...

Het stormt, de wind giert om en soms door het huis. De deuren klapperen, en af en toe beuken ze in de sponningen. Als ik naar buiten kijk dan zie ik wolken hard door de lucht schieten. Bomen die hun takken nu al buigen, en misschien straks wel afknappen. En binnen? Binnen is het heerlijk warm, is er behalve mijn spiegeltje niemand in de kamer en geniet ik van de muziek die ik heb opgezet. Nog maar even geleden was en wel opwinding in huis. Want buiten in ons vogel potje met pindakaas bleek een muis zich schuil te houden. Zich lekker tegoed aan het doen aan de pindakaas van de vogels, en ondertussen heerlijk beschut tegen de regen en eventuele rovers. Toen de jongste naar buiten ging om deze muis te aanschouwen, bleef deze ook heerlijk zitten. Toen papa echter kwam om een foto te schieten verdween de muis schielijk in het riet wat tussen de beide schuttingen zit. Best wel gemeen, want ik had zulk een mooie foto in gedachten. De opwinding in huis was een korte storm, en na nog enige waar...

Als mensen mij gaan vragen wat ik dit weekend heb gedaan, dan kan ik met een gerust hart zeggen, niet zoveel. Maar zal ik er dan bij zeggen, ik heb wel een heleboel geleerd. Ik heb geleerd dat ik kinderen heb die groot worden. Die zelfstandig aan het worden zijn, en dat ik kinderen heb die laten zien wat er mogelijk is als je je eigen plan trekt. Tevens heb ik eindelijk in de gaten gekregen dat één van mijn dochter wel heel erg veel op mij lijkt. Het arme kind, moet er alleen zelf nog aan wennen. Ik heb meer medelijden met mijn vrouw dan met mezelf, want nog een mij erbij lijkt me zeer moeilijk te handelen. Voor mij betekend het alleen maar dat ik meerdere malen met mezelf geconfronteerd ga worden. Ook niet altijd leuk, maar het geeft wel leer momenten. Bovendien zal ik nu misschien in gaan zien wat ik vroeger allemaal fout heb gedaan. En misschien kan ik m'n dochter behoeden voor het maken van dezelfde fouten die ik heb gemaakt. Eerlijk is eerlijk, ik heb het nooit zo willen zie...

Het probleem met goede voornemens is dat ze goed zijn, en een voornemen. Of te wel je begint er aan maar komt tot de conclusie dat het weer te hoog gegrepen, of onuitvoerbaar is. Denkt opeens waar ben ik aan begonnen en laat ze dus maar los. Iedereen herkent wel zoiets. Ik ben ook zo iemand. Ik neem mijzelf elk jaar voor om niet in de valkuilen van het jaar daarvoor te stappen. Spreek dit ook uit tegen iedereen die het wil horen, zodat ik een beetje een stok achter de deur heb. Maar ja je raad het al... Te hoog gegrepen! Nog voordat ik er ook maar goed over na kan denken ben ik er alweer ingestapt. Lig ik alweer op de grond, ploeterend in de modder van de valkuil. Het zou toch anders moeten kunnen. Maar ja hoe dan? Ik kan de aard van het beetje niet veranderen. Z'n gedragingen misschien een beetje aanpassen, maar meer wordt moeilijk. Het al oude spreekwoord is zeker van toepassing. Je kent het wel, van die vos die kaal wordt. Dus hoe moet ik het dan oplossen? In m'n hutje op ...

Soms is het leven raar Nee, zeg maar gewoon het is zwaar Soms dan weet je het niet meer Dan doet het leven je gewoon zeer Soms kom je op een punt... Mijn leven is totaal ontwricht Vandaag las ik dit nieuwsbericht Het leven gaat gewoon door Een auto in de sloot Een mens gaat dood Groningen in de mist Heb ik nog iets nieuws gemist? Mijn leven is totaal ontwricht Vandaag las ik dit nieuwsbericht Het leven gaat gewoon door Gelukkig Nieuwjaar Vindt u het erg als ik me daar niet blind op staar Want niet iedereen beleeft het zo Zeker niet de inzittenden van die ene auto Mijn leven is totaal ontwricht Vandaag las ik dit nieuwsbericht Het leven gaat gewoon door Nu zit ik hier Op is het flesje bier Het vuurwerk klinkt Knallen overal Maar nergens een mooie lichtstraal Alleen in de stoel Is mijn dierbare gevoel Dat ik het niet alleen hoef doen Mijn leven is totaal ontwricht Vandaag las ik dit nieuwsbericht Het leven gaat gewoon door Nu dringt het tot mij door Het had ook heel anders kunnen zijn Tr...

Zo aan het einde van het jaar, vlak voor de kerstdagen begint er ook bij mij iets van bezinning te komen. Nadenken over het afgelopen jaar. Nadenken of ik alles wat we in het afgelopen jaar gedaan hebben, en hebben meegemaakt nog weet. En eerlijk gezegd, ik ben voor mijn gevoel een heleboel kwijt. We hebben zoveel individuele dingen gedaan, dat het ook bijna onmogelijk is om alles nog te weten. We hebben zoveel dingen meegemaakt dat ik niet meer weet wat echt is en wat niet. Dus ik houd me maar vast aan alle dingen die ik nog wel weet. Die geweldige vakantie in Lissabon, die lange fietstocht alleen, het uit eten. Het spontaan naar Lauwersoog gaan omdat we geen zin aan koken hadden. Een kleine greep uit alle mooie dingen. En eerlijk is eerlijk, ik word er heel blij van. Ik geniet direct weer na nu ik deze dingen heb genoemd. En dan heb ik nog niet eens genoemd dat ik dit jaar voor het eerst door de 5000 kilometer op de fiets ben gegaan. Alles met elkaar is het een gewoon een top jaar ge...

Ik kan over heel veel dingen van alles schrijven. Maar ik denk dat de meeste lezers van mijn blog bij de meeste dingen zullen afhaken. Meestal schrijf ik over de dingen die mij bezighouden, of over dingen die actueel spelen. Maar daar heb ik nu even geen zin in. Ik merk namelijk aan mijzelf dat het tijd wordt dat mensen mij gaan zien zoals ik echt ben. Niet verscholen achter allerlei excuses, of achter allerlei gezichten. Neeh het is tijd voor de echte Johan. Of dit nu wijs is of niet, het is zoals ik het wil. Dan maar minder geliefd of herkenbaar, dan maar niet begrepen, doet me niets meer. Ik wil zijn wie ben, wat ik ben en hoe ik ben. Dus op naar de verandering voor mensen. Best wel spannend, maar ik heb er wel zin in. Het gaat denk ik ook wel een zware dobber worden, want ik zal mezelf in moeten houden. Zal me soms moeten laten gaan omdat ik zo ben. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het aan het einde van de rit alleen maar beter geworden zal zijn. Immers ben ik nu ...