Zo aan het einde van het jaar, vlak voor de kerstdagen begint er ook bij mij iets van bezinning te komen. Nadenken over het afgelopen jaar. Nadenken of ik alles wat we in het afgelopen jaar gedaan hebben, en hebben meegemaakt nog weet. En eerlijk gezegd, ik ben voor mijn gevoel een heleboel kwijt. We hebben zoveel individuele dingen gedaan, dat het ook bijna onmogelijk is om alles nog te weten. We hebben zoveel dingen meegemaakt dat ik niet meer weet wat echt is en wat niet. Dus ik houd me maar vast aan alle dingen die ik nog wel weet. Die geweldige vakantie in Lissabon, die lange fietstocht alleen, het uit eten. Het spontaan naar Lauwersoog gaan omdat we geen zin aan koken hadden. Een kleine greep uit alle mooie dingen. En eerlijk is eerlijk, ik word er heel blij van. Ik geniet direct weer na nu ik deze dingen heb genoemd. En dan heb ik nog niet eens genoemd dat ik dit jaar voor het eerst door de 5000 kilometer op de fiets ben gegaan. Alles met elkaar is het een gewoon een top jaar geweest.
Echter kent het top jaar ook een keerzijde. Want aan de buitenkant leek alles wel prima, maar schijn kan bedriegen. Sommige dingen moet je gewoon niet voorbij de voordeur laten gaan. Die moeten gewoon binnenshuis blijven. Hoe moeilijk dit ook kan zijn, toch is het verstandig om het te doen. Natuurlijk hulp erbij zoeken is geen probleem, maar ga het niet aan de grote klok hangen. Je hoeft niet iedereen deelgenoot te maken van alles wat je meemaakt. Zijn er dan zoveel dingen gebeurd die niet naar buiten hoeven komen? Hoor ik jullie nu vragen. Ach lees de blogs van het afgelopen jaar nog eens door, is mijn antwoord. Dan merk je in mijn schrijven dat het met pieken en dalen is geweest dit jaar. En er waren diepen dalen bij kan ik wel vertellen.
Maar hoe diep ook? We zijn er uit geklommen en zijn nu waar we zijn. Nadenkend over het afgelopen jaar.
Het is echt een topjaar geweest? Ballonvaart gemaakt. Veel gecrewd, mooie foto's gemaakt. De schoonheid der dingen mogen ervaren. Liefde van mensen ervaren. Bemoedigingen gekregen op momenten dat ik het niet verwachte. Dingen ondernomen waarvan ik niet wist dat ik dat ook kon. Veel geschreven. Veel nagedacht. Veel gezegd, en daarmee te weinig m'n mond gehouden. EN nog altijd is mijn vrouw bij mij. En je kids dan? Mijn kinderen? Wat zal ik daarvan zeggen? Soms zijn ze heel blij met me geweest en op andere momenten konden ze me wel schieten. En waar is dat niet zo?!
Ik word zo langzaam aan zelfs een beetje weemoedig van het schrijven. Want het gaat van heel positief naar negatief. Van heel mooi naar iets minder fraai. Van heel hoog naar heel laag. Daar kan mijn hoofd, of beter mijn hersenpan niet zo goed tegen. Want waarom moet tegenover elk positief ding ook iets negatiefs staan? Kan er niets moois gebeuren zonder dat het ingehaald wordt door een negatief gebeuren? Ik ben daarmee ook niet tevreden over deze blog. Ik wilde heel ergens anders over schrijven maar dit is eruit gekomen. Ik wilde alleen het positieve benoemen, maar voel het negatieve nu opkomen. Eigenlijk voel ik me een batterij bedenk ik me nu. Zo'n batterij die heel lang meegaat, maar zomaar opeens stopt. Er mee ophoudt omdat hij leeg is. Alleen nog maar een negatieve inhoud heeft. Niet langer gebruik kan maken van de positieve invloeden. Zo voel ik mij...
Ik wil nog niet leeg zijn dus ik denk maar gauw aan de super vakantie die we mochten meemaken in Duitsland. Denk aan het feit dat we weer een jaar gezond mochten doorkomen. Elke dag weer bij elkaar terug mochten komen. Wat een Zegen! Wat een Liefde.
En nu ik dit allemaal zo heb opgeschreven laadt mijn batterij ook weer op. Kan ik mijn licht weer laten schijnen. Ben ik weer blij geworden. Dit schrijven werkt dus echt therapeutisch. Wat heerlijk, ik hoop dat ik jullie ook weer positief heb kunnen maken. Kijk zelf ook eens terug in het afgelopen jaar. Wordt je dan blij? Of is het heel donker? Is het laatste het geval? Zoek een lichtje op! Want het is zo fijn om in het licht te leven, en niet in het donker.
Echter kent het top jaar ook een keerzijde. Want aan de buitenkant leek alles wel prima, maar schijn kan bedriegen. Sommige dingen moet je gewoon niet voorbij de voordeur laten gaan. Die moeten gewoon binnenshuis blijven. Hoe moeilijk dit ook kan zijn, toch is het verstandig om het te doen. Natuurlijk hulp erbij zoeken is geen probleem, maar ga het niet aan de grote klok hangen. Je hoeft niet iedereen deelgenoot te maken van alles wat je meemaakt. Zijn er dan zoveel dingen gebeurd die niet naar buiten hoeven komen? Hoor ik jullie nu vragen. Ach lees de blogs van het afgelopen jaar nog eens door, is mijn antwoord. Dan merk je in mijn schrijven dat het met pieken en dalen is geweest dit jaar. En er waren diepen dalen bij kan ik wel vertellen.
Maar hoe diep ook? We zijn er uit geklommen en zijn nu waar we zijn. Nadenkend over het afgelopen jaar.
Het is echt een topjaar geweest? Ballonvaart gemaakt. Veel gecrewd, mooie foto's gemaakt. De schoonheid der dingen mogen ervaren. Liefde van mensen ervaren. Bemoedigingen gekregen op momenten dat ik het niet verwachte. Dingen ondernomen waarvan ik niet wist dat ik dat ook kon. Veel geschreven. Veel nagedacht. Veel gezegd, en daarmee te weinig m'n mond gehouden. EN nog altijd is mijn vrouw bij mij. En je kids dan? Mijn kinderen? Wat zal ik daarvan zeggen? Soms zijn ze heel blij met me geweest en op andere momenten konden ze me wel schieten. En waar is dat niet zo?!
Ik word zo langzaam aan zelfs een beetje weemoedig van het schrijven. Want het gaat van heel positief naar negatief. Van heel mooi naar iets minder fraai. Van heel hoog naar heel laag. Daar kan mijn hoofd, of beter mijn hersenpan niet zo goed tegen. Want waarom moet tegenover elk positief ding ook iets negatiefs staan? Kan er niets moois gebeuren zonder dat het ingehaald wordt door een negatief gebeuren? Ik ben daarmee ook niet tevreden over deze blog. Ik wilde heel ergens anders over schrijven maar dit is eruit gekomen. Ik wilde alleen het positieve benoemen, maar voel het negatieve nu opkomen. Eigenlijk voel ik me een batterij bedenk ik me nu. Zo'n batterij die heel lang meegaat, maar zomaar opeens stopt. Er mee ophoudt omdat hij leeg is. Alleen nog maar een negatieve inhoud heeft. Niet langer gebruik kan maken van de positieve invloeden. Zo voel ik mij...
Ik wil nog niet leeg zijn dus ik denk maar gauw aan de super vakantie die we mochten meemaken in Duitsland. Denk aan het feit dat we weer een jaar gezond mochten doorkomen. Elke dag weer bij elkaar terug mochten komen. Wat een Zegen! Wat een Liefde.
En nu ik dit allemaal zo heb opgeschreven laadt mijn batterij ook weer op. Kan ik mijn licht weer laten schijnen. Ben ik weer blij geworden. Dit schrijven werkt dus echt therapeutisch. Wat heerlijk, ik hoop dat ik jullie ook weer positief heb kunnen maken. Kijk zelf ook eens terug in het afgelopen jaar. Wordt je dan blij? Of is het heel donker? Is het laatste het geval? Zoek een lichtje op! Want het is zo fijn om in het licht te leven, en niet in het donker.
Reacties
Een reactie posten