Als mensen mij gaan vragen wat ik dit weekend heb gedaan, dan kan ik met een gerust hart zeggen, niet zoveel. Maar zal ik er dan bij zeggen, ik heb wel een heleboel geleerd. Ik heb geleerd dat ik kinderen heb die groot worden. Die zelfstandig aan het worden zijn, en dat ik kinderen heb die laten zien wat er mogelijk is als je je eigen plan trekt. Tevens heb ik eindelijk in de gaten gekregen dat één van mijn dochter wel heel erg veel op mij lijkt. Het arme kind, moet er alleen zelf nog aan wennen. Ik heb meer medelijden met mijn vrouw dan met mezelf, want nog een mij erbij lijkt me zeer moeilijk te handelen. Voor mij betekend het alleen maar dat ik meerdere malen met mezelf geconfronteerd ga worden. Ook niet altijd leuk, maar het geeft wel leer momenten. Bovendien zal ik nu misschien in gaan zien wat ik vroeger allemaal fout heb gedaan. En misschien kan ik m'n dochter behoeden voor het maken van dezelfde fouten die ik heb gemaakt.
Eerlijk is eerlijk, ik heb het nooit zo willen zien dat één van de kinderen op mij zo lijken, maar door het programma wat we nu volgen op de tv zie ik steeds meer dingen van mijzelf terug komen bij ze. Het meeste dan bij de één na jongste, maar ook bij de anderen zijn er trekjes die ik best herken. Probleem met ons ADHD-ers is dat we nooit zullen erkennen dat we een probleem hebben. Want we herkennen het probleem niet. We zien het meer als een zegen dan dat het ons in de weg zit. Dat een andere er vervolgens last van heeft, dat doet ons niets. Dat een ander op z'n tenen moet lopen om ons bij te benen, is niet ons probleem en dus gaan we door. Juist deze trekjes, ik denk dat ik met wat er hulp ze grotendeels kwijt ben, herken ik. Misschien zijn ze juist wel de basis voor onze woordenwisselingen. Voor onze troubels onderling. Want het ene moment kunnen we elkaar niet luchten, terwijl we het volgende moment lachen, gieren brullen met elkaar.
Het steekt me wel nu ik het zo op papier zet. Het is confronterend om iemand te hebben die op je lijkt en je terug laat kijken. Ook is het confronterend om te zien dat je kinderen je voorbij groeien in het lak hebben aan anderen. Maar ik zie ook dat ze er ook nog wel moeite mee hebben, en dus maar dingen gaan doen die wij niet zouden doen. Dat ze vervolgens wel weer delen doet mijn vaderhart goed. Weet je eigenlijk is het helemaal niet zo erg dat mijn kinderen zijn zoals ze zijn. Juist omdat ze zijn zoals ze zijn, kunnen wij zijn zoals we zijn en kunnen we doen wat we doen. Natuurlijk ze doen me wel eens zeer. En ik ben ook niet altijd even de de makkelijkste naar hen toe, maar we zijn de laatste tijd wel meer en gezin.
Wij gaan dus nog maar even door met het elkaar in de haren zitten, om vervolgens elkaar liefdevol in de armen te vliegen. Ze laat me zien dat ik het nog lang niet zo gek heb gedaan. Is dit nu een loflied op dit meisje? Neeh het is wat mij betreft een eye-opener voor mensen die zeggen dat geen van de kinderen op hen lijkt. Bovendien wil ik kenbaar maken dat ik verre van perfect ben en dat ik het de laatste tijd best wel moeilijk heb gevonden dat ze zo op me lijkt. Maar ik krijg er al meer vrede mee, alleen moet ik er nu nog voor zorgen dat ze me ook weer aardig vind, in plaats van de ouwe zeur. Ik ga dus nu ook maar gauw weer stoppen, misschien kan ik namelijk nog iets doen waardoor ze dit eerder vind.
Oh een nabrander.... Mocht je dit herkennen? Probeer het dan niet te negeren zoals ik deed, maar accepteer het en geniet van de momenten samen.
Eerlijk is eerlijk, ik heb het nooit zo willen zien dat één van de kinderen op mij zo lijken, maar door het programma wat we nu volgen op de tv zie ik steeds meer dingen van mijzelf terug komen bij ze. Het meeste dan bij de één na jongste, maar ook bij de anderen zijn er trekjes die ik best herken. Probleem met ons ADHD-ers is dat we nooit zullen erkennen dat we een probleem hebben. Want we herkennen het probleem niet. We zien het meer als een zegen dan dat het ons in de weg zit. Dat een andere er vervolgens last van heeft, dat doet ons niets. Dat een ander op z'n tenen moet lopen om ons bij te benen, is niet ons probleem en dus gaan we door. Juist deze trekjes, ik denk dat ik met wat er hulp ze grotendeels kwijt ben, herken ik. Misschien zijn ze juist wel de basis voor onze woordenwisselingen. Voor onze troubels onderling. Want het ene moment kunnen we elkaar niet luchten, terwijl we het volgende moment lachen, gieren brullen met elkaar.
Het steekt me wel nu ik het zo op papier zet. Het is confronterend om iemand te hebben die op je lijkt en je terug laat kijken. Ook is het confronterend om te zien dat je kinderen je voorbij groeien in het lak hebben aan anderen. Maar ik zie ook dat ze er ook nog wel moeite mee hebben, en dus maar dingen gaan doen die wij niet zouden doen. Dat ze vervolgens wel weer delen doet mijn vaderhart goed. Weet je eigenlijk is het helemaal niet zo erg dat mijn kinderen zijn zoals ze zijn. Juist omdat ze zijn zoals ze zijn, kunnen wij zijn zoals we zijn en kunnen we doen wat we doen. Natuurlijk ze doen me wel eens zeer. En ik ben ook niet altijd even de de makkelijkste naar hen toe, maar we zijn de laatste tijd wel meer en gezin.
Wij gaan dus nog maar even door met het elkaar in de haren zitten, om vervolgens elkaar liefdevol in de armen te vliegen. Ze laat me zien dat ik het nog lang niet zo gek heb gedaan. Is dit nu een loflied op dit meisje? Neeh het is wat mij betreft een eye-opener voor mensen die zeggen dat geen van de kinderen op hen lijkt. Bovendien wil ik kenbaar maken dat ik verre van perfect ben en dat ik het de laatste tijd best wel moeilijk heb gevonden dat ze zo op me lijkt. Maar ik krijg er al meer vrede mee, alleen moet ik er nu nog voor zorgen dat ze me ook weer aardig vind, in plaats van de ouwe zeur. Ik ga dus nu ook maar gauw weer stoppen, misschien kan ik namelijk nog iets doen waardoor ze dit eerder vind.
Oh een nabrander.... Mocht je dit herkennen? Probeer het dan niet te negeren zoals ik deed, maar accepteer het en geniet van de momenten samen.
Reacties
Een reactie posten