Mijn columns en gedachten

Mijn hoofd is een chaos. Er komt niets tot stand en ik heb geen idee wat ik moet  doen. En dus ga ik maar schrijven. Schrijven over de chaos en over de druk die dit veroorzaakt. Immers er komt niet uit mijn handen en daardoor ben ik een hele dure voor mijn baas. Niet dat die zich daar iets van aantrekt, maar toch ik ben nu een hele dure. Toen ik vanmorgen opstond wist ik al dat ik een probleem had, en daar baalde ik direct van. Tja en als dat gebeurd dan is mijn dag al voor een deel verpest. Dan weet ik gewoon dat het helemaal niets word. Ken je dat? Dat je bij het opstaan al weet dat het een baaldag gaat zijn, worden? Of heb je alleen maar dagen dat het goed gaat? Doe mij er dan een paar. Maar goed ik moet wel door dus ik ben gewoon begonnen op mijn werk. Dat is als ik thuiswerk zoals vandaag de slaapkamer uit en rechtdoor. En ook daar op de kamer ging het natuurlijk mis. De dienst telefoon was uit. Echt uit, uit! Dus oplaadsnoer aan de stekker in het stopcontact, en hop dat de te...

  De stoel Toen ik vanmorgen weer in de auto onderweg naar het werk was, heb ik mij weer verbaast hoe mooi de wereld kan zijn als de mist niet perse over de weg hangt. Tussen huis en Zwolle zag ik machtig mooie dingen, maar op de brug over de IJssel werd ik weggeblazen. Zo jammer dat je op zulke momenten geencamera bij je hebt, en niet de mogelijkheid hebt om je auto stil te zetten. Want dit was echt spectaculair. Wolken van mist hangend over het water, net na de brug. Opklimmend omdat ze oplossen en daardoor het water en de rest niet zichtbaar, maar wel de hogere dingen. Maar met name het wolken principe wat je zag. Ongelofelijk. Normaal zie je dat alleen op afstand of als je in het vliegtuig zit. Maar nu naast mij. En dat neem je dan allemaal op als je daar in 2 á 3 seconden voorbij rijdt en ook nog moet opletten hoe je mede weggebruikers zich gedragen. Ik was echt onder de indruk. Ik neem dit weer mee in mijn gedachten en zal vanavond als ik thuis in de stoel ga liggen hier vast...

Vanavond bij tafel lazen we een overdenking over de toekomst en wat er van ons als christen in deze wereld verwacht mag worden. Alsmede hoe jezelf positief kunt latenmerken dat je op bepaalde vlakken anders denkt, en dingen soms ook anders doet. Deze overdenking was n.a.v. een foto van een bushokje.  Het beeld wat gebruikt werd was me volkomen duidelijk, maar de beeldspraak bleef hangen. En na het eten toen de afwas gedaan en ik even in de stoel had gelegen speelde deze beeldspraak nog steeds. En ik heb vervolgens gespeeld met de mogelijkheden van het internet, en kreeg een heel mooi beeld voorgeschoteld. En het idee wat ik hierbij kreeg wil ik jullie niet onthouden. Soms als je aan het lopen bent, en de duisternis valt in, kan het gebeuren dat je in de verte een bushokje ziet wat hel verlicht is. En je hartje springt toch even op. Want dat betekend dat je even kunt rusten. Even mag bijkomen van de wandeling en van het voortslepen van de voeten. Even kunt zitten terwijl het niet do...

Toen ik aan het grasduinen was in mijn eigen bestanden kwam ik onderstaande tegen. Ik wil dit heel graag met jullie delen. Het is voor sommigen heel erg moeilijk en zwaar, terwijl anderen juist heel goed kunnen helpen als je hier last van hebt. Angst is pijn die diep van binnen zit  Is een pijn die niemand ziet Is die pijn, waardoor je op een ander vit Is de pijn waardoor je keuzes aan anderen liet Angst voor de reactie van anderen Die je bang maken om te veranderen Angst die achter gesloten deuren blijft Waardoor je in die situaties overdrijft Angst is soms heel klein Kan overdreven zijn Angst zou bespreekbaar moeten worden Maar bestaat vaak uit onoverkoombare horden Angst levert pijn en verdriet Waardoor je het leven niet meer ziet Angst Is datgene waar ik voor ben het bangst Angst is te genezen Als anderen je kunnen lezen Angst kun je mee leven Als je anderen toelaat in je leven Angst, Vangst Jezus laat je zien, Dat ook dat ook jij Zijn liefde verdient Angstig of niet, Hij ziet ...

Ik heb het in eerdere geschriften al gesproken over wat de eindeloze autostroom die mij tegemoet komt elke keer 's ochtends vroeg met mijn gedachten doet. En ik moet bekennen het blijft ook zo. Ook nu nog, terwijl ik allang weer thuis ben. Het blijft als ik er aan denk een stroom van gedachten in mijn hoofd opwekken. Of beter gezegd, ik zie de eindeloze stroom met autolichten voor mij, en zie direct ook al mijn gedachten gaan. Een eindeloze stroom die nooit lijkt op te houden. Altijd gaat dat koppie maar door, en pas als ik ga slapen wil ze stoppen. En als dat niet direct gebeurd dan lig ik de halve nacht wakker. En nadien, ook al heb ik maar 3u geslapen heb ik geen idee meer waar ik allemaal mee bezig ben geweest. Ik kan het je echt niet vertellen. Alleen die momenten zoals deze blijven bewaard. En zelfs voor de meeste geschreven epistels kan ik je niet meer vertellen waar ik over heb geschreven. Pas als ik het weerheb terug gelezen weet ik weer waarom en hoe. Eerder weet ik het e...

Ik heb eerder wel geprobeerd aan te geven hoe mijn blogs / columns ontstaan. Dat ik hier niet zoveel aan kan doen. Ze komen en blijven hangen of ze komen en verdwijnen bijna net zo snel als dat de gedachten erover gaan. Deze keer wil mijn ervaring vanuit de auto er maar weer eens bij halen. Net als de vorige keer was ik weer op weg naar mijn werk. Normaal gesproken is het best wel druk om mij heen dan. Maar vanmorgen was het anders. Kan er niet de vinger opleggen. Zoals iedere chauffeur doet, kijk je om de zoveel tijd eens in je binnenspiegel. Gewoon om te zien wat er achter je gebeurd. Zo ook vanmorgen. Ik keek in de betreffende spiegel en zag een zwart gat. Geen enkele autolamp achter mij was er te zien. Er was gewoon een zwart, donker, lege ruimte. En toen gebeurde het weer met mijn gedachten. Opeens was daar de vergelijking met achterom kijken. Terug kijken naar het verleden. Ik dacht op dat moment zo het er zo uit zien als je je verleden hebt gewist? Als je niets meer weet van hoe...

  Mijn, neeh ik moet zeggen onze kinderen, verweten ons dat wij echt oud aan het worden waren. Geen idee meer wat het voorval was, maar ik was er niet van overtuigt dat dit het geval zou zijn. Want zeg nou zelf, 52 en 48 is niet oud toch? Al zeg ik er direct bij dat het heel betrekkelijk kan zijn, want er zijn mensen die niet zo oud worden. Vandaag in kerk nog weer mogen horen... Maar juist dat jullie zijn oud trof me. Want toen besefte ik mij dat ik dat ook zei tegen de leraren waar ik les van had. Maar nu ik zelf ouder ben, en zij nog steeds lesgeven, besef ik mij dat zij eigenlijk helemaal niet zo oud waren. Dat ze ook nog in de bloei van hun leven stonden, overigens waren er ook wel een paar oudere bij maar dat snapt de lezer ook wel. Maar naar mij de tijd vorderde na de uitspraak, ben ik bij mijzelf eens nagegaan ben ik oud? Of ben ik nog jong? Kan ik nog datgene doen wat ik graag wil? Doe ik nog datgene wat ik mijzelf had voorgenomen dat ik zou doen op deze leeftijd? En eerli...