Ik heb eerder wel geprobeerd aan te geven hoe mijn blogs / columns ontstaan. Dat ik hier niet zoveel aan kan doen. Ze komen en blijven hangen of ze komen en verdwijnen bijna net zo snel als dat de gedachten erover gaan. Deze keer wil mijn ervaring vanuit de auto er maar weer eens bij halen. Net als de vorige keer was ik weer op weg naar mijn werk. Normaal gesproken is het best wel druk om mij heen dan. Maar vanmorgen was het anders. Kan er niet de vinger opleggen. Zoals iedere chauffeur doet, kijk je om de zoveel tijd eens in je binnenspiegel. Gewoon om te zien wat er achter je gebeurd. Zo ook vanmorgen. Ik keek in de betreffende spiegel en zag een zwart gat. Geen enkele autolamp achter mij was er te zien. Er was gewoon een zwart, donker, lege ruimte. En toen gebeurde het weer met mijn gedachten. Opeens was daar de vergelijking met achterom kijken. Terug kijken naar het verleden. Ik dacht op dat moment zo het er zo uit zien als je je verleden hebt gewist? Als je niets meer weet van hoe het was? Zou het er zo uit zien als je geen weet meer hebt van wat je allemaal mee gemaakt hebt? Eén grote lege ruimte? Zou het zo zijn?
Even snel als deze gedachten opkwamen, doemde er een stel lichten in de verte op. Waarbij mijn hersenen direct schakelden naar, na heel lang nadenken doemt er toch een lichtpuntje, een herkenningspuntje op. Het is nog niet verloren. Er is nog hoop. We leven niet in een lege ruimte, er is iets gebeurd. Maar wat?
Naar mate de lampen dichterbij kwamen, kwamen er ook meerdere lampen. En omdat dit gebeurde werd ook steeds duidelijker wat voor soort auto het was. Werd duidelijk of het een personenauto, of bedrijfsbusje was. Werd duidelijk of er één of meerdere personen in de auto zaten. Ondanks dat het nog steeds donker was werd dit allemaal steeds duidelijker.
De herinneringen aan vroeger ze zijn er nog, schreeuwde mijn verstand. Ze zijn niet weg. We weten nog een heleboel. We herkennen weer een heleboel wat we hebben gedaan. Ik was gewoon even niet voor je aan het werk, zei mijn hersenpan. Ik dacht vervolgens is dat zo? Was je niet aan het werk? Werkte je echt niet? Was ik niet gewoon zelf er toe in staat geweest om mijn gedachten gewoon helemaal leeg te laten zijn? Was het niet gewoon de aanblik in de spiegel die mij deed beseffen dat het soms heel erg moeilijk is om terug te denken aan de dingen van vroeger? Er naar mate de reis verder ging gingen mijn gedacht van het onderwerp af. Was het gewoon weer een ah, momentje.
Aan de andere kant van de vangrail bleven de auto's me ook maar tegemoet komen, dus de herinneringen zullen er altijd blijven zeiden mijn verstand en gedachten tegen elkaar. En zo reden wij verder. Ik heb er verder ook de hele dag niet meer aan gedacht tot zojuist. Ik wilde nog even kijken op de pc, voordat ik verder ga met de bouwdoos van de airbus helikopter. Ik luisterde naar Here With You (arkoestisch) van Tangerine, en was opeens even terug in de auto. Even terug naar de aanblik van het zwarte, lege gat achter mij. Om vervolgens mijn verhaal weer met jullie te delen.
Mijn gedachten kunnen dus leeg zijn. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen herinneringen heb. Ze zijn dan gewoon weggestopt. Even uitgeschakeld zeg. Of ik het nou leuk vind of niet, ze komen op termijn weer terug, maar ik hoef me er niet door te laten leiden. Ik kan ze gewoon hun gang laten gaan. En zo heel af en toe als het teveel dreigt te worden, dan kijk ik in de binnenspiegel en zie ik een zwart, leeg en donker gat. Want dat laat me even tot rust komen, zodat ik er weer een tijdje tegenaan kan.
Die auto ritjes op de donderdag zijn er dus schijnbaar niet alleen maar meer om naar het werk te gaan.
Reacties
Een reactie posten