Ik heb het in eerdere geschriften al gesproken over wat de eindeloze autostroom die mij tegemoet komt elke keer 's ochtends vroeg met mijn gedachten doet. En ik moet bekennen het blijft ook zo. Ook nu nog, terwijl ik allang weer thuis ben. Het blijft als ik er aan denk een stroom van gedachten in mijn hoofd opwekken. Of beter gezegd, ik zie de eindeloze stroom met autolichten voor mij, en zie direct ook al mijn gedachten gaan. Een eindeloze stroom die nooit lijkt op te houden. Altijd gaat dat koppie maar door, en pas als ik ga slapen wil ze stoppen. En als dat niet direct gebeurd dan lig ik de halve nacht wakker. En nadien, ook al heb ik maar 3u geslapen heb ik geen idee meer waar ik allemaal mee bezig ben geweest. Ik kan het je echt niet vertellen. Alleen die momenten zoals deze blijven bewaard. En zelfs voor de meeste geschreven epistels kan ik je niet meer vertellen waar ik over heb geschreven. Pas als ik het weerheb terug gelezen weet ik weer waarom en hoe. Eerder weet ik het echt niet. Dit vind ik een manco aan mijn gedachten. Maar ook aan mijn hersenen. Want hoe kun je nou vergeten waar je over schrijft? En hoe kun je wel steek woorden van je geschriften onthouden, maar niet direct waarover? Ik zou willen dat ik daar nog eens achter kom.
Neem nou de autostroom. Elke keer op mijn reis naar het werk. Of het nou maandag of donderdag is, het maakt niet uit. Als ik die rij met koplampen zie die me tegemoet komen, moet ik denken aan mijn gedachten die opkomen. Heel in de verre zie lichtpuntjes, en naar mate ze dichterbij komen wordt het steeds duidelijker wat het is. Auto of truck of toch een bus. Is het iets groots waar mijn brein zich mee bezig wil gaan houden? Of iets kleins? Ik weet het niet. En als het voorbij is, weet ik het helemaal niet meer. Dat brein van mij? Een zeef zou ik durven stellen. Of zou het normaal zijn? Heeft ieder mens dat? Kan iemand me dat vertellen? Als je het weet? Ik houd me aan bevolen.
Dat mijn brein goed functioneert blijkt wel aan de dingen die ik wel onthoud. En ook aan de mate van snelheid waarmee ik dingen onthoud. Dat zit wel goed, maar de gedachten? Die zou ik zo graag onthouden. Ik heb een bundel met gedichten uitgegeven, en ik denk dat wanneer ze me random hieruit een gedicht voor zouden lezen, ik geen idee meer heb dat het van mij is. Dat is zo bijzonder. Maar zoals al aangegeven ook zo frustrerend. Ik hoor Johannes de Heer muziek, en zing zo mee. Heb ik het een keer gehoord? Dan zing ik de volgende keer een redelijk aantal regels mee. Hoor ik het een tweede keer, dan zing ik nog meer mee. En na de derde keer, denk ik de meeste tekst te herkennen als ik de muziek hoor. Waarom dan niet met mijn eigen gedichten of schrijfsels? Ik blijf het ergerlijk vinden.
Maar nu ben ik een blog aan het typen over mijn ergernissen, terwijl ik eigenlijk de eindeloze stroom van auto's wilde gebruiken voor iets anders. Maar ja, u raad het al, ik heb geen idee meer waarover. Ook weer zo'n typisch voorbeeld. Ik zal de komende tijd wel steeds minder gedachten gaan hebben in de auto bedenk ik mij nu. Want het wordt steeds lichter, en straks zie al direct de auto's en niet eerste koplampen. Maar misschien geeft dat dan wel weer nieuwe inzichten over de manier waarop mijn brein werkt. Geen idee we gaan het zien. Van betreft vanmorgen; Ik zou willen dat elke dag zo zou kunnen beginnen. Wat een schitterende luchten, en wat een geweldig mooie zonsopkomst. Zo'n mooie rode bal die heel langzaam vanachter de horizon opkomt. En naar mate hij hoger komt zie je steeds meer van zijn ronding, en wordt de kleur steeds minder rood. Wel zie je opeens veel meer van de omgeving, en zie een boom opdoemen uit de ochtendmist. Zie je mist langzaam oplossen boven de bevroren slootjes. Zie je... Ik zie zoveel bijna net zoveel als mijn gedachten... Misschien is dat het wel. Misschien probeert mijn lijf, mijn gedachten, mij iets te vertellen. Maar ik zie nog niet wat... Overigens toen we aan het einde van de middag weer in de auto zaten, zag ik het proces in omgekeerde volgende. En ook dat was weer schitterend.
Ik houd maar niet op... De stroom blijft komen en de woorden gaan maar door. En ik mijn vingers vliegen heen en weer over mijn toetsenbordje. Niet met tien vingers, maar toch redelijk snel. Al moet ik daarbij net als mijn brein af en toe wel corrigeren. Dan moet ik eerst even de muis bewegen of middels backspace iets weghalen... Ach u weet hoe het is. Hoe gaat het met uw brein? Net als met de mijne? Of is de uwe wel rustig? Die van mij is al vanaf het begin bezig geweest met het bedenken wat voor titel en plaatje hierbij zouden moeten zitten... Weer drie typefouten hersteld. Ik houd ermee op en ga eerst maar eens slapen. Morgen is er een nieuwe dag om vermoeid te raken.
Reacties
Een reactie posten