Mijn columns en gedachten

Ik ben al weken op zoek naar het stuk waarin de tekst staat: "O mannen en vrouwen u Koning komt, komt in een wereld van ongeloof" Maar ik kan het niet vinden. Ik heb me suf gepeinsd. Me een ongeluk gezocht naar de tekst. Maar wat ik ook intoetste google was deze keer niet mijn beste vriend. Normaal vind ik het vrij snel als ik zoek, maar nu? Nu vond ik helemaal niets. En ik kan je verzekeren dat er bijna geen grotere frustratie is dan dat. Ken je dat? Iets zoeken maar niet kunnen vinden? De hele dagen houdt het je bezig. Je staat ermee op, gaat er mee slapen. Maar je vindt het niet. Je weet dat het er is, maar je kunt het niet vinden. Nog erger? Je weet dat het er moet zijn want je hebt het eerder gezien en in handen gehad, maar het is weg. Het is niet meer terug te vinden op de plek waar je dacht dat het was. Vervolgens ben je voor je omgeving niet te genieten. Alleen maar omdat je gefrustreerd bent vanwege iets dat je niet kunt vinden. Dit is zo verschrikkelijk ben ik nu ac...

Binnenkort is het dankdag. Volgens de website van de EO: Dankdag is een christelijke feestdag die in Nederland vooral door protestanten gevierd wordt. De volledige naam is: dankdag voor gewas en arbeid. Op dankdag danken ze voor de oogst, voor werk, voor inkomen. Voor mij persoonlijk een reflectie moment. Een moment waarop ik na wil nadenken over waar ben ik eigenlijk dankbaar voor. Dat ik dankbaar ben voor eten en drinken, gezondheid, werk klopt wel. Maar is dat alles om dankbaar voor te zijn? Ik denk eigenlijk van niet. Want er zijn zoveel meer dingen om dankbaar voor te zijn. In mijn geval vrouw en kinderen, ouders, schoonouders, vrienden. Mensen die iets aanbieden in tijden van nood. Er is zoveel meer om dankbaar voor te zijn. En juist daar wil ik bij nadenken tijdens dankdag. Dat ik dit ook ’s avonds in de kerk doe, is mijn persoonlijke beleving. Maar ik nodig je wel uit om mee na te denken over datgene waar je dankbaar voor bent. Want ben je wel dankbaar? Of is het allemaal g...

Omdat ik jullie het stukje wat geleid heeft tot onderstaande niet wil onthouden: Heb jij ook last van FOMO (Fear of Missing Out), de angst dat je dingen mist? Prediker heeft echt alles onderzocht en geprobeerd alles wat er tussen hemel en aarde is, te begrijpen. Maar wat levert het me werkelijk op, vraagt hij zich af. In onze angst om dingen te missen, om niet te bereiken wat we graag zouden willen, werken we soms heel hard om het toch voor elkaar te krijgen. Maar als je het dan voor elkaar gebokst hebt, ben je er soms niet eens echt blij mee. Welke dingen wil jij graag bereiken? Hoe hard moet je daarvoor werken? Vorige week werd ons bovenstaande gevraagd. De schrijver had hiervoor een stukje tekst gebruikt uit Prediker 1. Voornaamste geluid daar is dat het meeste wat de mens doet is het najagen van wind. Conclusie die vervolgens veel getrokken wordt is dat dit najagen van wind, dingen zijn die te hooggelegen / gegrepen zijn. Maar dat de mens het toch wil bereiken. Maar wat bereik je e...

Zondagavond en ik luister naar heerlijke muziek op Spotify. De jongste ligt op de bank onder een deken een Engels boek te lezen op haar telefoon. Alleen de standaard lampen branden, en ik heb net het boek waarin ik lees weggelegd. Het lukte me niet echt om aandachtig te lezen. En de muziek die klinkt werkt ook niet mee. Ze voert me terug naar de donkere herfst zondagen vroeger thuis. We waren twee keer naar de kerk geweest, en als we pech hadden was de tweede keer om half vijf 's middags geweest. Maar na het eten, wat vaak een broodje maaltijd was. Soms met zelf gemaakte bolletjes, maar meestal gewoon brood. Een gekookt ei erbij.... Ik merk dat wij nu nog steeds net zo eten op zondagavond. Maar nadien als ook de afwas klaar was, werd de pick-up aangezet. Luisterden wij naar koormuziek. Naar dezelfde muziek als nu klinkt uit de Ipad. Mama pakte een boek, en papa ging vaak even slapen. Soms speelden we eerst nog een spelletje, maar dat gebeurde niet zo heel vaak. En dan is er nog wel...

Iemand zei kort geleden tegen mij dat weer richting de tijd van de vallende blaadjes gingen. Direct daarbij zei deze persoon dat het dan waarschijnlijk niet alleen de blaadjes waren. Op dat moment deed het me niet zoveel ,want het is en was nog volop zomer maar een korte tijd later dacht ik terug aan deze opmerking en kwam hij dubbel binnen. Ik dacht toen ja jij zegt dat nu wel zo, maar weet je wel wat het doet met mensen die hiermee te maken hebben gehad? En kun je dit wel zomaar zo makkelijk zeggen? het greep me echt even aan. Nu is het niet wereld vreemd voor mij dit onderwerp, maar wel zwaar beladen. En ik denk dat ik ook niet de persoon ben om daar wat over te schrijven. Maar toch doe ik een poging. Ik zal deze blog ook voor plaatsing eerst laten lezen door iemand die het van zeer nabij heeft meegemaakt. Want die blaadjes die niet met naam genoemd werden zijn mensen die het in de periode daarvoor heel erg zwaar hebben gehad. Die waarschijnlijk al heel vaak om hulp hebben geroepen,...

Toen ik vanmorgen opstond had ik niet kunnen vermoeden dat het vandaag in mijn gedachten zou gaan over de mensen die ik mis. Mensen waarvan ik afscheid heb moeten nemen zonder dat ik er op voorbereid was. Nu ik hiermee begonnen ben te schrijven zit ik in de tuin bij mijn zwager en schoonzus. De binding met hen is super, en het is fijn om gewoon je eigen ding te kunnen doen, ook al ben je bij anderen thuis. De rest zit binnen en speelt een spel of leest, en ik zit heerlijk met mijn gedachten buiten. En juist nu komen de mensen die ik mis weer terug in mijn hoofd. Zondagsmorgens voordat wij naar de kerk gaan luister ik de laatste weken altijd een psalm. Deze deel ik in de familie app om vervolgens iedereen een fijne dag te wensen. Vanmorgen was het geen psalm maar een Johannes de Heer lied. En daardoor kwamen er namen in mijn gedachten. Namen van mensen die ik nu zoveel zou willen vragen. Of waar ik eigenlijk gewoon een gesprek mee zou willen voeren. Ken je dat? Van die momenten waarbij ...

Soms als ik het allemaal even iet zie gebeuren, dan zet ik het raam van de studeerkamer open en ga ik met mijn hoofd op mijn armen naar buiten liggen kijken. Gewoon even alles de revue laten passeren om daarna te genieten van alle geluiden die tot mij komen. Geluiden van vogels, van de wind die door de toppen van de bomen gaat, van auto's die voorbij rijden. Geluiden van een radio die op een werkplek aan staat, geluiden die vanaf de bouwplaatsen komen. Het zijn er zoveel. En als je dan op deze manier luistert dan hoor je echt veel hoor. Maar je moet wel alle andere dingen loslaten. Je moet niet bezig zijn met werk of thuis, want dan ben je niet ontspannen. Al die geluiden heb ik vanmorgen ook weer gehoord. Althans? Ik vraag me nu af of ik de auto's wel gehoord heb. Volgens mij waren die er even niet. Maar na 5 minuten kan ik weer verder. Verder met de werkzaamheden, verder met de dag en de dingen die ik moet doen. Het is zo fijn om rustpunten in het leven gekregen hebben. Om so...