Mijn columns en gedachten

Verkiezingen... Jij en ik gaan naar de stembus, in het lokaal of sporthal, gemeentehuis, ouderen centrum, om het mega grote papier met 1 rood gemaakt rondje te laten vallen in een gleuf. De papier valt op de overige papieren die hier al in liggen. En we gaan we terug naar ons eigen leven. Want het enige wat we komen doen is dat vakje kleuren. We hebben geen aandacht voor onze omgeving waar we heen gegaan zijn om te kleuren. We hebben geen idee of het een sporthal is die gaat worden afgebroken. Of het verzorgingstehuis moet sluiten vanwege personeelsgebrek. Nee we denken alleen aan ons zelf. Want wij gaan kleuren, en kleur bekennen. Zijn alleen maar bezig met het feit wie er wel en wie er niet op het pluche mag gaan plaats nemen.  Nu gaan we weer naar huis. Terug naar ons eigen stekkie en laten we ons verder informeren over wat een ander allemaal gestemd heeft. Denken we niet meer aan de mensen die we zagen in het stemlokaal. Hebben we geen enkel oog meer voor de ouderen die ons aan...

Wat is dat toch met ouder worden? Ik merk dat er steeds meer dingen uit mijn jeugd naar boven komen en meestal word ik daar erg blij van. Er zijn ook moment dat er iets terugkomt dat ik denk, nou dat was ik liever vergeten. Maar gelukkig zijn die er niet zoveel. Het zijn veelal dingen waarvan ik eigenlijk een klein beetje was vergeten hoe het was. Vandaag waren er ook weer van die momenten. Zoals zo vaak op zondag wordt er nadat we thuis uit de kerk muziek opgezet. Meestal is dit omdat we dan met z'n tweeën in de kamer zitten, maar vandaag was het omdat ik er zin aan had. En dan grijp ik toch terug op de muziek uit mijn jeugd. Dan ga ik toch echt terug naar het massale samen zingen van psalmen oude stijl. Ik ben dan weer een beetje terug in Winsum, terug bij de familie op zondag als we samen zongen. Terug in de Obergumer kerk. Hard zingen samen met meneer Timmerman. Niet schreeuwen, maar gewoon goed je stem gebruiken. Samen boven de gemeente uit. Ik heb er altijd van genoten. Zelfs...

Nu het zo grijs en mistroostig is geworden ben ik het zelf opeens ook. Heb moeite om uit mijn bed te komen, het is immers zo donker. De kamer is donker en kil als je 's morgens beneden komt. Mensen die je tegenkomt op straat lopen met het gezicht naar beneden omdat de regen hen anders in het gezicht slaat. Neeh d'r is even niks meer aan. En juist dat slaat terug op mijn gemoed. Daar waar alles helemaal goed leek toen de zon volop scheen, daar lijkt nu alles negatief. Het loopt gewoon niet meer zeg maar. Mijn vorige blogs waren een tweetal gedichten, en ik denk dat ik er nu met dit stukje vooraf nog één aan toevoeg. De herfst, Blaadjes vallen, En de mensen worden vervelend. Ze vinden het niet leuk meer, Er niets aan dat donkere zeggen ze Geef ons maar licht zeggen ze. De herfst, De dieren gaan zoeken, zich voorbereiden op de winter Ze zoeken een voorraad bij elkaar Beukennootjes, kastanjes, eikels Zodat ze straks in het donker er niet meer uit hoeven Zij snappen het wel. De herf...

Hij wordt wakker en staat aan Staat op en is reeds weer moe Zijn gedachten laten hem niet los Die komen en die gaan, meestal eindigen ze met: Heb ik het wel goed gedaan? Overdag doet hij zijn werk Maar staat telkens aan Bij alles wat hij doet denkt hij na Als dit, dan dat Komt het wel goed? Zijn gedachten laten hem ook hier niet los. En 's avond bij het thuis op de bank zitten? Dan komt alles van de dag nogmaals langs Dan is er nog steeds geen ontspanning en rust Dan plagen nog zijn gedachten hem. Heb ik dit en dat wel goed gedaan Wat als ik nou... Eindelijk eindelijk is er dan het bed, Maar voor het slapen gaan, Dan nog een keertje komen ze Die gedachten over de dag En meestal, vlak voor dat hij slaapt: Heb ik het wel goed gedaan? Och jij arme denker, Wat ben je mooi, maar zo vermoeid Wat ben je knap, maar zo verwarrend Wat weet je veel, maar waarom doe je niets? Ach denker, soms is het leven zoveel makkelijker als je los kunt laten

 De wandelaar Hij loopt daar Linkerbeen, rechterbeen Daar gaat weer een paar meter heen Alleen maar stap, stap , stap Niemand bij hem in de buurt Alleen de vogels in de lucht Een koe in de wei En een schaap, maar die komt ook niet dichterbij De wandelaar Wind door zijn haren Geluid als van de zee in zijn oren Niets anders dan natuurgeluiden horen Dat werkt voor, de wandelaar De wandelaar Hij gaat maar door Rechterbeen, linkerbeen Waar gaat dat toch telkens heen? Stap, stap, stap Hij is nog steeds alleen Niemand om hem heen Af en toe een groet van nog zo één Een wandelaar Ik stop Maar hij gaat door Wandelend heel zijn wereld door De wandelaar 'k Laat hem nu alleen

Nog 3 dagen werken en een dag op werkbezoek en dan is het zover, vakantie. Geen werk, geen verplichtingen en doen waar je zin aan hebt. Als ik echter denk aan datgene wat hiervoor nog allemaal moet gebeuren, dan word het me bang te moede. Want we hebben nog geen idee wat we allemaal gaan doen. Alleen het feit dat we een camper hebben, en naar Frankrijk gaan ligt vast. Wat we precies na die week daar gaan doen? We hebben nog geen idee. We hebben al wel heel veel besproken, maar nog niets vast gelegd. Nu ben je met een camper wel heerlijk mobiel, maar toch... Een paar dagen een uitval basis hebben om vakantie te vieren is toch ook wel lekker. Dit zwaard van Damocles hangt al weken boven ons hoofd, maar we ondernemen geen van beide echt actie om dit te gaan oplossen. We moeten net als met de kleding en andere dingen er echt even voor gaan zitten. Want nu is het net als met het lied wat vanmiddag in mijn hoofd zat: "Zomaar te gaan met een stok in je hand, zonder te weten wat je zult e...

 In mijn gedachten ben ik al heel erg ver met deze blog, maar nu ik er aan wil beginnen heb ik helemaal niets meer in gedachten. Heb ik zoals zo vaak helemaal niets om over te schrijven, en dat terwijl er zoveel om ons heen gebeurd. Iets met plastic en geld, iets met stikstof, boeren, politici en ga zo maar door. Maar dat is niet mijn stiel van van schrijven. Neeh het moet gaan over mijzelf of wat mij bezighoudt. Grrrrrr hier kan ik niet tegen. Dit is net zoiets als het resultaat van het papa helpen met de lekkerij in zijn vogelhok.  Mijn jongste broer heeft een mooi nieuw dak op de volière gelegd. Het oude was af en eerlijk is eerlijk hij heeft dit goed gedaan. Echter blijkt er nu met de regen een beetje lekkerij te zijn bij de toegangsdeur. Hier drupt het hard en als het zo blijft dan gat het ten koste van de deur. Mijn vader belt hem op om te vragen of hij dit wil komen repareren want hij wil zijn deur graag behouden. Broertje komt gaat aan de slag, maar ziet het even niet ...