Nog 3 dagen werken en een dag op werkbezoek en dan is het zover, vakantie. Geen werk, geen verplichtingen en doen waar je zin aan hebt. Als ik echter denk aan datgene wat hiervoor nog allemaal moet gebeuren, dan word het me bang te moede. Want we hebben nog geen idee wat we allemaal gaan doen. Alleen het feit dat we een camper hebben, en naar Frankrijk gaan ligt vast. Wat we precies na die week daar gaan doen? We hebben nog geen idee. We hebben al wel heel veel besproken, maar nog niets vast gelegd. Nu ben je met een camper wel heerlijk mobiel, maar toch... Een paar dagen een uitval basis hebben om vakantie te vieren is toch ook wel lekker.
Dit zwaard van Damocles hangt al weken boven ons hoofd, maar we ondernemen geen van beide echt actie om dit te gaan oplossen. We moeten net als met de kleding en andere dingen er echt even voor gaan zitten. Want nu is het net als met het lied wat vanmiddag in mijn hoofd zat: "Zomaar te gaan met een stok in je hand, zonder te weten wat je zult eten. ZO maar te gaan met een stok in je had, eindeloos ver is het beloofde land"
Nu was het vanmiddag zeker zo dat ik wist waar het beloofde land, de auto, was. Maar ik had geen enkel idee hoelang we er nog over zouden doen. Het wandelpad was onverhard, had gaten en als je niet oplette dan liep je zomaar in een droogte scheur en verzwikte je je enkel. Maar mooi was het zeker wel. Met een beetje fantasie, leek het op het beloofde land. We hebben het overleeft en hebben mooie dingen gezien en geplukt. We hebben onze gedachten even iet bij de vakantie gehad, we hebben samen gewoon even genoten van de dingen die ons werden geschonken.
Vakantie is ook een moment van loslaten. Niet alleen het werk, maar ook thuis. Vakantie is de deur uitgaan en alles laten voor wat het is en genieten van alle mooie dingen die ons gegeven worden als we niet thuis zijn. Vakantie is ook even alle sores die er is vergeten. Is alleen maar denken aan positieve dingen. Alle negativiteit weg doen, even een paar weken als een struisvogel je kop in het zand steken. En eerlijk gezegd ben ik daar wel aan toe. Mijn emmertje dreigt te vol te geraken, er moet even een gat in geboord worden. Moeten even wat tuintje besproeien zodat ik er straks weer tegen kan.
Vakantie... We gaan straks weer als een gek tegen mekaar in door te vragen of dit en dat en zus en zo allemaal mee is. Of we nu links of rechts af moeten, en of we nu wel of niet dit en dat hadden moeten meenemen. Enne kunnen we niet nog even daar en daar langs? Dat is het begin van onze vakantie. En als we dan op de plaats van bestemming zijn aangekomen, dan laten we opeens alles los en vergeten we even hoe het ook allemaal weer thuis was. Dat is vakantie.
Zijn we er allemaal aan toe? Vast en zeker, hebben we er zin aan? Honderd procent. Maar ik merk ook dat ik me schuldig voel naar mijn omgeving. Wij gaan weg terwijl jij zo hard moet vechten. Wij gaan weg, terwijl jij zo hard moet knokken om jezelf te blijven. Ik probeer er niet aan te denken, maar ik voel het wel. En dit gevoel maakt me een beetje somber om met vakantie gaan. Wat dat betreft hoop ik eigenlijk dat er in mijn omgeving veel gaan zijn die met de woorden van Ramses uit voeten gaan kunnen:
Voor degene met de dichtbeslagen ramen
Voor degene die dacht dat-ie alleen was
Moet nu weten, we zijn allemaal samen
Voor degene met `t dichtgeslagen boek
Voor degene met de snel vergeten namen
Voor degene die `t vruchteloze zoeken
Moet nu weten, we zijn allemaal samen
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder (Niet zonder ons)
Ik wens desondanks dit alles iedereen een fijne vakantie en hoop jullie allemaal nadien weer terug te zien.
Reacties
Een reactie posten