Wat is dat toch met ouder worden? Ik merk dat er steeds meer dingen uit mijn jeugd naar boven komen en meestal word ik daar erg blij van. Er zijn ook moment dat er iets terugkomt dat ik denk, nou dat was ik liever vergeten. Maar gelukkig zijn die er niet zoveel. Het zijn veelal dingen waarvan ik eigenlijk een klein beetje was vergeten hoe het was.
Vandaag waren er ook weer van die momenten. Zoals zo vaak op zondag wordt er nadat we thuis uit de kerk muziek opgezet. Meestal is dit omdat we dan met z'n tweeën in de kamer zitten, maar vandaag was het omdat ik er zin aan had. En dan grijp ik toch terug op de muziek uit mijn jeugd. Dan ga ik toch echt terug naar het massale samen zingen van psalmen oude stijl. Ik ben dan weer een beetje terug in Winsum, terug bij de familie op zondag als we samen zongen. Terug in de Obergumer kerk. Hard zingen samen met meneer Timmerman. Niet schreeuwen, maar gewoon goed je stem gebruiken. Samen boven de gemeente uit. Ik heb er altijd van genoten. Zelfs toen al vond ik het heerlijk om deze woorden van troost te zingen. Woorden die me genegenheid geven.
Deze zelfde woorden begin ik soms zo maar onverwacht te zingen als ik in de keuken bezig ben. Of als ik thuis achter mijn werkplek zit. Meestal krijg ik nadien een vervelend bericht, maar het gebeurd ook dat ik er juist heel veel kracht van krijg. Kracht om door te gaan als er een klein beetje tegenslag is. Als ik even weer moedeloos wordt van de dingen die me overkomen. Als ik het even niet meer zie zitten. Deze oude woorden, want dat zijn het, brengen mij zoveel. Ik kan dat niet onder woorden brengen. Ik weet ook niet wat dat is. Dit heb ik ook met de liederen uit de bundel van Johannes de Heer. Als ik ze hoor dan moet ik mij echt inhouden om niet mee te brullen. Gewoon omdat het kan, niet omdat het moet.
Ik denk ook dat ik wanneer ik oud en vol van leven in het verzorgingshuis zit, met heel veel plezier luister naar de liederen van vroeger. Dat ik met heel veel liefde aan mijn verzorgers vraag om die oude muziek nog even op te zetten. Want die mag ik ja zo graag horen. En als mijn kinderen dan komen, beginnen over weet je nog dat papa's stem in de kerk heel hard kon? Weet je nog dat je daar soms verschrikkelijk van baalde?
Want dat is de andere kant van mijn liefde. Ik houd mij niet in. Ik zing voluit en daar zijn mijn kinderen niet altijd van gediend. Moest dat nou weer zo hard papa? Kon u het weer niet laten papa? Hoe vaak heb ik het nu gehoord? Geen idee, maar ik kan niet anders soms.
En soms, heel soms dan wordt het me teveel. Dan kan ik niet. Dan komt die wel bekende brok in mijn keel, en worden mijn ogen nat. Dan denk ik aan vroeger. Aan oma die het zo heerlijk vond om te zingen. Dan denk ik aan de mensen die mij zijn ontvallen. Maar als het dan over is? Dan kan het gebeuren dat ik nog meer kracht heb. Dat ik nog meer kan als anders.
Ik ben zo blij dat ik zingen kan. Ik ben zo blij dat ik zingen mag, zou het weer vaker moeten doen. Het zou zo moeten zijn dat ik buiten het fiets seizoen om kon zingen. Wat een vreugde zou dat zijn. Gelukkig kan ik nu ook zingen, en mag ik nu ook zingen op de momenten dat ik dat wil.
Weet je ik denk dat iedereen zo iets heeft. Ik denk dat iedereen bij het ouder worden terugdenkt aan de goede moment uit het leven van vroeger. En ik denk dat we daar allemaal een glimlach van op ons gezicht krijgen. Ik hoop nog heel lang te leven, en nog heel lang van muziek te mogen genieten. En stiekem, heel stiekem denk ik dat de meeste van jullie het heerlijk vinden om even weer mee te zingen met vroeger....
Reacties
Een reactie posten