Mijn columns en gedachten

Op één van mijn wandeltochten van de laatste tijd moest ik tijdens het wandelen op eens denken aan het feit dat de natuur ons eigenlijk in miniatuur voorhoud hoelang we nog moeten wachten voordat alles weer "normaal" wordt. Ergens ben ik dit wachten zat en anderzijds ook helemaal niet. Want nu kan ik doen en laten wat ik wil. Is er niemand die mij verteld dat iets niet kan of onmogelijk is, terwijl dat op kantoor wel zo is... Maar ik dwaal af van mijn eerste punt. De natuur als spiegelbeeld van onze verwachting. Heb je er wel eens op deze wijze over nagedacht? Of begin je daar nu net mee? En? Zie je al wat ik bedoel? Of denk je nu wat een druif, heb geen idee wat hij bedoeld! Nou ik zal een poging ondernemen Al lopende langs de verschillende bosjes, bomen, graslanden, aardappel velden zie ik dat er bij de ene boom al heel veel groen is, en bij het andere minder. Zie ik dat er op het ene grasland al best wel hoog gras staat en het ander niet. En over de aardappel velden kijken...

Geen idee wat dat is maar als er zich iets in mijn hoofd, beter gezegd in mijn hersenen, ontwikkeld dan moet ik eigenlijk direct gaan schrijven want anders ben ik het kwijt. Schijnbaar heeft dat iets te maken met de manier waarop mijn brein werkt. Elke keer bezig met iets nieuws, elke keer weer opnieuw een uitdaging zoeken. Kan heel vermoeiend zijn, maar ook heel fijn en uitdagend. Ja dit zijn de moment waarop ik blij kan zijn met mijn aan ADHD gelinkte brein. Maar hier wil ik nu helemaal niet over schrijven. Ik wil eigenlijk weer eens iets zeggen over de negativiteit die dit kleine landje met zijn 17 miljoen inwoners in de greep houdt. Die ervoor zorgt dat iedereen altijd iets op iemand heeft aan te merken. Die niet kan accepteren dat er mensen zijn die proberen iets voor een ander te doen. En ja dat gaat niet altijd zoals verwacht. Daar wil ik iets over zeggen, of beter schrijven. Want ik kan het niet verkroppen dat het wanneer iemand iets doet wat niet in het straatje van de ander p...

 Oh traantje klein en teer Jij daalde zo maar uit mijn ogen neer Na een droevig nieuwsbericht Verscheen jij op mijn gezicht Langzaam volgden er nog meer Want het bericht dat deed zo zeer Water stroomde van mijn gezicht Bij het horen van dit vreselijke bericht Water van verwarring, van verdriet Zoveel zeer doet mij dit verdriet Verder zullen we moeten gaan Er zal weer een ster extra aan de hemel staan Het zout op mijn gezicht Schittert in het zonlicht Zachtjes draagt de wind Het ballonnetje die jou vindt Ze draagt onze gedachten mee We zijn allemaal even heel erg stil De zon is weg, het is nu even kil Ik vind de woorden niet Waarschijnlijk komt het door mijn verdriet Bedankt, vaarwel Vaarwel!!

 Het stormt en regent dat een lieve lust is, en ik kijk ernaar en kan alleen maar denken dat het niet verstandig is om vandaag te gaan wandelen. Hetgeen betekend dat er in de reeks van aaneengesloten dagen wandelen vandaag een einde lijkt te gaan komen. En heel eerlijk gezegd baal ik daar best wel een beetje van. Ik ben er aan gewend geraakt. Het geeft je net dat half uurtje tot veertig minuten rust. Even geen kinderen en werk, even gewoon niets anders dan auto's, fietsers, wandelaars en de natuur om je heen. En als je met z'n tweeën gaat is het heerlijk om even de dingen te bespreken waar je die dag tegenaan gelopen bent. Of in ons geval nog even kijken of we voor de komende verbouwingen nog op dezelfde lijn zitten. En nu gaat het er op lijken dat ik dit vandaag niet kan doen. Jammer Maar is het wel helemaal eerlijk om het jammer te vinden? Als ik op kantoor had gezeten, was de kans vele malen groter geweest dat ik gezegd had van, wandelen? Neeh laat maar ik ga welkaarten. Ben...

Toen ik vanmorgen wakker werd had ik niet het idee dat ik vanmorgen zo koud zou worden. Het was echt geweldig hoor op de fiets. Maar mijn voeten? Och ik zou bijna zeggen dat ze bevroren waren, maar dat waren ze niet, wel zo koud overigens. NU moet ik eerlijk zeggen dat ik het heel rijk vind in de huidige tijd om samen met mijn vrouw op te fietsen, en afscheid te nemen bij haar werk en dan met een grote boog terug naar huis. Als je "gewoon" aan het werk bent een korter rondje, maar als je vrij bent zoals nu, een iets groter rondje. Je ziet de mooiste dingen. Een stad die ontwaakt, de natuur die al vanaf het moment dat we van huis gaan ontwaakt, de forens die ondanks het feit dat we thuis werken massaal in de auto naar werk gaat. Die overige fietser die zich een weg banen langs de paden en door de opkomende mist. Ik ga het ritje wat ik vanmorgen reed, na uploaden sunrise, moon set noemen. Ik heb het nog niet vaak zo mooi en zo bewust meegemaakt. De herinnering zit in mijn hoofd...

 Toen ik eens aan het wandelen was En uitkeek over het immer groene gras Zag ik je in de verte staan Grijs blinkend als de volle maan Ach apart gebouw Nooit gedacht dat ik dit zeggen zou Hoe mis ik jou Ik mis je grijze, nietszeggende muren De wind die zich door jou laat sturen De trappen die eindeloos duren De lift naar de buren Nooit gedacht dat ik dit zeggen zou Ach apart gebouw Hoe mis ik jou Hoe zeer ik je ook mis Nu mag ik het met bruine takken en groene blaadjes doen Met vogels die laten zien dat er leven is Met kinderen die boven naar school toe gaan  Dus het gemis wordt wel gecompenseerd  Maar het is niet het rumoer op je zalen Niet de telefoons die overgaan  Niet de zalen waar lege kopjes blijven staan  Ach apart gebouw  Hoe mis ik jou  Misschien kom ik nog eens terug Misschien later, misschien heel vlug  Ach apart gebouw  Kon ik maar even kijken hoe het gaat met jou 

Toen ik vanmiddag aan de wandel was overviel mij de gedachte of ik in de afgelopen 10 maanden socialer of asocialer geworden ben. Nu is het wel vaker zo dat wanneer ik aan de wandel ben dat mijn gedachten met mij op de loop gaan, maar meestal ben ik het kwijt als ik weer thuis ben. Maar vandaag niet, nu bleef het hangen en knagen. Want ben ik veranderd in sociaal opzicht? Ben ik in de afgelopen maanden meer om anderen gaan denken? Of ben ik juist meer om mezelf gaan denken? Ik weet het eigenlijk niet.  Als ik het betrek op de reden waarom ik al 10 maanden thuis zit, denk ik dat ik asocialer geworden ben. Dat ik inderdaad minder ben gaan denken om collega's. Minder vragen hoe het met ze gaat en hoe het thuis zijn wordt ervaren. Dit geldt niet voor alle collega's, maar ik heb nu ik er echt over nadenk weinig contact met de meeste. Ik ben nog net niet vervreemd van ze, maar wel bijna. Ik zal me denk ik als we straks weer een periode naar kantoor mogen, waarschijnlijk eerst weer vo...