Mijn columns en gedachten

Ik schrijf mijn gedachten en gevoelens hier omdat ik het fijn vind om op deze wijze dingen van me te laten afglijden. Echter is het de vraag of het toegevoegde waarde heeft voor anderen. Ik ben daar nu mee bezig inmijn hoofd omdat ik weer vele dingen van me af moet laten glijden. Ik begin dan met schrijven en bedenk dan als eerste dat ik het idee heb dat ik anderen verveel en lastig val met mijn zorgen. Maar nu ik mijn kleine typefoutjes heb verbeterd bedenk ik me dat iedereen die dit niet wil lezen, dit niet leest en verder gaat. Gelukkig weer een zorg minder. Als ouder is het best wel moeilijk om je te verplaatsen in je kinderen. Dit geldt zeker als je kinderen deels op je lijken. Ze doen dan de foute dingen die jij ook al deed, waardoor de goede dingen niet opvallen. Of ze doen de dingen op een manier zoals je niet gewent bent dat ze doen, waardoor er continue strubbelingen zijn. En juist die laatste dingen vreten energie. Je wil het beste voor ze, en denkt ze met tips en het aanbie...

Hoe sterk is de eenzame wandelaar? Die van de fietser ken ik maar deze? Ik loop weer redelijk wat af tegenwoordig, maar elke keer opnieuw valt het me op dat, net als op de fiets, mijn gedachten de vrije loop hebben. Soms heel positief, maar niet onregelmatig de negatieve kant op. En juist dat laatste geeft mij de kriebels. Hoe sterk is de eenzame wandelaar? Nu heb ik van nature al een beetje een negatieve inslag, dus gedachten zoals hierboven beschreven werken niet echt mee als ze opkomen. Maar gelukkig gaat het nooit zoals gepland, er gebeurd altijd wel iets. Niet extreem maar gewoon heel klein, maar dat vind ik fijn. Een zonnestraal, een glimlach van een tegenligger, een onverwachte vogel... Dat geeft mij op dat moment weer genoeg energie om weer blijer door te gaan. Al wandelend, al typend wandelend, ben ik ondertussen alweer verder dan gedacht. Af en toe even aan de kant vanwege een voertuig, dan even stilstaan vanwege mooi plaatje. Dat geeft zoveel energie dat ik daarna nog hard...

 De tijd gaat waar je ook bent De tijd is je leidende ster Welke schijnt je hele leven door Die je laat voelen en bewegen Mijn dromen zijn ver weg Die van jou een deel Van geheime sprookjes Gedroogd op de vleugels van een mysteriemolen Windmolen, windmolen, blijf draaien Laat me de weg zien, breng me vandaag Windmolen, windmolen, harten verlangen Verlangen naar liefde en een kans om vrij te zijn Voel je niet alleen en depressief Uiteindelijk komt er iemand Om je struikelende geest te kalmeren Om het weg te houden van de boze storm Windmolen... Bovenstaande is vrij vertaald naar Windmill van Helloween. Ik moest aan het nummer denken toen vanmorgen aan de wandel was. De wind in de rug waardoor ik harder liep dan gedacht, om vervolgens na een bocht de wind in de zij te hebben. Hier zag ik ook weer van dichtbij de grote windmolen die ons dorp rijk is. Privé neergezet, man wat een gevaarte is dat, maar wat een heerlijk ijkpunt om te zien waar de wind wegkomt. Maar goed ik liep daarlangs...

Er zijn van die momenten in je leven die je liever overslaat maar die telkens terugkomen. Bij mij is dat het niet kunnen verwerken van tegenslagen die ik niet gepland heb. Dingen die niet werken zoals ik van ze verwacht. Als dat gebeurd ben ik de rest van de dag van de kaart, of beter gezegd van slag. Dan kan er nadien nog zoveel goed goed gaan, maar dat weegt niet op tegen datgene wat er misging. Het meest vervelende van dit alles is eigenlijk wel het feit dat mijn omgeving dan zoveel last van mij heeft. Ik weet dit, herken dit maar kan er niet zoveel aan doen. Weet nadien ook eigenlijk hoe ik dit weer goed moet of kan maken, en ga daarom dan meestal ook maar gewoon weer mijn eigen gang in de hoop dat anderen dit dan ook doen. Ik hoop dat het na verloop van tijd dan weer rustig wordt in ons huis, zodat iedereen niet langer om mij op zijn tenen of eieren hoeft lopen. Eigenlijk is bovenstaand plaatje wel een goed afspiegeling van wat zich dan afspeelt in mijn hoofd. Misschien zou een pl...

     Wat ik niet begrijp is dat er zoveel gezeurd moet worden als een groep een vernieuwde cao wordt afgesloten. Waarom accepteer je niet gewoon dat er een groep is die er iets bij krijgt? En ja ik heb het over ons ambtenaren. Heb je mij gehoord over de loonsverhoging die de gemeente ambtenaren kregen? Of over de zoveelste loonsverhoging van de leraren? Of over de loonsverhoging die het zorgpersoneel kreeg en krijgt? Of over de loonsverhoging die de militairen hebben gehad en nog krijgen? Nee toch? Nou dan, laat mij dan ook met rust. Ik bedoel we krijgen €363 thuiswerkvergoeding, €225 bruto en 0,7% voor..... 6 maanden. Dit betekend dat we voor 9 maanden +/- €40 p/m erbij krijgen, en een eenmalig bonus van €225 bruto, wat netto dus +/- €120 is. Wat weer betekend dat het over 6 maanden gerekend €20 is en dan nog die 0,7% Nou dat is in mijn geval +/- €28 bruto p/m, dus ongeveer €20 netto. Waar komen we dan op uit? +/- €80 per maand.  €80 gunnen jullie mij niet? Want ik ...

Wat is dat toch met de huidige mensheid? De een slaat de ander neer omdat hij het niet eens is met de uitslag van een Covid-test, een ander roept op tot protest omdat de regering niet eerlijk is. En een derde vindt dat we maar weer in een lockdown moeten zodat alles uitgeband wordt. Stapel krankjorum , totaal mesjogge, knettergek meer superlatieven wil ik maar niet neerzetten. Want als zelfs burgemeesters gaan twijfelen of ze de opdrachten vanuit Den Haag wel moeten accepteren, denk ik dat het tijd wordt dat er veranderingen komen. Man man waar zijn we mee bezig... Dat het een rare wereld is bedacht ik mij gistermiddag op de fiets ook al. Want daar waar ons seizoen als amateur fietsers over is, zijn de profs net halverwege. Zij die anders mogen denken aan trainen in warme oorden mogen nou de mooiste koersen van het haar nog rijden. Door regen, wind, zonnewarmte en kou. Zouden ze het anders willen? Vast! Ze hadden vast graag de klassiekers gereden in het voorjaar. Maar wat zullen ze bli...

Ik zeg niet dat ik eenzaam ben Dat zeg ik omdat ik mensen ken Maar het voelt wel heel erg zo Vrienden zien we bijna niet Dat geeft ons allemaal veel verdriet Maar het is nu eenmaal zo Collega's verdwijnen stilletjes Omdat er geen mogelijkheid tot afscheid is Familie wordt begraven Zonder dat er een echt afscheid is Ziekte om ons heen Ik zou willen dat het verdween Maar helaas het blijft nog even zo Dus voorlopig eenzaam zijn, Vriendloos, maar niet onvriendelijk Want eenmaal zal het over zijn Afstand houden moeten we voorlopig nog Het daarom dat ik ik gedichtje blog Laten we nog even volhouden gaan Dan is de ziekte over een paar maand bij ons vandaan Dan kunnen we weer alles doen Dan mogen we weer vriendelijk zijn Oh oh wat heerlijk en wat fijn