Mijn columns en gedachten

Ik heb geen idee wat er aan de hand is maar ik heb een gevoel over mij heen gekregen die me down en lustloos maakt, maar tegelijk ook springerig en druk. En dat allemaal terwijl ik de laatste tijd zo rustig ben geworden. Zo rustig dat zelfs mijn omgeving het opmerkt dat ik zoveel rustiger ben geworden. Waar dan nu het gevoel vandaan komt? Ik heb echt geen enkel idee. Zou het komen vanwege het weer? Het telkens wisselende weer. Dan regen dan zonneschijn. Dan weer wind en dan weer windstil? Nogmaals ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het opvallend vind dat het met mijzelf zo goed gaat, en dat mag ook wel eens gezegd worden. Want ik ben het helemaal niet gewend dat mensen zeggen dat het zo goed gaat, dat ik zo rustig ben. Dat ze niet weten hoe ze met deze persoon om moeten gaan. Ik word er wel een beetje verlegen van. Vanmorgen of beter aan het einde van morgen en het begin van de middag bij Jo op de bank in de rustruimte op de vijfde van CP, kwam dat gevoel ineens. EN zag ik...

Er wordt gezegd dat goede dingen langzaam gaan, maar ook deze column is langzaam gerijpt. Ik ben er over begonnen nadenken toen ik vanmorgen in de zon zat. In de zon, op het bankje aan de achterkant van ons huis. Daarop dat bankje overdacht ik de woorden die een bevriende dominee en mens mij terug schreef nadat ik hem een gedicht gestuurd had met de titel: "Nooit meer" De woorden die hij koos en schreef raakten mij diep, en had ik daar op het bankje in de zon niet het idee of ik moest reageren of het gewoon zo laten. Ik heb het voor nu zo gelaten. Maar langzaam aan daar op dat bankje in de zon, waar overigens af en toe wel een wolk voor schoof, vormden zich woorden die tot deze column moesten gaan lijden. Maar meer nog kreeg het idee om afleiding te gaan zoeken op de fiets vorm. Want daar op die fiets in de natuur die steeds groener wordt, die steeds verder uitbot kan ik weer terugkeren. U mag als lezer gerust weten dat ik vervolgens nog een paar maal daar op dat bankje he...

In deze tijd is vrijheid een heel mooi iets. Wij vinden het vanzelfsprekend, maar is dit ook zo? Is vrijheid vanzelfsprekend? Of is vrijheid iets waar we no altijd dankbaar voor moeten zijn? Vraag het in uw omgeving, en vraag het u kinderen of vraag het aan iemand die nu nog kan zeggen wat het is om niet vrij te zijn. Denk na over de antwoorden en ik denk dat u uw antwoorden heeft op de door mij gesteld vragen. Dit is niet de kortste column die ik heb geschreven, maar wel een column met een heleboel belangrijke vragen. Vragen die vind ik wel vaker gesteld mogen worden, zodat er vaker nagedacht gaat worden over de vrijheid die wij hebben. Zodat er nagedacht gaat worden over de kansen die deze vrijheid ons biedt. Want wat is dat eigenlijk vrijheid? Ik wens u als lezer succes met het zoeken naar antwoorden op de door mij gestelde vragen. Een deel van mijn vrijheid heeft u hier gelezen en gaat u hier lezen. En vrijheid voor mij is, dat ik elke dag mag doen wat ik wil. Dat ik mag beli...

Goede vrijdag... Deze dag begon anders net als alle andere dagen met het de wekker die afging. Waardoor ik wakker werd, opstond en ging douchen. Verder was er ook niets anders aan het feit dat ik ging eten nadat ik me had aangekleed. Aangekomen op het werk was er daar ook niets goeds aan, want er waren weer eens veel te weinig collega's. Of te wel het was weer gewoon vrijdag op kantoor... Het enige wat deze vrijdag wel goed maakte tot dan was de zon die eindelijk weer door het wolkendek heen brak. Hierdoor was de wandeling welke wij elke dag doen om half één goed te doen. Of beter gezegd, we konden heerlijk in de warmte wandelen. Enige wat wel anders was deze goede vrijdag was het feit dat ik de gehele dag melodieen en woorden van "de Kruisiging" in mijn hoofd heb gehad. En ook nu tijdens het typen is dat nog zo. Met name de woorden "Vader in uw handen, beveel ik mijn geest!" Zouden deze woorden profetisch zijn? Of zijn deze woorden alleen een teken dat ik h...

Kent u hem nog die oude man? Die die schram had op zijn neus, en die een week later wonderlijk geen last meer had. Wel ik kom hem de laatste tijd steeds vaker tegen. Hij is nog steeds heel goed te gebruiken. Heeft steeds minder last van mensen die hem aanspreken vanwege zijn oude beschadigde neus, maar steeds meer mensen die hem aanspreken vanwege zijn nieuwe situatie. En eerlijk is eerlijk wie zou dat niet graag willen? Aangesproken worden vanwege positieve dingen in plaats van telkens te worden aangesproken op negatieve dingen. Dingen waar je soms niets aan kunt doen, die buiten je invloedssfeer zitten. Dingen die gebeuren en waar je mee zult moeten leren leven. Het is de oude man allemaal overkomen. Hij gaf toe, in het laatste gesprek dat wij hadden, dat hij eigenlijk momenteel geen idee had hoe hij met deze positieve situatie om moest gaan. Hij was al zolang negativiteit gewent dat hij moeite had om met dit positieve om te gaan. Maar zo verzekerde hij mij, het is de moeite nog wel ...

Het is geen column wat ik het schrijf, maar een gedicht wat ik schreef in de nacht van vrijdag op zaterdag. In de nacht van Valentijnsdag. De dag van de liefde. De liefde die op vrijdag de dertiende erg aanwezig is geweest, en die ook een hoop goed heeft gedaan en die mensen ook op de been heeft gehouden die dag. Waarmee er weer een vrijdag de dertiende heel belangrijke plaats in mijn leven heeft gekregen. Ik hoop dat het gedicht wordt begrepen, ik werd er in ieder geval weer minder moedeloos van. Onderstaande ontsproot uit mijn gedachten in die nacht na de begrafenis van "tante" Antje. Ik denk, en eigenlijk weet ik het wel zeker dat het een manier van verwerken is. Hij is niet op het vroegste tijdstip van de dag geschreven maar wel gemeend. De titel van dit verhaal sta ik ook helemaal achter. Want mijn leven is nog niet voltooid, en gaat inderdaad verder. Dus het kind snikt nog een beetje de man leeft alweer in zijn gezin. En de Heer? Die is telkens nabij en ondersteund mi...

Er loopt een man over straat in Antiochië. Hij haast zich want hij wil naar Petrus toe. Hij heeft een dringende boodschap voor hem, want er komen namelijk afgezanten van Jakobus langs en dat moet Petrus natuurlijk wel weten. Ha hij is er, klop, klop , tjonge Petrus geeft zeker weer een feest want er komt weer zoveel lawaai uit zijn huis. En nogmaals doet de kopper zijn werk klop, klop.  En ja nu lijkt de dienstbode hem te horen. De deur gaat open en hij mag naar binnen. "Kefas" want dat is naam waarmee hij graag wil worden aangesproken in het bij zijn van Paulus, "ik heb een boodschap voor je" spreekt de man. Petrus wenkt de man naderbij, "En deze boodschap luid?" vraagt hij. "Er komen afgezanten van Jakobus deze kant op" antwoord de man naar waarheid. Echter is hij nog niet uitgesproken of Petrus, roept dat iedereen zijn huis moet verlaten. Bij zijn gratie mag Paulus dan nog wel blijven maar de rest moet ogenblikkelijk vertrekken. "En kom ...