Doorgaan naar hoofdcontent

Vrijheid! Vanzelfsprekend?

In deze tijd is vrijheid een heel mooi iets. Wij vinden het vanzelfsprekend, maar is dit ook zo?
Is vrijheid vanzelfsprekend? Of is vrijheid iets waar we no altijd dankbaar voor moeten zijn?
Vraag het in uw omgeving, en vraag het u kinderen of vraag het aan iemand die nu nog kan zeggen wat het is om niet vrij te zijn. Denk na over de antwoorden en ik denk dat u uw antwoorden heeft op de door mij gesteld vragen.

Dit is niet de kortste column die ik heb geschreven, maar wel een column met een heleboel belangrijke vragen. Vragen die vind ik wel vaker gesteld mogen worden, zodat er vaker nagedacht gaat worden over de vrijheid die wij hebben. Zodat er nagedacht gaat worden over de kansen die deze vrijheid ons biedt. Want wat is dat eigenlijk vrijheid?

Ik wens u als lezer succes met het zoeken naar antwoorden op de door mij gestelde vragen. Een deel van mijn vrijheid heeft u hier gelezen en gaat u hier lezen. En vrijheid voor mij is, dat ik elke dag mag doen wat ik wil. Dat ik mag belijden wat ik wil, maar ook dat ik rekening houdt met die ander die niet alles kan waarderen wat ik over hem of haar schrijf.

Beste lezer, nogmaals ga op zoek naar uw antwoorden en laat dit jaar op 4 en 5 mei eens zien wat vrijheid voor u betekend!

Is vrijheid leven zonder zorgen?
Is vrijheid leven in gezondheid?
Vrijheid is blijheid.
Vrijheid...

Niets is wat het lijkt
Het is maar hoe je er naar kijkt
Is het opgehouden schijn?
Of hebben ze het daar gewoon fijn?

Vrijheid is mijn leven,
Af en toe wat geven,
Af en toe wat ontvangen,
waardoor je de moeilijkheden kunt opvangen

Vrijheid is dus dat wat jij bent.
Vrijheid is dus leven zoals je dat kent.
Vrijheid? Geniet je van! 

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Glück Auf

Wat ik heel vervelend vind aan mijn lijf is dat tegenwoordig geen idee meer heb wat ik wel en wat ik niet aan kan. Op de momenten dat ik denk dat het wel lekker gaat, blijkt mijn lijf opeens heel erg veel moeite te hebben gehad. Maar op de momenten dat ik het heel erg moeilijk had, dacht ik, blijkt achteraf dat mijn lijf vond dat het wel mee viel. Ik snap er helemaal niets meer van. En het gekke wil dat het ook doorwerkt. Want als ik denk dat het wel lekker gaat met bijvoorbeeld werk, dan is het bagger. Ik heb geen idee wat dat allemaal is. Hebben jullie dat ook? Of is dat heel persoonlijk. Ik ken dit gevoel in het schrijven ook heel erg. Ik merk dat ik veel vaker dingen wil delen, maar vervolgens weet ik geen onderwerp en vliegt mij niets aan. Daarmee denk ik dan weer, nou misschien is het tijd om te stoppen want er komt toch niets meer. Kom dan telkens in zo'n negatieve spiraal. Ik haat dat, want dan gaan dingen verder door ook helemaal niet lekker, en dat werkt ook in huis door....