Doorgaan naar hoofdcontent

Onafhankelijkheidsdag

Independance day, of te wel Onafhankelijkheidsdag. Vieren dat je zelfstandig bent geworden. Ik zag een mooie foto voorbij komen van Nederlandse marinemensen op Times Square, mooi wit tropen uniform en de pet in de lucht en toegejuicht door omstanders. Een mooie manier om te vieren dat je vrij bent. Maar ook een mooie manier om aan te geven dat je je vrij voelt. Dat je kunt zijn wie je bent.


Vrijheid een gekregen iets dat je moet waarderen en niet weggooien. Maar of die vrijheid ook die onafhankelijkheid betekend? Ik heb geen idee. Op het moment dat ik vrij was van school was ik niet direct onafhankelijk, toen ik mijn diploma haalde was ik wel vrij, maar niet direct onafhankelijk. Ja ja hoor ik jullie als lezers nu denken, dat is een verkeerde vergelijking. Okay eens, maar het was ook maar een voorbeeld. Een ander voorbeeld is 5 mei 1945, we waren vrij maar niet direct onafhankelijk. We hadden nog wel hulp nodig om alles weer op te bouwen. We konden nog niet direct op eigen benen staan.


Eigenlijk vieren wij dus op 5 mei dus ook gewoon onze Onafhankelijkheidsdag, maar ook weer niet want we waren immers nog niet onafhankelijk. Misschien zouden we de laatste dag van de Marshall hulp als Onafhankelijkheidsdag in moeten stellen. En die net zo groots moeten vieren als aan de overkant van de grote plas. Met een vrije dag, met plezier en een hoop lol. Met vuurwerk afsluiten en de volgende dag gewoon door gaan. En weer een jaar wachten. Of draaf ik nu weer te ver door?

Ik trek hier buiten de conclusie dat er nog een heleboel dingen te vertellen zijn over vrijheid, onafhankelijkheid en alle daar aan gekoppelde zaken. Ik voel me vrij hier buiten op de bank, ik voel me onafhankelijk hier buiten op de bank. Weet je eigenlijk voel ik me gewoon opgelucht dat ik dit soort dingen schrijven kan.
Fijne Onafhankelijkheidsdag voor iedereen die zich wil bevrijden van juk en slavernij, van moeite pijn en verdriet. Fijne Onafhankelijkheidsdag voor iedereen die zich vrij voelt en geniet van het leven.

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...