Ik heb me al een paar keer afgevraagd waar ik nu echt goed in ben. En ik ben er nog steeds niet achter. Ik weet dat ik een heleboel kan, dat ik een heleboel kennis heb die ik kan gebruiken., Maar wat ik nu echt goed kan? Geen idee. Waar ik in de loop der jaren wel achter gekomen ben is dat ik op het werk een verschrikkelijke goeie puinruimer ben. Ben er heel goed in om de ontstane puinhopen weer te ordenen, en een beter overzicht voor anderen te creëren. En zodra de ene puinhoop is opgeruimd, mag ik beginnen aan de volgende. Is dat leuk? Ja dat is het best wel, maar het is ook frustrerend. Want hoe vaak is het niet gebeurd dat een ander met mijn ideeën en opruim werkzaamheden aan de haal is gegaan. Iedereen weet beter, maar niemand zegt er iets van.
Het grote voordeel aan deze manier van te werk worden gesteld is dat je een verschrikkelijke hoeveelheid aan kennis op doet in de verschillende processen en dat je daarmee voor anderen kan dienen als vraagbaak. Je weet dingen uit het verleden en heden, en de toekomst? Neeh die kan niemand voorspellen. Dat zijn alleen maar aannames gebaseerd op wat er in het verleden is gebeurd. Alles met elkaar maakt het dus dat ik een goeie puinruimer ben. Maar de vraag is of je dat heel je werkleven kunt blijven of dat je moet gaan kiezen voor het uitbreiden van je kennis door middel van nieuwe processen. Of dat je ervoor moet gaan kiezen om je kennis over te dragen aan de generatie die achter je aan komt.
Maar alles met elkaar genomen mag ik dan een goeie puinruimer zijn, het maakt nog steeds niet duidelijk waar ik echt goed in ben. Ik heb deze vraag ook nog nooit goed kunnen beantwoorden. Zoals al eerder gemeld, ik kan alles een beetje. Ik kan redelijk zingen, ik kan redelijk teksten typen, ik kan redelijk met pc's overweg, ik kan redelijk met mensen met een beperking overweg, ik weet hoe ik een training moet leiden, en zo kan ik nog wel ever verder gaan. Maar daar staat tegenover dat ik de helft van de tijd niet weet hoe ik met m'n eigen kinderen en vrouw om moet gaan. Dat ik niet weet hoe ik met mijzelf om moet gaan. Het één sluit dus niet het ander uit of andersom.
Het leuke aan deze manier van zelf evaluatie is dat je een ander kan laten meegenieten van de gedachten welke in je hoofd zitten. Dat een ander kan zien dat het niet altijd even gemakkelijk is om behept te zijn met een diagnose ADHD terwijl je probeert hier niet meer aan toe te geven. Dat er toch wel veel meer in mijn hoofd om gaat dan ik bij wijle en tijd, sorry tijd en wijle laat blijken. Dat maakt het ook fijn om de dingen te schrijven zoals ik ze schrijf. Dat maakt ook dat ik het niet erg vind om deze dingen te publiceren op een blog zoals ik hem heb.
Alles met elkaar was ik voor mijzelf een beetje neerslachtig omdat ik alleen maar een puinruimer zou zijn, maar door mijn getyp in deze blog ben ik alweer stukken vrolijker geworden. Ik ga verder met mijn leven zoals ik het leef en ga proberen die kansen te pakken die er komen. Want ik heb goede adviezen gehad en zie nu ook weer in dat ik meer kan dan ik zelf denk.
Ook nu bedank ik jullie voor het lezen en reageren. Blijf dit vooral doen want daar kan ik alleen maar beter van worden. En als ik beter word, worden de teksten misschien ook wel beter? Of niet, maar veranderd de inhoud van de teksten naar iets waar iedereen iets mee kan. Of niet...
CARPE DIEM
Het grote voordeel aan deze manier van te werk worden gesteld is dat je een verschrikkelijke hoeveelheid aan kennis op doet in de verschillende processen en dat je daarmee voor anderen kan dienen als vraagbaak. Je weet dingen uit het verleden en heden, en de toekomst? Neeh die kan niemand voorspellen. Dat zijn alleen maar aannames gebaseerd op wat er in het verleden is gebeurd. Alles met elkaar maakt het dus dat ik een goeie puinruimer ben. Maar de vraag is of je dat heel je werkleven kunt blijven of dat je moet gaan kiezen voor het uitbreiden van je kennis door middel van nieuwe processen. Of dat je ervoor moet gaan kiezen om je kennis over te dragen aan de generatie die achter je aan komt.
Maar alles met elkaar genomen mag ik dan een goeie puinruimer zijn, het maakt nog steeds niet duidelijk waar ik echt goed in ben. Ik heb deze vraag ook nog nooit goed kunnen beantwoorden. Zoals al eerder gemeld, ik kan alles een beetje. Ik kan redelijk zingen, ik kan redelijk teksten typen, ik kan redelijk met pc's overweg, ik kan redelijk met mensen met een beperking overweg, ik weet hoe ik een training moet leiden, en zo kan ik nog wel ever verder gaan. Maar daar staat tegenover dat ik de helft van de tijd niet weet hoe ik met m'n eigen kinderen en vrouw om moet gaan. Dat ik niet weet hoe ik met mijzelf om moet gaan. Het één sluit dus niet het ander uit of andersom.
Het leuke aan deze manier van zelf evaluatie is dat je een ander kan laten meegenieten van de gedachten welke in je hoofd zitten. Dat een ander kan zien dat het niet altijd even gemakkelijk is om behept te zijn met een diagnose ADHD terwijl je probeert hier niet meer aan toe te geven. Dat er toch wel veel meer in mijn hoofd om gaat dan ik bij wijle en tijd, sorry tijd en wijle laat blijken. Dat maakt het ook fijn om de dingen te schrijven zoals ik ze schrijf. Dat maakt ook dat ik het niet erg vind om deze dingen te publiceren op een blog zoals ik hem heb.
Alles met elkaar was ik voor mijzelf een beetje neerslachtig omdat ik alleen maar een puinruimer zou zijn, maar door mijn getyp in deze blog ben ik alweer stukken vrolijker geworden. Ik ga verder met mijn leven zoals ik het leef en ga proberen die kansen te pakken die er komen. Want ik heb goede adviezen gehad en zie nu ook weer in dat ik meer kan dan ik zelf denk.
Ook nu bedank ik jullie voor het lezen en reageren. Blijf dit vooral doen want daar kan ik alleen maar beter van worden. En als ik beter word, worden de teksten misschien ook wel beter? Of niet, maar veranderd de inhoud van de teksten naar iets waar iedereen iets mee kan. Of niet...
CARPE DIEM