Doorgaan naar hoofdcontent

Ontspannen gevangen

Vakantie in aantocht. Laatste dagen op school en op het werk. Moeders die gestresst door het huis heen gaat want dit moet nog gauw even schoon dat moet nog gauw even schoon... En iedereen verzucht, was het alvast maar vakantie. En als dan de dag aanbreekt voor dat de vakantie daadwerkelijk begint is iedereen er klaar mee. Prikkelbaar, vermoeid, niet van plan om ook nog maar iets te doen.Moeders pakt de tassen in en de kids ieder hun eigen spulletjes om te spelen. Vaders begint nu alvast te mopperen hoe hij dit toch allemaal in de auto kwijt moet en zo kabbelt het onrustig en druk verder tot het moment dat iedereen slaapt. En dan?! Breekt de dag daadwerkelijke dag van de het op vakantie gaan aan. Alleen het inpakken van de auto en het rijden naar de vakantie bestemming levert nog wat stress momentjes op en dan is iedereen opeens alles vergeten. Bestaat er geen stress meer, mag en kan alees en maakt het niet meer uit of er om half zes of zes uur gegeten wordt, hoief je niet meer perse vroeg ut bed omdat je naar school of werk moet. Nee het is vakantie!!!

Maar wat levert die vakantie eigelijk op aan het eind? Want als het weer voorbij is dan is alles direct weer bij het oude. De kids die niet meer met elkaar overweg kunnen. De stress van het naar school en naar het werk moeten. Het verplichte eten op de gezette tijden. Ik bedoel we doen het met elkaar voor die twee of drie weken in de zomer dat het allemaal niet meer hoeft en dat iedereen echt ontspannen is. Maar wil je dat? Wil je die twee of drie weken echt zo ontspannen zijn als je doet? Want in diezelfde ontspannenheid wordt vaak ook ontspannen gedaan over de kerkgang. Wordt er veel al gedacht, geen zin aan zoeken naar kerk of ander lokaal voor de bijeenkomsten en ach we kunnen wel een keer niet. Ontspannen? Of geen zin in?

Toegegeven ik ben ook zo. Als ik geen zin heb dan zeg ik in de vakntie ook makkelijker dat we wel gaan fietsen of zo. Of het zo mooi en warm weer is dat ik helemaal geen zin heb aan het zitten in een lokaal of kerk. Vakantie is vrij zijn van alle verplichtingen. En als het dan voorbij is, is er weer tijd voor kerk en maatschappij.
Nu ik dit met jullie heb gedeeld, ga ik dit jaar het maar eens anders proberen te doen.
Ga zeker proberen om naar de kerk te gaan zodat de tijd voor kerk blijft en wat de maatschappij betreft? Die gaat die periode voor mij alleen maar bestaan uit mijn gezin, en heel af en toe een ander.

Omdat we tijdens onze vakantie het verblijf uit kunnen stappen en de hengel uit kunnen gooien gaan we weer veel vissen denk ik. Tijdens dit vissen zijn we ontspannen, echt ontspannen en genieten we van de dingen die we om ons heen zien gebeuren. Misschien moet ik tijdens het vangen van de vissen maar eens denken aan wat Jezus zei: Ik maak jullie niet langer vissers van vissen maar van mensen... Dan zal ik namelijk de vraag moeten beantwoorden of ik al gevangen ben of dat ik nog steeeds vrij rond zwem.

Ik wens jullie alvast een fijne vakantie toe en stel je zelf eens de vraag of je al gevangen bent of nog steeds vrij rond zwemt

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Verlichting

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...