Doorgaan naar hoofdcontent

Verzoening en barmhartigheid

Vandaag weer een mooie dag, een dag om weer eens op de fiets te zetten was het. En dat heb ik maar gedaan, en ja dan ontstaat daar wel inspiratie voor een blog. Maar nu tijdens het typen van dit blog heb ik geen idee meer waar het over moet gaan. Ik luister naar kerstmuziek en typ deze blogpost. Terwijl om mij heen de lampjes worden klaar gemaakt om buiten te worden neer gehangen, en de kerstboom verder wordt opgetuigd. Deze periode in het jaar bevalt me wel. Soms stormt het, en dan hoor je de regen tegen je raam slaan, een heerlijk ritme om op te slapen. Soms is het net als vandaag heerlijk weer, dan kun je er op uit trekken. Genieten van de zon en de natuur die nu weer andere dingen laat zien. 's Avonds heb je overal lichtjes en is het als het droog is, kun je heerlijk door het dorp wandelen om te genieten van die lichtjes, en dan bij thuiskomst heerlijk op de bank met een kopje warme chocolademelk of een koffie "met". En heerlijk doezelen en genieten van de de muziek op de radio, of bijvoorbeeld spotify. Of als je genoeg cd/dvd's hebt van de cd/dvd's die spelen op de desbetreffende speler. Het is dat  het nog  geen avond is, maar je zou bijna willen dat het avond was...

Nu ik toch zo lyrisch ben over deze periode van het jaar, kan ik ook wel direct een hoop uitspreken. De hoop dat er een beetje minder oorlog en ruzie op de wereld is. De hoop dat mensen beseffen dat dit de periode van verzoening is. En volgens mij heeft de paus dat ook gedacht, nu hij een jubeljaar heeft uitgeroepen. Dat jubeljaar is voor het laatst in 1983 verklaard las ik, dus is het best wel bijzonder dat de paus er toe heeft besloten. Eigenlijk maakt het me best wel nieuwsgierig naar Vaticaanstad en de verschillende kerken en dergelijk daar. Overigens heb ik even gekeken, in 1983 is het voor het laatst een extra jubeljaar uitgesproken, het laatste reguliere jubeljaar was in 2000.

Het mooiste van verzoening en barmhartigheid is dat je jezelf de vraag moet stellen of je dat zelf wel bent. Ik heb mijzelf de vraag gesteld en ben er niet uitgekomen. Is barmhartig zijn dat je kaar staat voor een ander? Of is het dat je geeft aan de voedselbanken? Is barmhartigheid bezig zijn met het bevoorraden van de voedselbanken, zoals de regionale omroepen dat doen? En wat is verzoening? Verstaan we daar ook onder dat we geen ruzie maken? Of dat we proberen elkaar in eigen waarde te laten? Dit zijn allemaal vragen die me nu bezighouden tijdens het typen van deze blogpost. Misschien als we elkaar spreken dat je een paar van deze vragen voor me kunt beantwoorden. Spreken wij elkaar niet dan mag je ze ook rustig als antwoord op deze post geven.

Genietend van de muziek en het feit dat de boom en de lichtjes ook klaar zijn, bedenk ik mij dat ik weer een blog heb geschreven. Weer een blog over mijzelf en de dingen die me bezighouden, en die ik jullie wil delen. De muziek speelt nog steeds kerstliedjes en ik geniet er nog steeds met volle teugen van.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…