Doorgaan naar hoofdcontent

De weg van de blogger

Ik heb wel eens gezegd dat ik eens in de maand een column zou gaan schrijven, wel de maand is bijna halverwege en ik al één blog geschreven. Ik had mij na de vorige voorgenomen een paar steekwoorden op te schrijven, maar zoals te verwachten viel, daar is niets van terecht gekomen. Ondertussen ben ik alweer druk denkende waar moet ik heen, waar wil ik heen. En met "cantus in memory of Benjamin Britten" als muziek op de achtergrond weet ik het niet.Ondertussen ben ik verder gaan luisteren en luister nu naar "De Profundis" Hetgeen letterlijk iets betekend van: "De weg van..."  En dat is nou weer net iets wat ik best kan gebruiken. "De weg van...de blogger" Misschien is een beter vertaling wel: "uit de diepten van..." Ik vind het andere mooier dus dat houden we er in.

Zou een goede titel van deze column kunnen zijn: "De weg van de...blogger" 
Want die weg gaat niet over rozen. En is niet altijd makkelijk, ook al doen ze daar soms wel erg lichtvoetig over. Misschien zijn er ook wel die het zo uit hun mouw schudden, maar voor mij is het een beproeving die uiteindelijk leid tot wat in mijn ogen best een column mag heten. Maar of het er ook daadwerkelijk één is? Vaak zijn de woorden niet altijd even geschikt voor een column, de intentie wel. Maar dat is met meerdere dingen zo. De intentie is er wel, maar het uitvoeren of het daadwerkelijk beginnen is zo moeilijk. Daarom plaats ik deze woorden ook op een blogpost en niet in een krant of blaadje als column. Ook zullen er soms best wel bij zijn die daar passen.

"De weg van... de blogger" is een weg die heel breed is en ook heel breed bewandeld kan en mag worden. Profunda donum, de diepten van de gaven. Uiteindelijk zal mijn "De Profundis" smal gaan worden. Smal omdat ik graag wil uitkomen bij "Agnus Dei qui tollis peccatum mundi, dona nobis pacem." Zoals de muziek mij nu ook verteld. Dus uiteindelijk is het "Agnus Dei" die mij "De Profundis" laat beschrijven die ik ga. Soms kan ik u daar in meenemen en soms blijft deze weg erg ver bij u vandaan. Da Pacem Domine en laat niet varen het werk van Uw Handen.

En zo is er weer een blog uit mijn hersenen ontsproten en laat ik u weer een stukje meekijken. Meekijken in mijn gedachten en gevoelens. Meeluisteren in mijn muziek keuze, welke ook nog wel eens kan gaan dienen als een blog. Schrijven over de muziek mij rustig en druk kan maken, mij vrolijk en boos kan laten zijn. Over hoe de muziek mij dingen kan laten verwerken en hoe ze me dingen geeft die ik nooit zelf bedacht zou hebben. Maar dat gaat nog komen, de titel zal dan luiden: "Musicum sanitas"

Maar nu is het eerst "calamum requiescit" 

Populaire posts van deze blog

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…