Doorgaan naar hoofdcontent

De weg van de blogger

Ik heb wel eens gezegd dat ik eens in de maand een column zou gaan schrijven, wel de maand is bijna halverwege en ik al één blog geschreven. Ik had mij na de vorige voorgenomen een paar steekwoorden op te schrijven, maar zoals te verwachten viel, daar is niets van terecht gekomen. Ondertussen ben ik alweer druk denkende waar moet ik heen, waar wil ik heen. En met "cantus in memory of Benjamin Britten" als muziek op de achtergrond weet ik het niet.Ondertussen ben ik verder gaan luisteren en luister nu naar "De Profundis" Hetgeen letterlijk iets betekend van: "De weg van..."  En dat is nou weer net iets wat ik best kan gebruiken. "De weg van...de blogger" Misschien is een beter vertaling wel: "uit de diepten van..." Ik vind het andere mooier dus dat houden we er in.

Zou een goede titel van deze column kunnen zijn: "De weg van de...blogger" 
Want die weg gaat niet over rozen. En is niet altijd makkelijk, ook al doen ze daar soms wel erg lichtvoetig over. Misschien zijn er ook wel die het zo uit hun mouw schudden, maar voor mij is het een beproeving die uiteindelijk leid tot wat in mijn ogen best een column mag heten. Maar of het er ook daadwerkelijk één is? Vaak zijn de woorden niet altijd even geschikt voor een column, de intentie wel. Maar dat is met meerdere dingen zo. De intentie is er wel, maar het uitvoeren of het daadwerkelijk beginnen is zo moeilijk. Daarom plaats ik deze woorden ook op een blogpost en niet in een krant of blaadje als column. Ook zullen er soms best wel bij zijn die daar passen.

"De weg van... de blogger" is een weg die heel breed is en ook heel breed bewandeld kan en mag worden. Profunda donum, de diepten van de gaven. Uiteindelijk zal mijn "De Profundis" smal gaan worden. Smal omdat ik graag wil uitkomen bij "Agnus Dei qui tollis peccatum mundi, dona nobis pacem." Zoals de muziek mij nu ook verteld. Dus uiteindelijk is het "Agnus Dei" die mij "De Profundis" laat beschrijven die ik ga. Soms kan ik u daar in meenemen en soms blijft deze weg erg ver bij u vandaan. Da Pacem Domine en laat niet varen het werk van Uw Handen.

En zo is er weer een blog uit mijn hersenen ontsproten en laat ik u weer een stukje meekijken. Meekijken in mijn gedachten en gevoelens. Meeluisteren in mijn muziek keuze, welke ook nog wel eens kan gaan dienen als een blog. Schrijven over de muziek mij rustig en druk kan maken, mij vrolijk en boos kan laten zijn. Over hoe de muziek mij dingen kan laten verwerken en hoe ze me dingen geeft die ik nooit zelf bedacht zou hebben. Maar dat gaat nog komen, de titel zal dan luiden: "Musicum sanitas"

Maar nu is het eerst "calamum requiescit" 

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...
Een reactie posten
Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...
Een reactie posten
Meer lezen