Doorgaan naar hoofdcontent

De weg van de blogger

Ik heb wel eens gezegd dat ik eens in de maand een column zou gaan schrijven, wel de maand is bijna halverwege en ik al één blog geschreven. Ik had mij na de vorige voorgenomen een paar steekwoorden op te schrijven, maar zoals te verwachten viel, daar is niets van terecht gekomen. Ondertussen ben ik alweer druk denkende waar moet ik heen, waar wil ik heen. En met "cantus in memory of Benjamin Britten" als muziek op de achtergrond weet ik het niet.Ondertussen ben ik verder gaan luisteren en luister nu naar "De Profundis" Hetgeen letterlijk iets betekend van: "De weg van..."  En dat is nou weer net iets wat ik best kan gebruiken. "De weg van...de blogger" Misschien is een beter vertaling wel: "uit de diepten van..." Ik vind het andere mooier dus dat houden we er in.

Zou een goede titel van deze column kunnen zijn: "De weg van de...blogger" 
Want die weg gaat niet over rozen. En is niet altijd makkelijk, ook al doen ze daar soms wel erg lichtvoetig over. Misschien zijn er ook wel die het zo uit hun mouw schudden, maar voor mij is het een beproeving die uiteindelijk leid tot wat in mijn ogen best een column mag heten. Maar of het er ook daadwerkelijk één is? Vaak zijn de woorden niet altijd even geschikt voor een column, de intentie wel. Maar dat is met meerdere dingen zo. De intentie is er wel, maar het uitvoeren of het daadwerkelijk beginnen is zo moeilijk. Daarom plaats ik deze woorden ook op een blogpost en niet in een krant of blaadje als column. Ook zullen er soms best wel bij zijn die daar passen.

"De weg van... de blogger" is een weg die heel breed is en ook heel breed bewandeld kan en mag worden. Profunda donum, de diepten van de gaven. Uiteindelijk zal mijn "De Profundis" smal gaan worden. Smal omdat ik graag wil uitkomen bij "Agnus Dei qui tollis peccatum mundi, dona nobis pacem." Zoals de muziek mij nu ook verteld. Dus uiteindelijk is het "Agnus Dei" die mij "De Profundis" laat beschrijven die ik ga. Soms kan ik u daar in meenemen en soms blijft deze weg erg ver bij u vandaan. Da Pacem Domine en laat niet varen het werk van Uw Handen.

En zo is er weer een blog uit mijn hersenen ontsproten en laat ik u weer een stukje meekijken. Meekijken in mijn gedachten en gevoelens. Meeluisteren in mijn muziek keuze, welke ook nog wel eens kan gaan dienen als een blog. Schrijven over de muziek mij rustig en druk kan maken, mij vrolijk en boos kan laten zijn. Over hoe de muziek mij dingen kan laten verwerken en hoe ze me dingen geeft die ik nooit zelf bedacht zou hebben. Maar dat gaat nog komen, de titel zal dan luiden: "Musicum sanitas"

Maar nu is het eerst "calamum requiescit" 

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Zoals ik ben

Hoe herkenbaar het verhaal hieronder voor een blogger zoals ik ben. Misschien zelfs wel voor de persoon die ik ben. Maar wat verschrikkelijk heerlijk dat er dit soort verhalen zijn.

==============================================================

De eekhoorn zat op de tak voor zijn deur en voelde zich moedeloos. Het was een eigenaardig gevoel dat hij wel vaker had als het slecht weer was of als er een hele dag niemand toevallig langskwam. De mier had hem verteld dat dat gevoel moedeloosheid heette.

Het was een grijze dag en de eekhoorn kon maar niet besluiten om naar binnen te gaan. Hij pakte een stuk berkenschors dat naast zijn deur lag en begon zomaar een brief te schrijven. ‘Beste’ schreef hij. Toen stopte hij. Beste wie? dacht hij. Hij kon niemand bedenken. Hij zuchtte en schreef verder. Beste, Ik wou dat ik eens Meer schreef hij niet. Dat heb ik altijd als ik me moedeloos voel, dacht hij. Dan weet ik niet wat ik wil.

Er stak een klein briesje op dat de brief uit zijn handen blies e…