Doorgaan naar hoofdcontent

Rust en stilte

"En waar rust en stilte samen zijn, daar opent zich de ziel en erkent beide als uitingen van Gods majesteit die beide niet anders dan lofprijzen. Gelukkig de mens die aan stilte gelaten rust vindt."

Wat mag ik mijzelf dan gelukkig prijzen. Want ik vind het heerlijk om alleen rond te lopen in de rust en stilte van het Lauwersmeer of Noordpolderzijl. Ook ervaring ik diezelfde rust als ik op de fiets zit. Zou het daar dan ook van komen dat ik zo graag alleen fiets? Zou dat dan een van God gekregen mogelijkheid zijn om te ontspannen? Zou het "de kop leegmaken" dan een uiting zijn van Gods majesteit?
Nu ik er even over heb nagedacht, heb de kop thee die ik had gemaakt leeg gedronken, denk ik inderdaad dat dit een van Hem afkomstig iets is. Het moet wel, want het dient de mens immers tot het tot zichzelf komen. En hoe dichter hij bij zichzelf komt, hoe dichtbij hij bij zijn Maker en Vader komt.

Hoe meer ik denk aan hetgeen ik zojuist  heb opgeschreven, hoe meer ik terug denk met plezier aan de fietstochten die ik dit jaar gemaakt heb. Ik herinner mij weinig vande gedachten die ik heb gehad, maar veel van de dingen die ik heb gezien. Wolken, akkers vol koolzaad, graan, maïs, vogels (groot en klein) mensen, boten en ga maar even zo door. En bij dat alles zal ik veel hebben nagedacht over mijzelf, over wie ik ben en wat ik wil en waar ik heen wil. Het gekke daaraan is geweest dat ik elke fietstocht, die ik alleen heb gemaakt, begonnen ben met een lied in mijn hoofd en dat deze halverwege in een ander lied veranderde, en dat  dit niet vaak psalmen of andere lofliederen waren. Rustpunten, fermates, om even stil te staan bij alles wat er om mij heen gebeurd en gebeurde.

Maar vandaag (23/11) heb ik ook heerlijk genoten van de drukte van onze jongste en haar vriendin. Heerlijk wijs op de begraafplaats en heerlijk speels en zeer fantasierijk. De mooiste verhalen gehoord van "mega Mindy en de heksen prinses" Dank je wel meiden voor een geweldige zondag. En dat jullie nog maar vaak ons mogen leren met hetgeen je gelooft en zeker weet.

En zo is weer een verhaal en gedachte ontsproten aan het boek met columns (nochtans zal ik juichen) van A Bodar. Ik vind het geweldig dat ik door zo geraakt word door de priester en zijn verhalen, en dat ik hierdoor dingen in perspectief kan en mag zien. En ook in dit lezen ben ik ver weg van de bewoonde wereld ook al zit ik er midden in. En gebeurd er van alles om mij heen. Word ik door het lezen geïnspireerd en maakt het me stil en dankbaar in alles wat er daarna gebeurd. Wat is Gods majesteit groot en mooi om te ervaren.

Populaire posts van deze blog

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…