Doorgaan naar hoofdcontent

Rust en stilte

"En waar rust en stilte samen zijn, daar opent zich de ziel en erkent beide als uitingen van Gods majesteit die beide niet anders dan lofprijzen. Gelukkig de mens die aan stilte gelaten rust vindt."

Wat mag ik mijzelf dan gelukkig prijzen. Want ik vind het heerlijk om alleen rond te lopen in de rust en stilte van het Lauwersmeer of Noordpolderzijl. Ook ervaring ik diezelfde rust als ik op de fiets zit. Zou het daar dan ook van komen dat ik zo graag alleen fiets? Zou dat dan een van God gekregen mogelijkheid zijn om te ontspannen? Zou het "de kop leegmaken" dan een uiting zijn van Gods majesteit?
Nu ik er even over heb nagedacht, heb de kop thee die ik had gemaakt leeg gedronken, denk ik inderdaad dat dit een van Hem afkomstig iets is. Het moet wel, want het dient de mens immers tot het tot zichzelf komen. En hoe dichter hij bij zichzelf komt, hoe dichtbij hij bij zijn Maker en Vader komt.

Hoe meer ik denk aan hetgeen ik zojuist  heb opgeschreven, hoe meer ik terug denk met plezier aan de fietstochten die ik dit jaar gemaakt heb. Ik herinner mij weinig vande gedachten die ik heb gehad, maar veel van de dingen die ik heb gezien. Wolken, akkers vol koolzaad, graan, maïs, vogels (groot en klein) mensen, boten en ga maar even zo door. En bij dat alles zal ik veel hebben nagedacht over mijzelf, over wie ik ben en wat ik wil en waar ik heen wil. Het gekke daaraan is geweest dat ik elke fietstocht, die ik alleen heb gemaakt, begonnen ben met een lied in mijn hoofd en dat deze halverwege in een ander lied veranderde, en dat  dit niet vaak psalmen of andere lofliederen waren. Rustpunten, fermates, om even stil te staan bij alles wat er om mij heen gebeurd en gebeurde.

Maar vandaag (23/11) heb ik ook heerlijk genoten van de drukte van onze jongste en haar vriendin. Heerlijk wijs op de begraafplaats en heerlijk speels en zeer fantasierijk. De mooiste verhalen gehoord van "mega Mindy en de heksen prinses" Dank je wel meiden voor een geweldige zondag. En dat jullie nog maar vaak ons mogen leren met hetgeen je gelooft en zeker weet.

En zo is weer een verhaal en gedachte ontsproten aan het boek met columns (nochtans zal ik juichen) van A Bodar. Ik vind het geweldig dat ik door zo geraakt word door de priester en zijn verhalen, en dat ik hierdoor dingen in perspectief kan en mag zien. En ook in dit lezen ben ik ver weg van de bewoonde wereld ook al zit ik er midden in. En gebeurd er van alles om mij heen. Word ik door het lezen geïnspireerd en maakt het me stil en dankbaar in alles wat er daarna gebeurd. Wat is Gods majesteit groot en mooi om te ervaren.

Reacties

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk