Doorgaan naar hoofdcontent

afzondering

Al lezende kom ik tot de conclusie dat er een hoop identiteit van mijzelf is verdwenen, maar ook is vervangen. Misschien moet ik er toch nog maar eens even over nadenken om in retraite te gaan. Lezen in het Woord ons gegeven, en luisterend naar de gezangen en voelend de kracht die in mij zit.
Het levert volgens mij veel stof tot nadenken op.

Niet alleen veel stof tot nadenken, maar denk dat ik door het lezen ook veel op mijzelf word terug geworpen. En dat ik veel meer zal gaan nadenken over datgene wat mij geleerd is en wat ik mijn kinderen aanleer. En ik vrees dat de conclusie dan gaat zijn, dat ik het niet goed doe. Denk ook niet dat mij ouders het goed gedaan hebben, maar de weg die ik ben ingeslagen zal dan zeker nadien tot inkeer leiden. Ik zal als een ander persoon eruit gaan komen dan de persoon die erin is gegaan. Dat zal dan denk ik ook terug te lezen zijn in de columns en gedichten die ik schrijf.

Of het ook mijn christelijke gedachten zal veranderen? Weet ik niet. Het zal mijn kijk op de verschillende geloven misschien iets veranderen, maar niet mijn eigen keuze denk ik. Wel verwacht ik dat ik meer begrip op zal kunnen brengen voor de levenswijze van de monniken die ons land nog kent. Ook zal het me meer begrip brengen denk ik voor de Rooms Katholieke Kerk.

Terugkerende naar het boek en de columns die mij deze gedachten heeft op papier doen zetten, krijgt mijn gezicht een glimlach. Genietende van al het  goede dat mij is gegeven en de mogelijkheden tot onderzoeken. De woorden van de Prediker staan mij nu dan ook helder in de geest: "Onderzoek alles, maar behoudt het goede"

Ik wil deze column ook weer afsluiten met iets afkomstig uit het boek van Antoine Bodar "Nochtans zal ik juichen":
"Wie zou niet begrijpen dat het contemplatieve leven altijd het actieve draagt en dat het God gewijde leven in de afzondering altijd dat in de openbaarheid bevrucht?"

Reacties

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk