Doorgaan naar hoofdcontent

afzondering

Al lezende kom ik tot de conclusie dat er een hoop identiteit van mijzelf is verdwenen, maar ook is vervangen. Misschien moet ik er toch nog maar eens even over nadenken om in retraite te gaan. Lezen in het Woord ons gegeven, en luisterend naar de gezangen en voelend de kracht die in mij zit.
Het levert volgens mij veel stof tot nadenken op.

Niet alleen veel stof tot nadenken, maar denk dat ik door het lezen ook veel op mijzelf word terug geworpen. En dat ik veel meer zal gaan nadenken over datgene wat mij geleerd is en wat ik mijn kinderen aanleer. En ik vrees dat de conclusie dan gaat zijn, dat ik het niet goed doe. Denk ook niet dat mij ouders het goed gedaan hebben, maar de weg die ik ben ingeslagen zal dan zeker nadien tot inkeer leiden. Ik zal als een ander persoon eruit gaan komen dan de persoon die erin is gegaan. Dat zal dan denk ik ook terug te lezen zijn in de columns en gedichten die ik schrijf.

Of het ook mijn christelijke gedachten zal veranderen? Weet ik niet. Het zal mijn kijk op de verschillende geloven misschien iets veranderen, maar niet mijn eigen keuze denk ik. Wel verwacht ik dat ik meer begrip op zal kunnen brengen voor de levenswijze van de monniken die ons land nog kent. Ook zal het me meer begrip brengen denk ik voor de Rooms Katholieke Kerk.

Terugkerende naar het boek en de columns die mij deze gedachten heeft op papier doen zetten, krijgt mijn gezicht een glimlach. Genietende van al het  goede dat mij is gegeven en de mogelijkheden tot onderzoeken. De woorden van de Prediker staan mij nu dan ook helder in de geest: "Onderzoek alles, maar behoudt het goede"

Ik wil deze column ook weer afsluiten met iets afkomstig uit het boek van Antoine Bodar "Nochtans zal ik juichen":
"Wie zou niet begrijpen dat het contemplatieve leven altijd het actieve draagt en dat het God gewijde leven in de afzondering altijd dat in de openbaarheid bevrucht?"

Populaire posts van deze blog

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…